‘Maakt mij niet uit’ terwijl het me eigenlijk wel uitmaakt.
Over jezelf aanpassen, een mening hebben maar hem niet uitspreken en ontdekken dat rekening houden met anderen niet betekent dat je jezelf moet vergeten. “Maakt mij niet uit.” Hoe vaak zeggen we dat eigenlijk? Waar zullen we eten? Maakt mij niet uit. Wat wil je doen? Zeg jij maar. Welke dag komt jou het beste uit? Ik pas me wel aan. Vind je het vervelend? Nee hoor helemaal niet. En soms maakt het je natuurlijk ook gewoon echt niet uit. Niet iedere keuze hoeft een diepgaand onderzoek naar je innerlijke behoeften te worden. Als iemand vraagt of je om half…
Misschien wachtte ik gewoon op de volgende klap
Over eindelijk rust hebben, mijn diploma halen en blijkbaar niet helemaal weten wat ik met zoveel voorspoed aan moest. Voor de zomervakantie ging het eigenlijk gewoon goed. Echt goed. Op mijn werk liep het lekker, privé ging het fijn, in de liefde, met vrienden en thuis. Mijn jongste sloot de basisschool af, mijn opleiding kwam steeds dichter bij de finish en mijn cijfers waren goed. Er gebeurde genoeg maar dit keer waren het vooral mooie dingen. En misschien was dat nog wel het opvallendste: er waren even geen bijzonderheden. Geen gedoe dat alles overnam, geen situatie waar ineens alle aandacht…
Rust klinkt mooi… tot je er middenin zit
Dit is het stuk waar niemand je op voorbereidt Welkom bij weer een blog van Cherry of eigenlijk Cherry × Nahoa, want dit is weer zo’n stukje dat net even dieper gaat dan alleen mijn verhaal delen. En zoals ik in mijn vorige blog al zei… dat stukje, dat wennen aan rust, grenzen en gewoon jezelf blijven zonder overal in mee te gaan… daar wilde ik nog op terugkomen. Dus hier gaan we 😉 In mijn vorige blog had ik het over dat moment waarop alles even lijkt te landen. Dat je denkt: oké… we kunnen weer ademhalen, we zijn…
De helpers die voeden wat niet van hen is
In deze blog schrijf ik over de vrouwen die dragen, geven en blijven, soms langer dan goed voor hen is. Over helpers die zichzelf verliezen in verbindingen die niet meer kloppen. Over mensen die op jouw pijn teren, relaties die verschuiven wanneer jij groeit en de stille uitputting die niemand ziet. En uiteindelijk: over hoe je jezelf zacht maar helder terugpakt. Over liefde die van twee kanten hoort te komen, en over thuiskomen bij jezelf zonder schuld of uitleg.
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.
De kunst van vertragen: Hoe stilte je terugbrengt naar jezelf.
In stilte vind je niet niets... het is daar waar je jezelf terug vindt. Soms is stilstaan het dapperste wat je kunt doen. Ontdek hoe verstilling en vertraging je helpen om uit de ruis te stappen, je hart weer te horen en contact te maken met wie je echt bent.
Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur
Twee jaar geleden begon mijn lichaam keihard ‘nee’ te zeggen. Wat eerst leek op sinustrombose, bleek IIH, een zeldzame neurologische aandoening. Het was het begin van het donkerste hoofdstuk in mijn leven. Medicatie, verlies van werk, relatieproblemen, onbegrip en diepe eenzaamheid volgden. Maar ik stond weer op. In deze blog deel ik hoe ik mezelf opnieuw leerde kennen, waarom chronisch ziek zijn meer is dan ‘even rust nemen’, en wat ik leerde over veerkracht, herstel en eigenwaarde. Voor wie zich ook alleen voelt in hun proces: je bent niet de enige.
Hij stond gewoon weer op z’n skeelers
Van verlamd en sprakeloos… naar weer op z’n skeelers. Mijn zoon van 16 kreeg uit het niets een zware FNS-aanval. Zijn lichaam viel uit, letterlijk. Maar wat me nog het meest raakte? Hoe snel hij weer opstond. Alsof zijn ziel wist: “We gaan door.” In deze blog neem ik je mee in de stille veerkracht van kinderen, de rauwe realiteit van ouderschap en waarom kracht niet altijd luid is. Een verhaal over voelen, vertrouwen en blijven kijken, ook als alles weer “normaal” lijkt.
Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes
In deze blog neem ik je mee in de rauwe en eerlijke reis van jong moederschap: over fouten maken, opnieuw beginnen en de kleine momenten die alles betekenis geven. Want soms leer je het meest niet uit de grote gebaren, maar uit het lachen in de regen.
