Ik dacht dat ik achterliep. Blijkt dat het iets anders was.
Ik dacht lang dat ik achterliep. Tot ik ontdekte hoeveel energie eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Deze blog gaat over ouder worden, meningen, social media, energie bewaken en waarom ik mezelf tegenwoordig steeds vaker afvraag: wat vind ik eigenlijk zelf? Misschien liep ik nooit achter… misschien liep ik gewoon richting mezelf. Welkom bij weer een blog van Cherry. Wanneer je dacht dat je achterliep… en je later besefte hoeveel energie er eigenlijk ging naar vergelijken, uitleggen en voldoen. Pfoe. Die kwam bij mij niet ineens binnen. Niet op een random dinsdag waarop ik wakker werd en dacht: zo, vanaf vandaag trek ik me nergens meer iets van aan.…
Het moet er gewoon uit.
“Uiterloo…” galmt het door de wachtruimte. Met z’n drieën staan we op. Je weet wel… zo’n wachtkamer waar iedereen zogenaamd relaxed zit te doen maar ondertussen ieder geluidje opvangt alsof je naam bij de loterij wordt omgeroepen. Alleen is dit geen loterij en zijn we hier gewoon voor antwoorden. Welkom bij weer een blog van Cherry. We zaten afgelopen dinsdag al vroeg in de auto, want na twee weken wachten konden we eindelijk terecht bij het AMC met onze boef. En ergens vond ik het ook een beetje gek… ondanks dat dit allemaal speelt hoe kalm en rustig het leven gewoon doorging. Het was gewoon even naar de achtergrond gezakt.…
De helpers die voeden wat niet van hen is
In deze blog schrijf ik over de vrouwen die dragen, geven en blijven, soms langer dan goed voor hen is. Over helpers die zichzelf verliezen in verbindingen die niet meer kloppen. Over mensen die op jouw pijn teren, relaties die verschuiven wanneer jij groeit en de stille uitputting die niemand ziet. En uiteindelijk: over hoe je jezelf zacht maar helder terugpakt. Over liefde die van twee kanten hoort te komen, en over thuiskomen bij jezelf zonder schuld of uitleg.
Jong Moeder Worden: Liefde, Leren en Leven
Zoals ik eerder heb aangegeven, heb ik deze zomer veel gereflecteerd. Vandaag dacht ik terug aan die tijd waarin ik voor het eerst moeder werd, jong en onervaren, maar vol liefde en vastberadenheid. Ik was 18 toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Het was een complete verrassing, maar ik wist direct: dit kindje is van mij, dit kindje houd ik. De gevoelens waren intens. Spanning, onzekerheid, maar ook een kalmte, alsof dit precies was wat er moest gebeuren. Ondanks de onverwachte wending voelde het alsof dit mijn pad was, hoewel ik niet precies wist hoe ik het zou moeten bewandelen. Want hoe vertel je zoiets aan je ouders? Hoe…
Kleine Overwinningen
Wat Ik Heb Bereikt tijdens Mijn Pauze Na een periode van rust en reflectie, waarin ik mijn focus verlegde naar herstel, wil ik nu terugblikken op de kleine overwinningen die ik heb behaald. Deze momenten van vooruitgang, hoe klein ook, hebben me geholpen om door deze uitdagende tijd heen te komen en mijn pad naar herstel met meer vertrouwen te bewandelen. Vandaag deel ik hoe deze overwinningen me hebben gevormd en hoe ze een positieve invloed hebben gehad op mijn dagelijks leven en mijn reis naar herstel Hoe Ik Deze Uitdagingen Ben Aangegaan Eén van de eerste stappen die ik nam, was erkennen en accepteren dat mijn situatie was zoals…
Rust, Reflectie, Herstart: Mijn Verhaal
Het was halverwege juni, en zonder enige aankondiging besloot ik mijn website offline te halen. Was dat netjes tegenover mijn trouwe lezers? Nee, totaal niet. Maar soms brengt het leven onverwachte wendingen met zich mee, en ik had tijd nodig om alles op een rijtje te zetten. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar een die ik moest nemen om mezelf de ruimte te geven die ik op dat moment nodig had. Nu ik terugkeer, voel ik de behoefte om eerlijk te zijn over waarom ik deze beslissing nam en wat ik heb geleerd tijdens mijn pauze. De afgelopen maanden waren een wervelwind. Denk aan een rollercoaster, maar dan zonder de…
Een Tropisch Dagje Uit: Waar Avontuur en Emotie Samenkomen.
Vandaag neem ik jullie mee op een dagje uit naar mijn geboortestad. Je weet wel, die ene plek waar ik al een glimlach op mijn gezicht krijg als ik eraan denk. Het was zo’n dag waarop de zon alles op alles zette om te schijnen en wij besloten de warmte te absorberen in de Burger’s Zoo. Het begint voor mij altijd zodra we de snelweg oprijden richting Arnhem. Hoe verder we rijden, hoe groener het landschap wordt, en hoe meer mijn schouders ontspannen en ik een bepaalde rust van binnen ervaar. Het is alsof de natuur tegen me fluistert: “Haal diep adem, je bent bijna thuis.” En als ik dan…