Het is goedaardig… maar we zijn er nog niet
In mijn vorige blog had ik het over dat ene woord. Dat woord dat alles even stil zet. Dat woord dat je hoort… maar eigenlijk niet wil horen. En daarna? Daarna ga je gewoon weer verder. Of ja… zo voelt het. Welkom bij weer een blog van Cherry. Afgelopen donderdagochtend begon eigenlijk heel normaal voor het hele gezin. Gewoon wat we altijd doen. Iedereen zijn of haar standaard ochtendroutine, kids naar school en mama aan de arbeid… je kent het wel. En ergens is dat misschien ook wel hoe het werkt. Je hoort iets groots… maar de wereld draait gewoon…
Ik wilde een short kopen. Nu heb ik een identiteitscrisis. 😭
Ik wilde gewoon wat vakantiekleding kopen. Inmiddels twijfel ik tussen een boho-jurk, een oversized shirt en mijn complete persoonlijkheid. Welkom bij weer een blog van Cherry. Vakantie, Heerlijk, Leuk en vooral Gezellig. Ik zal niet voor je liegen die meid heeft er zin in. Dus zoals iedere vrouw met goede bedoelingen begon ik met iets onschuldigs: een beetje online rondkijken voor wat nieuwe kleding. Gewoon een paar leuke outfits voor de zomer. Misschien een jurkje. Misschien een short. Een paar slippers erbij, misschien nog een paar sneakers en dan klaar. Dat was tenminste het plan…. Inmiddels heb ik Pinterest-borden, screenshots,…
Blijkbaar is dit dus ook leven…
Ik zei het al eerder in mijn eerste blog dit jaar: ik was niet weg, ik was gewoon aan het leven. En hoe vaker ik die zin lees, hoe meer ik denk… ja, dat is het eigenlijk gewoon echt. Alleen had niemand me verteld dat leven soms ook betekent dat je af en toe even moet wennen aan hoe rustig, leuk en kloppend het ineens kan voelen. Luxe probleem, ik weet het. Maar toch…. Welkom bij weer een blog van Cherry. Ik merk het aan van alles. Aan mijn werk, aan gesprekken, aan de mensen met wie ik praat. Maar…
Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij…
Ik word 40… maar zo voelt het niet
🎧 Liever luisteren dan lezen? Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Zaterdag word ik veertig. Ja, echt waar Veertig. Ik moet dat zelf ook nog een beetje laten landen. Niet omdat ik er een probleem mee heb of een of andere crisis heb. (Geen paniek, geen drastische kapselveranderingen… dat hoort bij mij standaard 😅 En een rondje tuincentrum vind ik tegenwoordig gewoon rustgevend… wie had dat ooit gedacht.) Maar omdat het simpelweg eigenlijk niet helemaal klopt met hoe ik me voel. In mijn hoofd ben ik namelijk ergens…
Wanneer overleven zo normaal wordt dat je vergeet hoe leven voelt
🎧 Liever luisteren dan lezen? Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Soms raak je zo gewend aan overleven dat je niet eens meer doorhebt dat je het doet. Het wordt gewoon… normaal. Opstaan, doorgaan, zorgen, aanpassen, weer doorgaan. Je hoofd staat altijd aan. Je lichaam doet wat het moet doen. En ergens onderweg raak je een beetje kwijt hoe leven eigenlijk hoort te voelen. Niet omdat je dat bewust kiest. Maar omdat het langzaam zo gegroeid is. Veel vrouwen die ik in de afgelopen periode heb gesproken herkennen…
Ik was niet weg. Ik was gewoon aan het leven
🎧 Liever luisteren dan lezen?Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Van overleven naar leven De afgelopen weken heb ik meerdere keren achter mijn laptop of pc gezeten. Woorden en zinnen dansten over mijn scherm, ideeën genoeg dus. En toch bleef het hier stil. Op mijn website. Op mijn socials. En ik kan me voorstellen dat sommige mensen dachten: wat is er gebeurd? Gaat het wel goed met haar? Zulke lieve berichtjes kwamen er binnen en dan antwoorde ik “Ja hoor. Sterker nog… het gaat juist goed.” En misschien…
De helpers die voeden wat niet van hen is
In deze blog schrijf ik over de vrouwen die dragen, geven en blijven, soms langer dan goed voor hen is. Over helpers die zichzelf verliezen in verbindingen die niet meer kloppen. Over mensen die op jouw pijn teren, relaties die verschuiven wanneer jij groeit en de stille uitputting die niemand ziet. En uiteindelijk: over hoe je jezelf zacht maar helder terugpakt. Over liefde die van twee kanten hoort te komen, en over thuiskomen bij jezelf zonder schuld of uitleg.
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.