-
Wanneer overleven zo normaal wordt dat je vergeet hoe leven voelt
🎧 Liever luisteren dan lezen? Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in. Soms raak je zo gewend aan overleven dat je niet eens meer doorhebt dat je het doet. Het wordt gewoon… normaal. Opstaan, doorgaan, zorgen, aanpassen, weer doorgaan. Je hoofd staat altijd aan. Je lichaam doet wat het moet doen. En ergens onderweg raak je een beetje kwijt hoe leven eigenlijk hoort te voelen. Niet omdat je dat bewust kiest. Maar omdat het langzaam zo gegroeid is. Veel vrouwen die ik in de afgelopen periode heb gesproken herkennen dat gevoel meteen. Ze kunnen het vaak niet eens precies…
-
De helpers die voeden wat niet van hen is
In deze blog schrijf ik over de vrouwen die dragen, geven en blijven, soms langer dan goed voor hen is. Over helpers die zichzelf verliezen in verbindingen die niet meer kloppen. Over mensen die op jouw pijn teren, relaties die verschuiven wanneer jij groeit en de stille uitputting die niemand ziet. En uiteindelijk: over hoe je jezelf zacht maar helder terugpakt. Over liefde die van twee kanten hoort te komen, en over thuiskomen bij jezelf zonder schuld of uitleg.
-
Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
-
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.
-
De kunst van vertragen: Hoe stilte je terugbrengt naar jezelf.
In stilte vind je niet niets... het is daar waar je jezelf terug vindt. Soms is stilstaan het dapperste wat je kunt doen. Ontdek hoe verstilling en vertraging je helpen om uit de ruis te stappen, je hart weer te horen en contact te maken met wie je echt bent.
-
De valkuil van perfectie: hoe streven naar foutloos je kracht juist verzwakt
We denken dat perfectie kracht is, maar het houdt je juist gevangen. Echte kracht ontstaat wanneer je durft te wankelen, te voelen, en mens te zijn. Ontdek waarom het streven naar perfectie je juist weghoudt van je innerlijke kracht — en hoe loslaten van controle ruimte maakt voor groei, zelfliefde en rust.
-
Wanneer je triggers ineens mensen zijn…
Sommige mensen triggeren iets in je zonder iets verkeerds te doen. In deze blog neem ik je mee in hoe oude pijn via nieuwe gezichten wordt aangeraakt en hoe je dat herkent, verzacht en niet meer laat overnemen.
-
Waarom ik mijn triggers tegenwoordig verwelkom
Triggers zijn lastig, soms pijnlijk, maar zelden zonder reden. In deze blog neem ik je mee in hoe ik tegenwoordig niet meer terugdeins voor een emotionele kramp, maar het zie als richtingaanwijzer. Geen terugval, maar een uitnodiging tot groei. Je leest over mijn persoonlijke reis, praktische tips om je eigen triggers met zachtheid te benaderen en affirmaties om je eraan te herinneren dat je mens mag zijn, rommelig, groeiend en vol liefde.
-
Wanneer je weer opstaat, kleine stappen naar jezelf
In mijn vorige blog deelde ik hoe ik stilviel, hoe alles stopte en ik mezelf kwijtraakte in de leegte. Dit is het vervolg. Over hoe ik vanuit die stilte weer langzaam opstond. Niet in grote sprongen, maar in kleine, zachte stappen terug naar mezelf. Over liefdesverdriet dat me brak én wakker maakte. Over het vuur dat niet altijd knettert, maar soms zacht smeult tot je voelt: het is tijd. Zoals een phoenix herrijst uit de as, zo begon ook ik weer langzaam te bewegen. Misschien sta jij ook op dat punt. Dan is dit voor jou: je mag klein beginnen. Elke stap is genoeg.