Blijkbaar is dit dus ook leven…
Ik zei het al eerder in mijn eerste blog dit jaar: ik was niet weg, ik was gewoon aan het leven. En hoe vaker ik die zin lees, hoe meer ik denk… ja, dat is het eigenlijk gewoon echt. Alleen had niemand me verteld dat leven soms ook betekent dat je af en toe even moet wennen aan hoe rustig, leuk en kloppend het ineens kan voelen. Luxe probleem, ik weet het. Maar toch….
Welkom bij weer een blog van Cherry.
Ik merk het aan van alles. Aan mijn werk, aan gesprekken, aan de mensen met wie ik praat. Maar ook aan de onderwerpen die me bezighouden. Het is niet meer alleen maar oppervlakkig, snel of hetzelfde rondje in kringetjes draaien. Ik merk dat deze gesprekken dieper zijn geworden. Eerlijker en alles voelt zo veel meer verbonden. Het gaat meer over groei, lessen, keuzes, het leven zelf. En ik geniet daar echt van. Sterker nog, ik leef daarvan op. Dat zijn voor mij wel echt van die momenten waarop ik denk: ja… dit dus. Dit is leven. Niet alleen bestaan, niet alleen doorgaan, maar echt aanwezig zijn in wat er is.
En tegelijk zit daar soms ook weer iets grappigs onder. Dat ik dan ineens denk: ben ik nu saai geworden? Hahaha. Omdat ik zo in een easy flow zit. Minder drama, minder chaos, minder overal bovenop zitten. Gewoon meer kalmte. Meer rust. Meer “het komt wel”.
Vroeger was het: alles tegelijk, iedereen tegelijk, en mezelf ergens onderaan de lijst. Nu is het meer: ik zie het… ik hoor het… maar ik doe er niet altijd meer iets mee. En ergens is dat natuurlijk precies waar ik naartoe ben gegroeid. Maar als je heel lang gewend bent geweest aan aanstaan, schakelen, alles voelen, alles oppakken en overal iets mee moeten… dan voelt rustig ineens bijna verdacht. Alsof je denkt: wacht even, mis ik nu iets? Moet ik niet ergens harder op reageren? Moet ik niet meer “aan” staan?
Of nog erger… moet ik ergens drama zoeken zodat het weer normaal voelt? 🤣
Maar nee. Blijkbaar hoeft dat dus niet meer altijd. En dat is nog steeds wennen.
Ik ben daar trouwens ook wel trots op. Op hoe ik nu reageer. Of eigenlijk: hoe ik soms juist niet meer reageer. Want het aard van het beestje verdwijnt natuurlijk niet ineens. Ik blijf iemand die veel voelt, goed luistert, snel schakelt en feilloos doorheeft wat er onder iets zit. Alleen vroeger bleef ik daar dan ook in hangen. Dan ging ik sponsen en wilde ik helpen. Dan voelde ik me bijna verantwoordelijk voor iets wat eigenlijk helemaal niet van mij was. En nu? Nu luister ik, voel ik het heus wel… maar denk ik ook veel sneller: not my monkey, not my circus. Ik blijf het gras hier gewoon water geven.
