-
Ik was niet weg. Ik was gewoon aan het leven
🎧 Liever luisteren dan lezen?Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Van overleven naar leven De afgelopen weken heb ik meerdere keren achter mijn laptop of pc gezeten. Woorden en zinnen dansten over mijn scherm, ideeën genoeg dus. En toch bleef het hier stil. Op mijn website. Op mijn socials. En ik kan me voorstellen dat sommige mensen dachten: wat is er gebeurd? Gaat het wel goed met haar? Zulke lieve berichtjes kwamen er binnen en dan antwoorde ik “Ja hoor. Sterker nog… het gaat juist goed.” En misschien is dat wel precies de reden dat het hier zo…
-
De helpers die voeden wat niet van hen is
In deze blog schrijf ik over de vrouwen die dragen, geven en blijven, soms langer dan goed voor hen is. Over helpers die zichzelf verliezen in verbindingen die niet meer kloppen. Over mensen die op jouw pijn teren, relaties die verschuiven wanneer jij groeit en de stille uitputting die niemand ziet. En uiteindelijk: over hoe je jezelf zacht maar helder terugpakt. Over liefde die van twee kanten hoort te komen, en over thuiskomen bij jezelf zonder schuld of uitleg.
-
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
-
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.
-
De kunst van vertragen: Hoe stilte je terugbrengt naar jezelf.
In stilte vind je niet niets... het is daar waar je jezelf terug vindt. Soms is stilstaan het dapperste wat je kunt doen. Ontdek hoe verstilling en vertraging je helpen om uit de ruis te stappen, je hart weer te horen en contact te maken met wie je echt bent.
-
De valkuil van perfectie: hoe streven naar foutloos je kracht juist verzwakt
We denken dat perfectie kracht is, maar het houdt je juist gevangen. Echte kracht ontstaat wanneer je durft te wankelen, te voelen, en mens te zijn. Ontdek waarom het streven naar perfectie je juist weghoudt van je innerlijke kracht — en hoe loslaten van controle ruimte maakt voor groei, zelfliefde en rust.
-
Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur
Twee jaar geleden begon mijn lichaam keihard ‘nee’ te zeggen. Wat eerst leek op sinustrombose, bleek IIH, een zeldzame neurologische aandoening. Het was het begin van het donkerste hoofdstuk in mijn leven. Medicatie, verlies van werk, relatieproblemen, onbegrip en diepe eenzaamheid volgden. Maar ik stond weer op. In deze blog deel ik hoe ik mezelf opnieuw leerde kennen, waarom chronisch ziek zijn meer is dan ‘even rust nemen’, en wat ik leerde over veerkracht, herstel en eigenwaarde. Voor wie zich ook alleen voelt in hun proces: je bent niet de enige.
-
Geen kus? Geen probleem.
Wat als beleefdheid niet betekent dat je altijd een hand, kus of knuffel moet geven? In deze blog neem ik je mee in een liefdevol, eerlijk gesprek over kinderlijke grenzen, oude scripts, en wat echte beleefdheid betekent. Want een kind dat ‘nee’ zegt, is niet onbeleefd, het is bewust, gevoelig en wijs.
-
11:11, over zielsverbinding, moederschap en magie in het alledaagse
11 jaar. Op de 11e. Een liefdevolle blog over moederschap, zielsverbinding en hoe je als moeder ook verjaart, in lagen, inzichten en zachtheid. Een eerlijke reflectie, met ruimte voor kleine momenten, grote gevoelens en coachende zachtheid voor onderweg.
-
Wanneer je weer opstaat, kleine stappen naar jezelf
In mijn vorige blog deelde ik hoe ik stilviel, hoe alles stopte en ik mezelf kwijtraakte in de leegte. Dit is het vervolg. Over hoe ik vanuit die stilte weer langzaam opstond. Niet in grote sprongen, maar in kleine, zachte stappen terug naar mezelf. Over liefdesverdriet dat me brak én wakker maakte. Over het vuur dat niet altijd knettert, maar soms zacht smeult tot je voelt: het is tijd. Zoals een phoenix herrijst uit de as, zo begon ook ik weer langzaam te bewegen. Misschien sta jij ook op dat punt. Dan is dit voor jou: je mag klein beginnen. Elke stap is genoeg.