De valkuil van perfectie: hoe streven naar foutloos je kracht juist verzwakt

Er was een tijd dat ik dacht dat rust te koop was in controle. Dat als ik alles goed deed, de juiste woorden, het juiste gedrag, het juiste masker, het leven me met rust zou laten. Dus ik hield me in.
Ik bleef lachen op momenten dat ik wilde schreeuwen. Ik bleef sterk, ook toen mijn lijf fluisterde dat het niet meer kon. Want falen was geen optie, dacht ik. Ik was moeder. Partner. Dochter. De doorganger van alles.

(En ja, dat klinkt vermoeiend. Dat was het ook, nu ik terugkijk.)

Langzaam verloor ik mezelf. Niet in één klap, maar druppel na druppel. Tot ik op een dag in de spiegel keek en dacht: “Leuk hoor, al dat sterk zijn… maar waar ben ik gebleven?”

Perfectie had me niet beschermd. Allesbehalve dat. Nee, die trut (excuse my language) had me uitgeput.
Ze had me leren glimlachen terwijl ik vanbinnen leegliep. Ze beloofde veiligheid, maar gaf alleen meer spanning. Ze fluisterde:“Doe nog iets beter, dan voel je je eindelijk goed genoeg.”
En dat ‘eindelijk’? Dat kwam nooit.

De valkuil van perfectie. Herken je dat stemmetje dat zegt dat je pas mag ontspannen als alles klopt? Dat je pas rust verdient als het goed genoeg is? Dat is de leugen.
De valkuil. Of, zoals ik haar noem: “Mevrouw Altijd Nog Iets Beter.” Ze doet zich voor als behulpzaam, maar eerlijk? Ze is gewoon een irritante energievreter in nette kleren. Ze laat je geloven dat vrede iets is wat je moet verdienen, terwijl het juist ontstaat wanneer je eindelijk stopt met vechten. Want dat is wat ik deed , vechten en dan vooral tegen mezelf. Soms in stilte, Soms in glimlachen, Maar eigelijk altijd wel in doorgaan. Tot ik niet meer wist of ik leefde, of alleen maar functioneerde. En uiteindelijk had ik het gevoel dat dat allebei niet meer lukte.

Echtheid is geen poëzie. Laat me eerlijk zijn: echtheid klinkt mooier dan het voelt.
Het is geen serene zonsopkomst met affirmaties op de achtergrond. Het is rauw.
Het is huilen aan de eettafel terwijl het eten koud wordt. Het is zacht praten tegen je kinderen terwijl je eigen hart schreeuwt. Het is leren dat kracht niet betekent dat je alles alleen draagt, maar dat je durft te voelen. (En ja, dat klinkt spiritueel verantwoord maar de realiteit is meestal mascara onder je ogen en koud eten.)

Toen ik stopte met mijn gevoel te parkeren omdat iemand anders iets nodig had, gingen er ook een aantal deuren dicht. Tafels waar ik ooit aan zat, voelden ineens veel te klein. En gesprekken werden ineens oppervlakkiger dan ooit. Die mensen die er altijd waren, waren leuk zolang ik gaf, glimlachte en me aanpaste. En toen ik dat niet meer begon te doen,
werd het ineens… stil.

Sommigen wisten niet goed wat ze met me aan moesten toen ik niet langer de sterke, helpende of altijd positieve Cherry was. Anderen zagen me vooral door de lens van mijn ziekte als iemand die zielig was, of die gered moest worden. En geloof me, dat zeg ik niet ondankbaar, maar eerlijk: het doet iets met je als mensen je zien als hun goede daad in plaats van als mens.

Maar weet je wat ik ook ontdekte? Stilte is niet altijd verlies, soms is het ruimte.
En waar sommige deuren dichtgingen, gingen er ook nieuwe open. Deuren naar rust.
Naar eerlijkere gesprekken. Naar verbinding die niet gebaseerd was op medelijden of nut, maar geheel op wederzijds respect. En daar, in dat kleine stukje leegte, vond ik iets wat ik lang kwijt was: mezelf.

De prijs van echtheid. Sommigen keken me aan alsof ik veranderd was en dat klopt ook. Ik ben veranderd. Ik stopte met mijn rare “please gedrag”, dat aanpassen of mezelf opofferen in naam van vrede.
Ik ben niet meer de altijd aardige behulpzame Cherry. En eerlijk? Dat is precies de bedoeling. Hoe onaardig dat ook overkomt.

