Ik dacht dat ik achterliep. Blijkt dat het iets anders was.

Ik dacht lang dat ik achterliep. Tot ik ontdekte hoeveel energie eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Deze blog gaat over ouder worden, meningen, social media, energie bewaken en waarom ik mezelf tegenwoordig steeds vaker afvraag: wat vind ik eigenlijk zelf? Misschien liep ik nooit achter… misschien liep ik gewoon richting mezelf.

Welkom bij weer een blog van Cherry.

Wanneer je dacht dat je achterliep… en je later besefte hoeveel energie er eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Pfoe. Die kwam bij mij niet ineens binnen. Niet op een random dinsdag waarop ik wakker werd en dacht: zo, vanaf vandaag trek ik me nergens meer iets van aan. 😭 Was het maar zo makkelijk. Nee. Die groeide langzaam. Tussen veranderen. Tussen kwetsbaar zijn. Tussen mensen anders leren zien. En ergens onderweg stopte ik steeds vaker met denken: “Wat zullen mensen van mij vinden?” En begon ik mezelf af te vragen: Maar… wat vind ik eigenlijk zelf?

En voordat iemand denkt: oh nee daar gaan we weer… een hele blog over ziek zijn. 😭 Geen zorgen. Want daar gaat dit eigenlijk niet over. Natuurlijk hebben moeilijke periodes, mijn gezondheid en alles daaromheen mij dingen geleerd. Grote dingen zelfs. Maar deze blog gaat niet over wat er gebeurde. Deze blog gaat over wat het me liet zien. Over mensen. Over verwachtingen. Over energie. Over hoe snel je jezelf kwijt kunt raken in vergelijken. En hoe ik langzaam ontdekte dat achterlopen misschien helemaal niet bestond.

Want als ik eerlijk terugkijk dacht ik een tijd lang dat ik achterliep. Niet altijd hardop. Maar wel daar. Onder het doorgaan. Onder de lachjes. Onder het “gaat goed hoor.” Want terwijl anderen werkten, groeiden, reisden of hun leven leken op te bouwen voelde het soms alsof ik vooral bezig was met… overleven. Niet alleen door dingen die gebeurden. Maar gewoon omdat het leven soms ineens een andere route kiest dan je dacht. En misschien herken jij dat niet vanuit ziekte. Maar vanuit moederschap. Een scheiding. Rouw. Een burn-out. Mentale gezondheid. Of gewoon… omdat het leven andere plannen had dan jij. Dat gevoel dat iedereen doorgaat en jij denkt: wacht even… ben ik iets vergeten? Loop ik achter?

Want eerlijk? Ik dacht dat echt. Niet elke dag hoor. Maar vaak genoeg om ongemerkt energie kwijt te raken. En achteraf denk ik: wat zonde eigenlijk. Hoeveel energie ik niet verloor aan het leven zelf… maar aan vergelijken. Aan uitleggen. Aan bewijzen. Aan hopen dat mensen zouden begrijpen waarom dingen anders gingen.

Maar ergens onderweg begon ik iets te begrijpen. Veel van de druk die ik voelde kwam niet alleen van mezelf. Maar soms ook van verhalen. Verhalen waarvan ik dacht dat mensen ze over mij hadden. En soms… laten we eerlijk zijn… waren dat niet alleen gedachten. Want kwetsbare periodes doen iets geks. Niet alleen met jou. Maar soms ook met mensen om je heen.

Dan merk je ineens verschil tussen: “Hoe gaat het echt?” en “Vertel eens… wat is er gebeurd?” Ik heb geleerd dat sommige mensen dichtbij je willen zijn. En sommige mensen vooral dichtbij het verhaal. Dat klinkt misschien harder dan ik het bedoel 😭. Maar ouder worden leert je nuances zien. Want geloof me… als je door moeilijke periodes gaat hoor je soms maanden later dingen terug waarvan je denkt: wacht even… dat verhaal kende ik toch alleen van mezelf? 😂😭

En vroeger? Dan had ik uitgelegd. Gecorrigeerd. Bewezen. Alles om begrepen te worden. Nu denk ik vaker: laat maar. Niet uit bitterheid maar meer uit rust.

Want ik ben gaan begrijpen dat open zijn niet betekent dat iedereen toegang hoeft te hebben tot jouw kwetsbaarheid. En dit wil ik wel uitleggen… want ik deel juist veel. Via blogs. Via social media. Bewust ook. Omdat online vaak alleen de mooie stukken zichtbaar zijn. De gemaakte stukken. Alsof iedereen stabiel, gelukkig en volledig geheeld rondloopt. Alsof succes vanzelf komt. Alsof iedereen z’n shit op orde heeft 😭. Ik geloof juist in delen. In herkenning. In: oh gelukkig… ik ben niet de enige. Maar er zit verschil tussen open zijn… en overal toegang geven. Een les waar ik mijzelf vaak aan moet helpen herinneren. Want kwetsbaarheid is geen openbaar bezit. En sommige stukken mogen, nee beter gezegd moeten gewoon van jou blijven.

