Ik dacht dat ik achterliep. Blijkt dat het iets anders was.
Ik dacht lang dat ik achterliep. Tot ik ontdekte hoeveel energie eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Deze blog gaat over ouder worden, meningen, social media, energie bewaken en waarom ik mezelf tegenwoordig steeds vaker afvraag: wat vind ik eigenlijk zelf? Misschien liep ik nooit achter… misschien liep ik gewoon richting mezelf. Welkom bij weer een blog van Cherry. Wanneer je dacht dat je achterliep… en je later besefte hoeveel energie er eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Pfoe. Die kwam bij mij niet ineens binnen. Niet op een random dinsdag waarop ik wakker werd en dacht: zo, vanaf vandaag trek ik me nergens meer iets van aan.…
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
Waarom ik mijn triggers tegenwoordig verwelkom
Triggers zijn lastig, soms pijnlijk, maar zelden zonder reden. In deze blog neem ik je mee in hoe ik tegenwoordig niet meer terugdeins voor een emotionele kramp, maar het zie als richtingaanwijzer. Geen terugval, maar een uitnodiging tot groei. Je leest over mijn persoonlijke reis, praktische tips om je eigen triggers met zachtheid te benaderen en affirmaties om je eraan te herinneren dat je mens mag zijn, rommelig, groeiend en vol liefde.
De geur van koffie & wat het met me deed
In deze blog neem ik je mee in hoe de geur van koffie onverwacht een oud trauma aanraakte. Een jeugdherinnering aan grensoverschrijdend gedrag kwam plotseling boven, getriggerd door iets ogenschijnlijk kleins: een stromend Senseo-apparaat. Ik beschrijf hoe trauma zich niet alleen in het hoofd, maar vooral in het lichaam nestelt; in geur, in stilte, in dagelijkse gewoontes. Helen gaat niet in rechte lijnen, maar in laagjes. Langzaam. Met terugblikken. Door zachtheid, innerlijk werk en therapie leerde ik mezelf niet meer te verliezen in wat was. Deze blog is een eerlijke, rauwe en helende uitnodiging voor iedereen die herkent hoe een geur of routine iets ouds kan aanraken dat nog steeds…
Jij bent niet te veel, je bent gelaagd
Jij bent niet te veel, je bent gelaagd is een blog voor elke vrouw die ooit haar gevoelens heeft ingeslikt, haar woorden heeft geslikt of zichzelf kleiner heeft gemaakt. In deze krachtige reflectie deelt Cherry haar eigen reis van ‘te gevoelig’ naar volledig zichzelf durven zijn, inclusief emoties, diepgang en vuur. Met journalingvragen en affirmaties als tools om dichter bij jezelf te komen. Dit is geen verhaal om je aan te passen. Dit is een uitnodiging om jezelf volledig toe te laten.
Moeder zijn in lagen – over dragen, bloeien en jezelf soms verliezen
Moeder zijn is zoveel meer dan wat we vaak zien. In deze blog neem ik je mee langs de lagen van moederschap: de zichtbare, de stille, de rauwe en de tedere. Een eerlijke ode aan alle vrouwen die dragen, bloeien, hopen en soms ook verliezen.
De kracht van zusterlijke vriendschappen
Sommige vriendschappen gaan verder dan woorden. Ze zijn spiegels, ankers én vleugels. In mijn nieuwste blog schrijf ik over de kracht van zusterlijke verbinding — de vrouwen die je zien zoals je écht bent, en blijven staan, ook als jij even wankelt. Een ode aan vriendschap die je laat groeien. Lees nu op www.cherrysjourney.com
Tussen Inspiratie, Tegenslagen en Ademhalen
Na maanden waarin het schrijven lekker stroomde en creatieve ideeën overvlogen, kwam ik in een andere fase terecht. Een WIA-aanvraag viel op de mat, samen met een emotionele tegenslag thuis. In plaats van harder te rennen koos ik dit keer om stil te staan, te voelen en te helen. Ondertussen startte ik mijn traject bij Heliomare en leerde ik: groei vraagt niet om haast, maar om zachtheid, vertrouwen en ruimte maken voor wie ik aan het worden ben. Tussen inspiratie, tegenslagen en nieuwe adem bouw ik rustig verder aan mijn reis — op mijn eigen ritme.
Hoe Het Leven Doorgaat Wanneer Je Eigenlijk Even Stil Wilt Staan
Soms voelt het alsof alles in het leven tegelijk op je afkomt. Terwijl ik probeer te navigeren door het dagelijkse leven, beland ik ineens in een week vol emoties, verantwoordelijkheden en uitdagingen. Mijn schoonvader is onlangs overleden. Mijn man is naar zijn geboortestad vertrokken om alles te regelen met zijn broers en moeder, terwijl ik thuis ben met de kinderen en probeer het hier draaiende te houden. En terwijl ik dat doe, bedenk ik me ineens: Oh ja, het kerstdiner van de jongste komt er ook nog aan… Gehaktballen en een cake? Dat moet ook nog op mijn lijstje. Want hoe vreemd het ook voelt, het gewone leven stopt niet,…
Demonen in Mijn Hoofd: Hoe ik Groei van Donker naar Licht
Let op: Deze blog bevat onderwerpen die mogelijk gevoelig zijn voor sommige lezers, en is niet voor jongeren onder de 18 jaar. Als je momenteel met vergelijkbare gevoelens worstelt, is het belangrijk om ondersteuning te zoeken. Het is 06:15, terwijl ik in bed draai en woel, blijkt het onmogelijk om weer in slaap te vallen. Met een zucht pak ik mijn telefoon en zie ik dat er een herinnering binnenkomt. Het is een momentopname van precies een jaar geleden—aankondigingen die me terugvoeren naar die duistere tijd en de worstelingen die ik toen doormaakte. Vandaag kijk ik terug op een jaar dat me gevormd heeft op manieren die ik toen niet…