Maar laten we eerlijk zijn mensen hadden ook een beeld van me. Eentje dat ik zelf had helpen bouwen.
Steen voor steen. Met elke glimlach die ik forceerde, met elke “maakt niet uit hoor” terwijl het wel uitmaakte en met elke keer dat ik mezelf op de laatste plaats zette. Ik had zo hard mijn best gedaan om die versie van mezelf vol te houden, dat ik op een dag vergat dat ik haar zelf had gecreëerd. En toen ik begon te stoppen met bouwen en ik gewoon wilde zijn, stortte dat zorgvuldig opgetrokken bouwwerk in.

En eerlijk? Dat geluid was eng, maar ook bevrijdend, naast dat het ook heel veel pijn deed., Er zijn mensen die ik liever niet had willen verliezen of überhaupt dacht te verliezen. Maar inmiddels heb ik ook al de ervaring dat niet iedereen met je meegroeit, en dat sommige verbindingen mooi waren voor dat moment, maar niet gemaakt zijn om je hele reis mee te lopen.

En er zijn ook mensen waarvan ik inmiddels weet dat ze gewoon niet (meer) in mijn leven passen.
En dat is oké. Ik hoef dat niet meer te fixen, niet meer te verklaren, en al helemaal niet meer te forceren.
En als ze alleen hielden van het bouwwerk en niet van de vrouw erachter, dan was het tijd om het stof te laten neerdalen.

En toen keek ik naar mijn kinderen. Terwijl sommigen me vreemd aankeken, keken mijn kinderen gewoon… naar mij. Niet naar wat er veranderde, maar naar wat eindelijk weer echt werd. Zonder oordeel.
Zonder verwachting. Met die open, eerlijke en scherpe blik die kinderen hebben wanneer ze voelen dat iets klopt ook al kunnen ze het nog niet helemaal benoemen.

Ze zagen dat ik moe was, maar rustiger. Dat ik vaker ‘nee’ zei, maar oprechter ‘ja’. En ergens denk ik dat ze het beter begrepen dan ikzelf. Want kinderen leren niet van wat je zegt, maar van wat je leeft. Ik leerde hen dat je grenzen mag stellen, ook als dat betekent dat mensen afhaken. Dat zachtheid niet betekent dat je jezelf moet opofferen. En dat liefde niet zit in altijd klaarstaan,
maar in echt aanwezig zijn ook voor jezelf.

Soms voel ik me schuldig omdat ik niet meer alles geef. Maar dan herinner ik mezelf eraan:
ze hebben geen perfecte moeder nodig. Ze hebben een echte moeder nodig. Eentje die eerlijk is over haar pijn maar ook over haar groei. Die niet alles weet maar wel blijft proberen.

(En tussen ons, dat is sowieso al een fulltimebaan zonder salarisverhoging😉.)

De spiegel voor jou. Misschien herken jij het. Dat streven. Die controle.
Dat stille gevecht dat niemand echt ziet, maar dat je vanbinnen langzaam uitput. Je doet wat je moet doen, houdt alle ballen in de lucht en glimlacht terwijl iets in jou schreeuwt om adem. Maar wat als jouw grootste breuk precies is waar je kracht vandaan mag komen? Wat als het niet stukging om je te breken
maar om je wakker te maken?

Echt zijn is een keuze

Echt zijn is geen eindpunt. Het is een dagelijkse keuze. Soms vermoeiend maar altijd waar. En nee, het ziet er niet uit als een rustige ochtend met kruidenthee en affirmaties. Soms is het gewoon: een traan in de badkamer, een diepe zucht in de auto, of jezelf toespreken terwijl je kind weer eens vraagt waar z’n oplader is. Maar precies daar in dat kleine stukje ruimte tussen doen en moeten …. daar begint je kracht.

Voel eens eerlijk: Waar in jouw leven probeer je nog te “fixen” wat eigenlijk gewoon gevoeld wil worden? Wat zou er gebeuren als je vandaag niets hoeft te verbeteren maar gewoon mag zijn? Ja, dat voelt ongemakkelijk. En dat is goed. Ongemakkelijk is vaak het begin van echt. (En laten we eerlijk zijn: comfortabel was toch al overrated.)

Laat vandaag iets los dat je klein houdt. Een verwachting. Een “ik moet dit kunnen.” Een “ik mag dit niet voelen.” En adem. Niet perfect. Maar echt. Want soms is het grootste bewijs van kracht dat je gewoon blijft ademen terwijl je opnieuw leert leven als jezelf. En geloof me dat is al werk genoeg.
(Er komt geen certificaat voor, helaas.)

“Ik ben niet meer de altijd aardige versie van mezelf.
Ik ben de echte.
En eerlijk?
Deze versie is veel leuker gezelschap.”

Liefs,
Cherry × Nahoa