Ik dacht dat ik achterliep. Blijkt dat het iets anders was.
Ik dacht lang dat ik achterliep. Tot ik ontdekte hoeveel energie eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Deze blog gaat over ouder worden, meningen, social media, energie bewaken en waarom ik mezelf tegenwoordig steeds vaker afvraag: wat vind ik eigenlijk zelf? Misschien liep ik nooit achter… misschien liep ik gewoon richting mezelf. Welkom bij weer een blog van Cherry. Wanneer je dacht dat je achterliep… en je later besefte hoeveel energie er eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Pfoe. Die kwam bij mij niet ineens binnen. Niet op een random dinsdag waarop ik wakker werd en dacht: zo,…
Wat gesprekken over BH’s mij eigenlijk leerden over vrouwen
Er zijn van die momenten waarop je ineens denkt: wat grappig eigenlijk… hoe mensen samenkomen. Want als je van buitenaf naar onze tafel zou kijken tijdens de pauze… dan zou je waarschijnlijk denken: “Wat een verschillende types bij elkaar.” En ergens klopt dat ook. Verschillende persoonlijkheden met verschillende achtergronden en verschillende leeftijden. Iedereen zijn eigen verhaal, eigen humor en eigen gebruiksaanwijzing 😂 En toch… matcht het. Niet omdat iedereen hetzelfde is. Juist niet. Maar omdat er ruimte is om te lachen, te delen, serieus te zijn. Of ineens volledig af te dwalen. Welkom bij weer een blog van Cherry. Want…
Het moet er gewoon uit.
“Uiterloo…” galmt het door de wachtruimte. Met z’n drieën staan we op. Je weet wel… zo’n wachtkamer waar iedereen zogenaamd relaxed zit te doen maar ondertussen ieder geluidje opvangt alsof je naam bij de loterij wordt omgeroepen. Alleen is dit geen loterij en zijn we hier gewoon voor antwoorden. Welkom bij weer een blog van Cherry. We zaten afgelopen dinsdag al vroeg in de auto, want na twee weken wachten konden we eindelijk terecht bij het AMC met onze boef. En ergens vond ik het ook een beetje gek… ondanks dat dit allemaal speelt hoe kalm en rustig het leven…
Het is goedaardig… maar we zijn er nog niet
In mijn vorige blog had ik het over dat ene woord. Dat woord dat alles even stil zet. Dat woord dat je hoort… maar eigenlijk niet wil horen. En daarna? Daarna ga je gewoon weer verder. Of ja… zo voelt het. Welkom bij weer een blog van Cherry. Afgelopen donderdagochtend begon eigenlijk heel normaal voor het hele gezin. Gewoon wat we altijd doen. Iedereen zijn of haar standaard ochtendroutine, kids naar school en mama aan de arbeid… je kent het wel. En ergens is dat misschien ook wel hoe het werkt. Je hoort iets groots… maar de wereld draait gewoon…
Blijkbaar is dit dus ook leven…
Ik zei het al eerder in mijn eerste blog dit jaar: ik was niet weg, ik was gewoon aan het leven. En hoe vaker ik die zin lees, hoe meer ik denk… ja, dat is het eigenlijk gewoon echt. Alleen had niemand me verteld dat leven soms ook betekent dat je af en toe even moet wennen aan hoe rustig, leuk en kloppend het ineens kan voelen. Luxe probleem, ik weet het. Maar toch…. Welkom bij weer een blog van Cherry. Ik merk het aan van alles. Aan mijn werk, aan gesprekken, aan de mensen met wie ik praat. Maar…
Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij…
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.
Geen kus? Geen probleem.
Wat als beleefdheid niet betekent dat je altijd een hand, kus of knuffel moet geven? In deze blog neem ik je mee in een liefdevol, eerlijk gesprek over kinderlijke grenzen, oude scripts, en wat echte beleefdheid betekent. Want een kind dat ‘nee’ zegt, is niet onbeleefd, het is bewust, gevoelig en wijs.
11:11, over zielsverbinding, moederschap en magie in het alledaagse
11 jaar. Op de 11e. Een liefdevolle blog over moederschap, zielsverbinding en hoe je als moeder ook verjaart, in lagen, inzichten en zachtheid. Een eerlijke reflectie, met ruimte voor kleine momenten, grote gevoelens en coachende zachtheid voor onderweg.
Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes
In deze blog neem ik je mee in de rauwe en eerlijke reis van jong moederschap: over fouten maken, opnieuw beginnen en de kleine momenten die alles betekenis geven. Want soms leer je het meest niet uit de grote gebaren, maar uit het lachen in de regen.