En eerlijk? Dat scheelt me een halve burn-out aan energie per week. Laatst had ik nog zo’n gesprek. Het ging over iemand en over een situatie waar ik vroeger meteen in was gedoken. Dan was ik al aan het nadenken, invullen, willen helpen, de boel proberen te verzachten. Nu dacht ik alleen maar: ja, vervelend… maar niet van mij. En nee, ik ben niet ineens ijskoud geworden… ik ben gewoon niet meer overal verantwoordelijk voor. Was ik overigens ook nooit geweest. Waarom dacht ik dat nou eigenlijk altijd? Was het omdat ik zo gewend was om te zorgen? Was het omdat ik dingen snel aanvoel? Of omdat ik het gewoon fijn vind als het goed gaat met iedereen. Of gewoon… omdat ik het mijzelf ergens onderweg heb aangeleerd dat het mijn verantwoordelijkheid is om de sfeer, de rust of het evenwicht te bewaren. Wat overigens best een zware baan is voor iemand die daar nooit voor heeft gesolliciteerd 😅
Maar nu? Nu zie ik het sneller. Nu voel ik het… maar pak ik het niet meer automatisch op. En dat verschil alleen al… geeft zoveel rust. En misschien zit het hem dus ook gewoon daarin. Dat ik niet meer overal iets mee hoef. Dat ik dingen kan laten zoals ze zijn, zonder dat ik meteen het gevoel heb dat ik moet ingrijpen. En dat merk ik ook op hele simpele momenten. Gewoon thuis. Dat ik op de bank zit. Serie half aan, telefoon in mijn hand, beetje scrollen… beetje kijken… eigenlijk gewoon niks. En dat ik dan ineens denk: moet ik niet iets doen? En tegelijkertijd: laat me even 🤣 Dat ik mezelf bijna moet overtuigen dat dit ook gewoon oké is. Dat rust niet meteen ingevuld hoeft te worden. Dat er niet altijd iets “uit” hoeft te komen. En dat is misschien nog wel het meest wennen.
Dat merk ik thuis ook. Vroeger kon ik echt een error krijgen van een rommelig huis. En dan bedoel ik niet vies, maar gewoon… geleefd. Kinderen die wat laten liggen, pubers die hun eigen tempo hebben… je kent het wel. En ergens ligt altijd wel iets waarvan niemand weet van wie het is 🤣 Ik zat daar vroeger echt bovenop. Alles moest meteen. Alles strak. Alles onder controle. Nu? Nu leg ik er bij wijze van spreken soms zelf nog wat bij ook. Hahaha. Ik ruim het echt wel op hoor… maar ik zit er niet meer zo bovenop als eerst. En dat alleen al zegt genoeg. Want blijkbaar ben ik dus ook daar rustiger in geworden. Ik zie het, ik weet dat het er ligt… maar ik krijg er niet meer meteen stress van. En dat is voor mij echt groei. Heel simpel misschien, maar toch groei.
En ondertussen… loopt het leven ook gewoon door. Wacht ik op een MRI-uitslag van mijn zoon. En dat is niet iets wat je even uitzet. Zeker niet als hij dan zegt dat zijn schouder pijn doet. Dan luister je toch net even anders. Dan voel je toch net even meer. En dan besef je ook weer: dit is dus ook leven. Niet alleen die rustige flow waar ik zo van geniet, maar ook dit stukje. Dat je er bent. Dat je voelt. Dat je moeder bent. En dat je het allemaal aankijkt… zonder jezelf erin kwijt te raken.
En dan dat huis nog. Want ik wil al een tijd beginnen aan mijn make-over project, maar we wachten nog op bedrijven die dingen af moeten komen ronden. En in mijn hoofd ben ik natuurlijk alweer tien stappen verder. Kleurtjes uitgezocht, laminaat gekozen, moodboard gemaakt… ik zie het al helemaal voor me. Dat geduld… dat is ook nieuw voor mij. Vroeger had ik waarschijnlijk allang gedacht: laat maar, ik doe het zelf wel. Nu wacht ik. Oké, met lichte jeuk inmiddels 😅 maar ik wacht wel. Omdat ik weet dat de uitkomst me straks echt blij gaat maken.
En misschien is dat wel precies wat het is. Dat leven voor mij nu niet meer zit in alles onder controle hebben of overal bovenop zitten. Maar juist in dit. In loslaten. In laten. In niet overal iets mee hoeven. En af en toe denken: ben ik nou saai geworden… of ben ik gewoon eindelijk een beetje in balans? Ik denk het laatste. Al voelt dat soms nog een beetje onwennig. Maar wel goed.
En dat stukje… dat wennen aan rust, grenzen en gewoon jezelf blijven zonder overal in mee te gaan… daar ga ik nog wel op terugkomen. Want ik weet zeker dat ik daar niet de enige in ben 😉
Liefs Cherry
