Het fluisteren achter mijn ribben

Dagboekfragment

Gisteravond zat ik op de bank zoals ik wel vaker doe, maar dit keer voelde het anders. Er stond geen tv aan. Geen muziek. Geen afleiding om mezelf half te verdoven. Alleen stilte. En precies daar, in dat rustige niets, gebeurde iets kleins. Zacht bijna. Alsof er achter mijn ribben iemand heel voorzichtig aanklopte. Niet op de dramatische filmmanier met “IK BEN TERUG, LET’S GO”, maar gewoon… “Hé. Ben je even hier?”

En ik wist meteen wie het was. Hoe raar het ook klinkt: het was zij. Het meisje dat ik ooit was. Het meisje dat ik op pauze had gezet toen het leven te luid werd. Toen alles te veel werd. Ik dacht dat ik haar kwijt was, maar ze bleek gewoon te wachten. Hurkend, schouders opgetrokken, krullen half voor haar gezicht. Wachtend tot het eindelijk veilig genoeg was om terug te komen. Blijkbaar was gisteravond precies dat moment. Ik was eindelijk stil genoeg om haar weer te horen.

Het lichaam dat altijd vertelt
Soms voelt mijn lijf ouder dan ik ben. Alsof er verhalen in mijn spieren wonen die ik nooit bewust heb opgeslagen. Geen herinneringen maar reacties. Dan vraag ik me af: waar heb ik dit ooit geleerd? Wie heeft dit in mij geplant? Dit is geen karaktertrek of “ik ben gewoon zo”. Dit is geschiedenis die door mijn zenuwstelsel heen praat.

Waar het patroon begon
Vroeger was ik juist open. Ik liet mensen makkelijk toe. Ik gaf vanuit liefde, niet vanuit angst. Maar te veel geven zonder terug te ontvangen slijt aan je. Het maakt je moe op plekken waar woorden niet bij kunnen. En daar begonnen de patronen. Dragen wat niet van mij was. Blijven waar ik allang klaar was. Me schuldig voelen wanneer ik rustte. Zorgen voordat iemand iets vroeg. Mijn stem zachter zetten dan nodig was. Veiligheid zijn voor iedereen behalve voor mezelf.

Was dat lief zijn? Was dat sterk zijn? Nee. Het was overleven vermomd als zorg. En ja, mijn gebroken hart van dit jaar heeft dat zichtbaar gemaakt. Soms moet er iets breken zodat je eindelijk kunt zien.

De erfenis van de vrouwen voor mij
Ik kom uit een lijn van vrouwen die droegen. Niet omdat ze niet wisten wat zachtheid was, maar omdat het leven hen nooit de ruimte gaf om zacht te zijn. Mijn moeder hield van ons door te blijven staan. Door door te gaan. Door niet te klagen. Dus natuurlijk dacht ik: oké, dit is liefde. Zo hoort het. Tot mijn lijf op een dag precies zei wat het hare ooit zei: genoeg. Ik kan dit niet blijven dragen.

De breuk die iets openbrak
Ik dacht dat 2022 mijn dieptepunt was en 2023 mijn breekpunt, maar 2025 bracht een heel andere vorm van breuk. Eentje die me bijna kapot maakte, eentje die alles stil zette. Zo’n breuk die zegt: als je nu geen actie gaat ondernemen dan blijft er niets meer van jou over.

En daar zaten we, ik en dat meisje in mij. Geen verwijt. Geen drama. Geen geschreeuw. Alleen een simpel “Ik ben moe.” Moe van dragen. Moe van begrijpen. Moe van ruimte maken. Moe van sterker zijn dan nodig was. Die moeheid was oud. Wierook-oud. Oud zoals iets dat diep in de bloedlijn zingt.

Dus ik legde mijn hand op mijn hart en fluisterde: we hoeven niets. We mogen zakken. Als dat tranen zijn, dan laten we die. Als dat stilte is, dan kiezen we daarvoor. En als we ons willen terugtrekken, dan doen we dat zonder uitleg. Heling is geen actie. Heling is blijven bij jezelf op de plekken waar je vroeger wegliep.

Mensen-burnout
Ik noem het een mensen-burnout. Niet omdat ik klaar ben met mensen. Niet omdat mijn hart koud is. Ik hou van mensen, van verbinding, van samen. Maar mijn zenuwstelsel is moe. Moe van altijd beschikbaar zijn. Van voelen zonder terug gevoeld te worden. Van sterk zijn uit gewoonte. Van blijven uit angst om verlaten te worden. Van volwassen gedrag excuseren terwijl het simpelweg verantwoordelijkheid nodig had.

Ik heb zo vaak gevoed wat mij niet voedde. Zo vaak gebleven terwijl ik leeg was. Zo vaak liefgehad om niet kwijt te raken, precies zoals ik ooit bij mijn moeder zag. En ja, ook in liefde. Ook in verlies. Dat nestelt zich diep. Heel diep.

Wat ik mezelf nu leer
Stop op tijd. Niet pas als je breekt. Voel eerst, geef daarna. Niet iedereen mag van jou drinken. Rust is geen verdenking. Rust is herstel. Kies voor relaties die goed voelen en die jou ook kiezen. Zeg elke dag tenminste één keer hardop: vandaag laat ik mezelf niet vallen.

Meer hoeft het niet te zijn. Dat is helen. Zonder bewijsdrang. Zonder haast. Alleen aanwezigheid.

Dit was pas de eerste deur
Die moeheid die ik voelde kwam niet omdat ik klaar was met mensen. Niet omdat ik niemand meer binnen wil laten. En al helemaal niet omdat ik te gevoelig ben. Het was omdat ik te lang op plekken bleef waar ik niet meer hoorde. Omdat ik trouw bleef aan versies van mezelf die ik al ontgroeid was. Omdat mijn hart dacht dat verlies erger was dan leegte.

Maar ook omdat ik groeide terwijl sommige verbindingen stil bleven staan. Omdat ik mezelf niet meer herkende in oude rollen. Omdat de vorm van samen niet meer paste bij wie ik aan het worden was. Dat maakt moe. Dat maakt wankel. Dat maakt eerlijk.

En dat is wat ik bedoel met een mensen-burnout. Het gebeurt niet bij iedereen. Het gebeurt bij de helpers. De dragers. De vrouwen die ruimte maken voor anderen, ook wanneer ze zelf ruimte tekortkomen.

En precies daar gaat de volgende blog over. De helpers die voeden wat niet van hen is
Over waarom we blijven geven terwijl we veranderen. Over liefde als overleven. Over loslaten wat pijn doet maar niet meer klopt.

Die blog komt eind deze week.

Liefs,
Cherry × Nahoa