De Lenteschoonmaak voor je Geest: Het Omarmen van Imperfectie in het Voorjaar.
Terwijl de bloemen beginnen te bloeien en de zon haar stralen laat schijnen, voelen velen van ons ook een verhoogde druk om perfect te zijn en aan hoge verwachtingen te voldoen. Als iemand die leeft met _”Innerlijke Ik-heb-het-nodig-heid (IIH)”_😉, heb ik deze druk zelf aan den lijve ondervonden. In deze blog deel ik mijn persoonlijke reis van het aanpakken van perfectionisme en prestatiedruk in het voorjaar, waarom we dit voelen, hoe het mijn IIH heeft beïnvloed en hoe ik heb geleerd om dit noodgedwongen af te leren. Daarnaast deel ik enkele handige tips en tricks die mij hebben geholpen om deze uitdagingen te overwinnen. Welkom bij een nieuwe blog van…
“Een nieuw begin: Maart als symbool van hoop en transformatie.”
Maart is voor mij een bijzondere maand. Het is de maand die de cyclus van leven, dood en vernieuwing symboliseert die inherent is aan de menselijke ervaring. Het is een maand van reflecteren, maar ook de maand die staat voor groei, hoop, optimisme en positiviteit. Het voelde voor mij daarom goed om in deze maand mijn comeback te maken. Welkom bij een nieuwe blog van Cherry. Ik vind het heerlijk dat maart zich heeft aangekondigd en alles waar het voor staat en wat het met zich meebrengt. Ondanks dat maart ook een emotionele lading met zich meedraagt, omdat zowel de viering van mijn verjaardag als de herinnering aan de sterfdag…
Schrijven brengt iets therapeutisch met zich mee!
Na het wakker worden van mijn eigen schatergelach, besluit ik om maar op te staan. Afvragend wat er nou zo grappig was, loop ik naar boven. Maar de droom terug halen lukt mij niet. Op de een of andere manier ben ik in dit huis altijd de eerste die wakker is. En dat betekent nog even een heerlijk rustig moment met mijzelf. Ik smeer een broodje, pak wat te drinken en leg mijn medicijnen klaar op mijn bord. Waar ga ik nou zitten? Bedenk ik me als ik naar de eettafel loop. Ik heb er gisteravond echt een zooitje van gemaakt. Maar ik was te moe om het op te…
Talking about a hard pill to swallow.
Ik hoor de vogeltjes fluiten, mist zweeft over de weg. Links, op de derde verdieping, springt er licht aan. Langzaam begint iedereen zich klaar te maken voor de dag. En ik zit hier in mijn hoekje op de bank, waar ik de afgelopen 4 dagen zo’n beetje mijn tijd heb doorgebracht. Huilend, gefrustreerd, teleurgesteld en boos. Al 4 dagen loop ik rond met dezelfde knot op mijn hoofd. En wanneer ik langs de spiegel loop, schrik ik van mijn eigen gezicht. Die “natuurlijke look” komt aardig in de buurt van een personage uit The Walking Dead. Welkom bij een nieuwe blog van Cherry. Dagboekfragment: Het masker waarachter ik me probeerde…
Er was geen vechtlust meer over.
Mijn laatste blogbericht schreef ik op 17 september, dat is alweer zo’n 4 weken geleden. Het ging even bergafwaarts met deze meid. Ik voelde me in een hoekje gedreven, er was geen vechtlust meer over en ik liet me dus bijna afpakken wat op dit moment zoveel voor mij betekent om me uit mijn eigen hoofd te krijgen. Ik liet mij bijna een boxje plaatsen, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven heb toegelaten. Deze aandoening maakt al zoveel in mij kapot en daarnaast moest ik dus ook zien te dealen met mensen en hun meningen. Meningen waar ik normaal niets van aantrok, ik had angsten omdat ik…
Ik mis de vrijheid om vrij uit te kunnen bewegen.
Elke dag liep ik wel met natte ogen, zo emotioneel. Er waren meer slechte dagen dan goede dagen. Er is maar één dag geweest dat ik me echt goed gevoeld heb. Er is niet veel nodig op dit moment om weer in tranen uit te barsten. Ik ben moe van het ellendig voelen, moe van het moe zijn en moe van mezelf. De self-care challenge momenten waren kleine lichtpuntjes op mijn dag maar echt beter voelen hierdoor lukte niet helemaal. Welcome bij een nieuwe blog van Cherry Waarom ben je chagrijnig? Door chagrijnig zijn wordt het er niet beter op. Wat is er aan de hand? Positief blijven hoor. Deze…
Ik moet gewoon wat liever voor je zijn.
Ik was boos, gefrustreerd en streng voor mezelf. Terwijl dat juist nu alleen maar averechts werkt. De stemmen van mijn huisarts en mijn neuroloog hoor ik nog ergens achter in mijn hoofd mij toefluisteren; dit heeft allemaal tijd nodig. Tijd die ik mezelf wel wil geven, maar tegelijkertijd ook het gevoel heb dat ik die niet kan geven. De constante strijd met mezelf. Afgelopen week zijn we begonnen met de medicatie en mijn lichaam moet daar echt even aan wennen. En hoewel ik een zonnen aanbidder ben, werkt de warmte nu echt niet bepaald mee. Ik ben continu moe (nog moeier dan normaal sinds ik dit heb), ik heb al…
Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) en Benigne paroxysmale positieduizeligheid (BPPD) rolden zo over haar tong.
Judgment day. Zenuwachtig maar vol goede moed maakte ik me klaar om weer naar het ziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis waar ik inmiddels een haat-liefde relatie mee heb ontwikkeld. Ik heb er hele mooie herinneringen gemaakt, want het is de plek waar alle 3 mijn kindjes zijn geboren, maar och, ik heb er ook veel tranen gelaten van verdriet. Maar zoals het er naar uitziet, zal het voorlopig een plek blijven wat ik de rug niet kan toekeren. Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) en Benigne paroxysmale positieduizeligheid (BPPD) rolden zo over haar tong. Ik breek me er nog steeds de nek over, maar afijn, in Jip en Janneke-taal: hoge hersendruk en…
Kleine veranderingen blijven veranderingen!
Zoveel vragen blijven mij bezighouden, maar ondanks die vragen heb ik mij de afgelopen week meer kunnen ontspannen. Even een week helemaal niets en geen ziekenhuisbezoekjes was een top idee van de neuroloog. Ik neem jullie mee in de afgelopen week, de week waarin de neuroloog had besloten om even helemaal niets in te plannen en gewoon even de tijd voor mijzelf te nemen. Dit was een mooie kans om zelf het een en ander uit te proberen om te zien hoe mijn hoofd zou reageren, welke symptomen wegbleven, minder werden of juist zouden opspelen. Ik moet eerlijk zeggen dat het redelijk goed ging, helaas kan ik niet zeggen dat…
37 jaar jong maar alleen naar bed gaan was spannend.
Verslagen van de schrik liepen we met zijn tweeën naar buiten. De angst was net zo aanwezig bij mijn partner als bij mij. Maar die verslagenheid duurde maar kort, want ik sprong meteen weer in de regelmodus. Ik had maar een uur voordat ik weer terug naar het ziekenhuis moest. Dus ik belde mijn moeder en vroeg haar om naar mijn huis te komen, samen met twee goede kennissen van ons. Ik zorgde ervoor dat er voor iedereen een vangnet was wanneer ik het nieuws zou vertellen. In de auto zei ik tegen mijn partner: “Je moet mijn vakantie annuleren, maar ik wil dat jij gewoon met die jongens gaat.”…