Ik dacht dat ik achterliep. Blijkt dat het iets anders was.
Ik dacht lang dat ik achterliep. Tot ik ontdekte hoeveel energie eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Deze blog gaat over ouder worden, meningen, social media, energie bewaken en waarom ik mezelf tegenwoordig steeds vaker afvraag: wat vind ik eigenlijk zelf? Misschien liep ik nooit achter… misschien liep ik gewoon richting mezelf. Welkom bij weer een blog van Cherry. Wanneer je dacht dat je achterliep… en je later besefte hoeveel energie er eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Pfoe. Die kwam bij mij niet ineens binnen. Niet op een random dinsdag waarop ik wakker werd en dacht: zo, vanaf vandaag trek ik me nergens meer iets van aan.…
Wat gesprekken over BH’s mij eigenlijk leerden over vrouwen
Er zijn van die momenten waarop je ineens denkt: wat grappig eigenlijk… hoe mensen samenkomen. Want als je van buitenaf naar onze tafel zou kijken tijdens de pauze… dan zou je waarschijnlijk denken: “Wat een verschillende types bij elkaar.” En ergens klopt dat ook. Verschillende persoonlijkheden met verschillende achtergronden en verschillende leeftijden. Iedereen zijn eigen verhaal, eigen humor en eigen gebruiksaanwijzing 😂 En toch… matcht het. Niet omdat iedereen hetzelfde is. Juist niet. Maar omdat er ruimte is om te lachen, te delen, serieus te zijn. Of ineens volledig af te dwalen. Welkom bij weer een blog van Cherry. Want zo zaten we weer gezellig met z’n allen aan tafel.…
Rust klinkt mooi… tot je er middenin zit
Dit is het stuk waar niemand je op voorbereidt Welkom bij weer een blog van Cherry of eigenlijk Cherry × Nahoa, want dit is weer zo’n stukje dat net even dieper gaat dan alleen mijn verhaal delen. En zoals ik in mijn vorige blog al zei… dat stukje, dat wennen aan rust, grenzen en gewoon jezelf blijven zonder overal in mee te gaan… daar wilde ik nog op terugkomen. Dus hier gaan we 😉 In mijn vorige blog had ik het over dat moment waarop alles even lijkt te landen. Dat je denkt: oké… we kunnen weer ademhalen, we zijn er nog, het valt mee… en ergens voelt het zelfs…
Ik wilde een short kopen. Nu heb ik een identiteitscrisis. 😭
Ik wilde gewoon wat vakantiekleding kopen. Inmiddels twijfel ik tussen een boho-jurk, een oversized shirt en mijn complete persoonlijkheid. Welkom bij weer een blog van Cherry. Vakantie, Heerlijk, Leuk en vooral Gezellig. Ik zal niet voor je liegen die meid heeft er zin in. Dus zoals iedere vrouw met goede bedoelingen begon ik met iets onschuldigs: een beetje online rondkijken voor wat nieuwe kleding. Gewoon een paar leuke outfits voor de zomer. Misschien een jurkje. Misschien een short. Een paar slippers erbij, misschien nog een paar sneakers en dan klaar. Dat was tenminste het plan…. Inmiddels heb ik Pinterest-borden, screenshots, opgeslagen TikToks, moodboards, favorietenlijsten en volgens mij een stuk of…
Blijkbaar is dit dus ook leven…
Ik zei het al eerder in mijn eerste blog dit jaar: ik was niet weg, ik was gewoon aan het leven. En hoe vaker ik die zin lees, hoe meer ik denk… ja, dat is het eigenlijk gewoon echt. Alleen had niemand me verteld dat leven soms ook betekent dat je af en toe even moet wennen aan hoe rustig, leuk en kloppend het ineens kan voelen. Luxe probleem, ik weet het. Maar toch…. Welkom bij weer een blog van Cherry. Ik merk het aan van alles. Aan mijn werk, aan gesprekken, aan de mensen met wie ik praat. Maar ook aan de onderwerpen die me bezighouden. Het is niet…
Ik word 40… maar zo voelt het niet
🎧 Liever luisteren dan lezen? Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Zaterdag word ik veertig. Ja, echt waar Veertig. Ik moet dat zelf ook nog een beetje laten landen. Niet omdat ik er een probleem mee heb of een of andere crisis heb. (Geen paniek, geen drastische kapselveranderingen… dat hoort bij mij standaard 😅 En een rondje tuincentrum vind ik tegenwoordig gewoon rustgevend… wie had dat ooit gedacht.) Maar omdat het simpelweg eigenlijk niet helemaal klopt met hoe ik me voel. In mijn hoofd ben ik namelijk ergens rond mijn achtentwintigste blijven hangen. Niet qua levenservaring want die…
Wanneer overleven zo normaal wordt dat je vergeet hoe leven voelt
🎧 Liever luisteren dan lezen? Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Soms raak je zo gewend aan overleven dat je niet eens meer doorhebt dat je het doet. Het wordt gewoon… normaal. Opstaan, doorgaan, zorgen, aanpassen, weer doorgaan. Je hoofd staat altijd aan. Je lichaam doet wat het moet doen. En ergens onderweg raak je een beetje kwijt hoe leven eigenlijk hoort te voelen. Niet omdat je dat bewust kiest. Maar omdat het langzaam zo gegroeid is. Veel vrouwen die ik in de afgelopen periode heb gesproken herkennen dat gevoel meteen. Ze kunnen het vaak niet eens precies…
Ik was niet weg. Ik was gewoon aan het leven
🎧 Liever luisteren dan lezen?Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Van overleven naar leven De afgelopen weken heb ik meerdere keren achter mijn laptop of pc gezeten. Woorden en zinnen dansten over mijn scherm, ideeën genoeg dus. En toch bleef het hier stil. Op mijn website. Op mijn socials. En ik kan me voorstellen dat sommige mensen dachten: wat is er gebeurd? Gaat het wel goed met haar? Zulke lieve berichtjes kwamen er binnen en dan antwoorde ik “Ja hoor. Sterker nog… het gaat juist goed.” En misschien is dat wel precies de reden dat het hier zo…
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.