Ik word 40… maar zo voelt het niet

🎧 Liever luisteren dan lezen?

Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in.

Zaterdag word ik veertig. Ja, echt waar Veertig. Ik moet dat zelf ook nog een beetje laten landen. Niet omdat ik er een probleem mee heb of een of andere crisis heb. (Geen paniek, geen drastische kapselveranderingen… dat hoort bij mij standaard 😅 En een rondje tuincentrum vind ik tegenwoordig gewoon rustgevend… wie had dat ooit gedacht.) Maar omdat het simpelweg eigenlijk niet helemaal klopt met hoe ik me voel.

In mijn hoofd ben ik namelijk ergens rond mijn achtentwintigste blijven hangen. Niet qua levenservaring want die map in mijn hoofd zit inmiddels zo vol dat hij bijna op archief moet. Met extra mappen zoals: “waarom deed ik dat?”, “had ook anders gekund” en “goed dat ik dit heb overleefd.” Maar meer qua gevoel. En als ik eerlijk ben… voel ik me ook totaal niet zoals ik vroeger dacht dat veertig zou voelen. Ik dacht altijd dat je tegen die tijd alles wel een beetje op orde zou hebben. Dat je het leven “snapt”. Dat je precies weet wat je doet. Maar ik ben nog steeds regelmatig aan het uitvogelen wat ik aan het doen ben… alleen doe ik het nu met iets meer ervaring, iets betere intuïtie en iets minder geduld voor onzin.

Hoe hoort veertig eigenlijk te voelen?

Blijkbaar hoort daar volgens sommige mensen een soort crisis bij. Zo’n moment waarop je ineens denkt: Heb ik wel genoeg bereikt? Had ik niet verder moeten zijn? Moet ik nu ineens interesse krijgen in tuincentra, orthopedische schoenen en vroeg naar bed gaan? Oké… eerlijk is eerlijk, het tuincentrum heb ik altijd al stiekem best rustgevend gevonden, maar die crisis? Die heb ik even gemist. Ik weet niet precies wie dat script heeft geschreven, maar ik doe er duidelijk niet aan mee. Eerlijk? Ik snap die hele paniek rond leeftijd niet zo. Misschien komt dat omdat ik me nog steeds 28 voel. Of misschien omdat het leven mij de afgelopen jaren wel grotere dingen heeft gegeven om over na te denken dan een getal op papier. Want als je eerlijk bent, gaat het uiteindelijk helemaal niet om dat getal, maar om hoe je je voelt, wat je hebt meegemaakt en wie je onderweg bent geworden.

De officiële “bijna veertig checklist”

Volgens internet en volgens sommige mensen hoort het leven rond je veertigste ongeveer zo te gaan:

– Je maakt geluid als je opstaat van de bank
– Je googelt serieus: “beste matras voor rugklachten”
– Je raakt enthousiast over een nieuwe stofzuiger
– Je hebt een favoriete kookpit op het fornuis
– Je zegt zinnen als: “Vroeger was muziek echt beter”

Ik kan bevestigen…minstens twee van deze dingen zijn inmiddels waar. En ik kan echt niet de enige zijn die de muziek van vroeger beter vindt.

Leeftijd vs gevoel

Volgens mijn paspoort word ik straks veertig. Volgens mijn energie soms vijftig. Volgens mijn humor nog steeds zestien. En volgens mijn muziekplaylist …28 met een vleugje nostalgie.

Mijn vader werd 35

Mijn vader overleed toen hij 35 was, een leeftijd waar ik inmiddels al ruim voorbij ben. Dus misschien kijk ik daardoor anders naar ouder worden. Misschien voelt een nieuwe leeftijd voor mij niet als iets om bang voor te zijn…maar meer als een soort stille overwinning. Dat ik hier nog ben, dat ik nog leef en dat ik nog altijd groei. Want als je eenmaal hebt meegemaakt dat iemand zijn tijd hier veel te vroeg eindigt, dan verandert je perspectief op ouder worden behoorlijk. Voor sommige mensen voelt een nieuwe leeftijd als iets dat ze liever niet vieren. Voor mij voelt het eerder als: bonus tijd.