En eerlijk? We kunnen ons daarna ook onbewust verliezen in social media. En dan heb ik het meer over het denken: Doe ik genoeg? Ben ik ver genoeg? Waarom lijkt iedereen het makkelijker te doen? Terwijl social media uiteindelijk gewoon een verzameling momenten is. Niet levens. Een mooie foto zegt niets over iemands hoofd als de camera uitgaat. Een lach vertelt niet hoeveel iemand draagt. En succes online betekent niet automatisch rust vanbinnen. Ik denk dat veel vrouwen dit voelen. Alleen weinig uitspreken. Want hoeveel mensen posten:

“Vandaag twijfelde ik drie uur aan mezelf.” “Vandaag voelde ik me achterlopen.” “Vandaag was ik moe van sterk zijn.”

Niet veel 😭. En ondertussen scrollen we wel. Vergelijken we wel bewust of onbewust. En kunnen we ons zelfs tekort voelen. Terwijl we eigenlijk appels vergelijken met halve verhalen. Dit is ook een van de redenen dat ik tegenwoordig nog bewuster kijk. Minder automatisch geloof wat ik zie. Want ouder worden leert je dat niet alles wat mooi oogt… ook licht voelt.

En weet je wat me misschien nog wel meer raakt? Hoe vroeg dit al begint. Bij kinderen. Op school. Wie populair is. Wie erbij hoort. Wie de juiste schoenen heeft. Wie meer likes krijgt. Wie mooier lijkt. Soms op een leeftijd waarop je grootste zorg eigenlijk chips kiezen zou moeten zijn 😭. En dan denk ik weleens: wij volwassenen doen dit soms nog steeds. Alleen netter verpakt.

Ik probeer mijn kinderen iets mee te geven wat ik zelf later leerde: Niet: Word zoals iedereen. Maar: Leer jezelf kennen. En doe dat zo goed… Dat de wereld minder invloed krijgt op wie jij denkt te moeten zijn. Dat jouw eigen mening zwaarder wordt dan die van anderen. Dat je leert voelen: Past dit bij mij? Wil ík dit? Of probeer ik ergens bij te horen?

Want volgens mij begint rust daar. Niet bij minder meningen. Maar bij meer vertrouwen in jezelf. Dit zijn lessen die ik meeneem en vandaag met jou wil delen:

❤️ Niet elke mening verdient een stoel aan jouw tafel.

❤️ Uitleggen kost soms meer energie dan loslaten.

❤️ Kwetsbaar zijn betekent niet dat iedereen toegang hoeft te hebben.

❤️ Vergelijken wordt kleiner als jij drukker wordt met jouw eigen leven.

❤️ Mensen die oprecht zijn voelen anders dan mensen die nieuwsgierig zijn.

❤️ Vraag jezelf vaker af: wat vind ik eigenlijk zelf?

Want die laatste vraag heeft bij mij meer veranderd dan ik ooit dacht.

Dat is ook volwassen worden. Niet harder. Maar zachter. En selectiever, met energie, met tijd, met mensen en met jezelf. Dus nee. Misschien liep ik nooit achter. Met alles wat me is overkomen en de keuzes die ik heb gemaakt, goed of fout liep ik gewoon eindelijk richting mezelf. En ik denk dat dit wel de mooiste vorm van groei is, niet harder rennen, niet meer bewijzen. Gewoon dichter bij jezelf en op een dag ineens beseffen…. oh… Ik ben mezelf onderweg toch niet kwijtgeraakt. Ik ben mezelf juist tegengekomen.

En als jij dit leest terwijl je jezelf soms vergelijkt… terwijl je denkt dat anderen verder zijn… of terwijl je merkt dat je moe wordt van verwachtingen, meningen of steeds maar sterk zijn… Dan hoop ik dat je jezelf iets meer ruimte geeft. Om op jouw tempo te groeien. Om te veranderen. Om opnieuw te beginnen. Om jezelf terug te vinden. Want geloof me… Niet alles wat langzaam gaat, is stilstaan. Dankjewel dat je weer even met me meelas. Dat je ruimte maakte voor mijn woorden, verhalen en misschien ook een stukje van jezelf hierin herkende.

Ik ben benieuwd… Herken jij dit? Ben jij zachter geworden met de jaren? Of nog bezig jezelf ergens terug te vinden? Vertel het me hieronder. Ik lees altijd mee.

Liefs Cherry ❤️