Leven in vragen: Cherry’s zoektocht naar identiteit en betekenis.

“Maar dit ben ik niet,” zeg ik tegen mijn therapeut, terwijl ik me soms verloren voel in mijn eigen gedachten. Dat zachte, dat emotionele, ik wordt er gek van, misschien was het er altijd al, maar is het nooit zo prominent naar voren gekomen als nu. Het is een onzekerheid die me overvalt, vooral in de reis waar ik me nu in bevind.

Welkom bij een nieuwe blog van Cherry

Vandaag deel ik een stukje van mijn hart met jullie, een deel dat ik vaak verborgen kan houden achter een glimlach of een opgewekte toon. Maar zoals jullie weten ben ik ook altijd eerlijk. Ik vindt het belangrijk dat op Cherrysjourney kwetsbaarheid toegelaten wordt en het erkennen dat het leven niet altijd gemakkelijk is.

De afgelopen periode trek ik mij steeds vaker terug. En wil ik meer op mijzelf zijn alleen maar door de volgende vraag: Wie ben ik nou nog eigenlijk? Deze vraag lijkt de laatste tijd steeds luider door mijn gedachten te galmen. Ik ben jong moeder geworden, en mijn kinderen zijn mijn grootste trots, mijn grootste schat. Maar wie schuilt er nog meer achter Cherry dan alleen de rol van moeder? Ik dacht dat ik haar kende, maar lijkt het niet alsof ze steeds verder wegraakt? Die zelfverzekerde jonge dame, die wist waar ze naartoe wilde in het leven, lijkt nu vaker slechts een vage herinnering.

Vroeger was ik vastbesloten en krachtig. Een nee of een discussie kon me niet van mijn pad afleiden. Maar nu lijkt het alsof ik genoegen neem met minder. Nu lijkt het alsof ik de dag maar laat komen zoals hij komt, zonder veel energie om echt voor iets te vechten. Waar is die vastberadenheid gebleven? Waar is de passie die me eerder dreef?

Het is verwarrend hoe één diagnose mijn hele wereld op zijn kop heeft gezet. Niet weken maar al voor maanden. Angst sluipt nu vaak ongevraagd binnen, en ik vraag me af waarom ik zo ver van mijn pad ben afgedwaald. Ik weet dat deze diagnose niet alles is wat ik ben. Het is slechts een deel van mij, een deel dat me niet definieert. Maar verwarrend blijft het wel. En op sommige dagen zoals vandaag, breek ik. De last lijkt te zwaar, de weg te lang. Maar dan herinner ik mezelf eraan dat het oké is om te breken, om te huilen, om kwetsbaar te zijn. Het is een proces, een reis van vallen en opstaan.

Gelukkig kan ik te midden van al die twijfels en angsten, troost vinden in het schrijven. Het is mijn manier om mijn gedachten te ordenen, om mijn gevoelens te uiten, om verbinding te maken met anderen die misschien dezelfde strijd doormaken.

Dus hier ben ik, mijn hart op mijn mouw, mijn woorden op het scherm, zoekend naar mezelf in de chaos van het leven. Het is een reis van zelfontdekking, een pad dat ik langzaam aan het bewandelen ben. En ik hoop dat ergens, tussen deze regels door, iemand anders zich minder alleen voelt. Want hoewel onze reizen uniek zijn, delen we allemaal een stukje van dezelfde weg.

Met heel veel liefde,

Cherry