Mijn lichaam heeft soms een andere mening

Dat betekent overigens niet dat alles nog hetzelfde voelt als toen ik twintig was. Mijn hoofd denkt nog regelmatig: “Kom we gaan.” Mijn lichaam zegt dan: “Rustig aan dame. We hebben gisteren ook al iets gedaan.” Ik ben sneller moe dan vroeger.
Mijn energie moet ik anders verdelen. En mijn chronische ziekte speelt daar natuurlijk ook een rol in. Dus waar ik vroeger gewoon doorging tot drie uur ’s nachts en de volgende dag vrolijk weer verder ging… moet ik nu soms eerst even strategisch nadenken. Wanneer plan ik iets? Hoeveel energie kost het? En hoeveel herstel tijd heb ik daarna nodig? Het klinkt allemaal heel volwassen. En soms ook een beetje saai. Maar zelfs dan valt er nog steeds genoeg te leven.

Het moment dat je je wel veertig voelt

Er zijn trouwens wel momenten waarop ik me ineens heel volwassen voel. Bijvoorbeeld wanneer mijn kinderen me uitleggen hoe een nieuwe app werkt. En ik zeg: “Ja ja, dat snap ik wel hoor.” Terwijl ik ondertussen denk: Wat is er net gebeurd en waar moet ik drukken? En ergens tussendoor is er ook weleens het woord “boomer” gevallen. Serieus… boomer. Alsof ik ineens niet meer weet hoe een telefoon werkt. Laat me even duidelijk zijn: ik voel me geen boomer, ik voel me gewoon hip. Alleen… soms duurt het gewoon iets langer voordat ik snap waar ik moet klikken. Dat is geen leeftijd, dat is gewoon een kleine vertraging in verwerking, toch? 😅

En eerlijk… die 28-jarige versie van mij

Die dame van 28 droeg trouwens ook al genoeg. Ze was niet alleen aan het uitzoeken hoe het leven werkte, ze was ondertussen ook al moeder van twee kinderen waarvan1 met diabetes type 1. En toch… deed ze het gewoon allemaal. Ze hield te veel rekening met anderen, probeerde iedereen tevreden te houden en nam verantwoordelijkheden op zich die eigenlijk te zwaar waren. Niet omdat ze het moest, maar omdat ze dacht dat het zo hoorde.

Niemand legt je namelijk echt uit hoe volwassen worden werkt. Je krijgt gewoon een paar rekeningen, wat verantwoordelijkheden, een hoop verwachtingen… en dan zegt het leven: succes ermee. Dus als ik nu terugkijk naar haar, dan denk ik eigenlijk vooral: wat heb je het goed gedaan. Echt. Met alles wat je toen al moest dragen en waar je tegelijkertijd doorheen moest bewegen. En ja, ze maakte fouten. Veel fouten. Maar eerlijk? Die had ze ook nodig. Want zonder die fouten had ik hier nu niet gestaan. Dus ergens ben ik eigenlijk gewoon ontzettend trots op die jongere versie van mezelf.

Dingen die ik inmiddels wel weet

Met bijna veertig weet ik inmiddels wel een paar dingen zeker:

– Je hoeft niet door iedereen leuk gevonden te worden
– Rust nemen is geen zwakte
– Je lichaam heeft vaak eerder gelijk dan je hoofd
– Grenzen stellen is geen egoïsme
– En sommige mensen horen gewoon bij een oud hoofdstuk

Dat had iemand me op mijn achtentwintigste best mogen vertellen.

De slingers gaan gewoon op

Dus ja, zaterdag wordt deze dame veertig en in plaats van daar een hele existentiële crisis van te maken… geven wij gewoon een oldschool huisfeest. Met muziek, mensen die me lief zijn, met drankjes en hapjes. En een huis dat de volgende dag waarschijnlijk lijkt alsof er een kleine tornado doorheen is gegaan. Maar weet je? Dat hoort er ook bij. Want als het leven mij iets heeft geleerd… dan is het dit: Het leven wacht niet op het perfecte moment. Niet tot alles rustig is. Niet tot alles geregeld is. Niet tot jij denkt dat je “ver genoeg bent”.

Dus als ik ergens de slingers voor ophang…dan is het wel voor het simpele feit dat ik hier nog steeds ben. Dat lijkt me een hele goede reden voor een feestje.

Vraag aan jou

Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Hoe oud voel jij je echt? Niet wat er op je paspoort staat. Niet wat de kalender zegt. Maar vanbinnen. Ik vermoed namelijk dat er een heleboel mensen rondlopen die officieel volwassen zijn… maar zich stiekem nog steeds ergens rond hun achtentwintigste voelen. Ik vind dat eigenlijk een prima leeftijd om in je hoofd te blijven hangen 😉.

Laat het me weten in een reactie of stuur me een berichtje, ik lees met je mee.