Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur

Twee jaar geleden begon het. Of beter gezegd: het één na donkerste hoofdstuk tot nu toe.
Maandenlang sukkelde ik met klachten die geen arts echt kon plaatsen. Totdat mijn lijf zei: “Weet je wat? We flikkeren je gewoon plat.” Letterlijk.

Ik werd opgenomen. Er werd gedacht aan sinustrombose, een soort bloedprop deluxe in de aderen van je hersenen. Sexy hè? Maar het bleek IIH: Idiopathische Intracraniële Hypertensie. Lekker bekkend, toch?

Kort gezegd: te veel druk in je kop zonder duidelijke oorzaak. Je hoofd voelt als een knallende ballon,
je energie is MIA en zelfs tandenpoetsen is een triatlon.

Spoelen. Slikken. Opstaan.

Daarna begon het echte werk. Spoiler: dat is geen Rocky-muziek en een trap oplopen.

Ik startte met Diamox (medicatie met bijwerkingen uit de hel), en liep een abonnement bij de neuroloog, revalidatiearts, psycholoog, ergotherapeut… Ik probeerde te re-integreren, klapte weer om, probeerde opnieuw. En toen kwam het punt: werk kwijt. Want ziek zijn is één ding. Ziek zijn in een wereld die productiviteit boven menselijkheid plaatst? Is level hardmode.

Wat mensen vergeten als je ‘te lang ziek’ bent

In het begin is er medeleven. Kaartjes. Appjes. “Laat weten als ik iets voor je kan doen!”
Maar als het maanden duurt? Wordt het stil.

Want een ‘chronisch’ iemand past niet in hun snelle wereld. Opeens ben jij ‘die vriendin/kennis die altijd wat heeft’. “Negatief.” “Zwaar.”

Wat mensen vergeten: ik zit er nog steeds middenin. Ook als ik mijn lippenstift op heb. Ook als ik op skeelers sta. Ook als ik niet meer huil, maar wel elke dag keuzes moet maken tussen rusten of instorten.

Ik deelde mijn diepste stukken met mensen die allang vertrokken waren voor het echte herstel begon.
Maar ik kijk terug en weet nu: dat zegt niks over mijn kwetsbaarheid. Het zegt alles over hun capaciteit om echt te blijven als het ongemakkelijk wordt.

En toch… stond ik op

Als een wankelende vrouw in joggingbroek met restklachten en een hoofd dat nog regelmatig op tilt slaat. Maar ik stond op. Eerst letterlijk. Nu op skeelers. Soms wandel ik maar tien minuten, maar ik kan ook weer een uur vol skeeleren. En het voelt als vrijheid.

Herstel is geen rechte lijn. Het is een looping. Met tranen op dinsdag en overwinningen op woensdag.
En het gekke is: ik leerde mezelf opnieuw lopen. Echt lopen. Zonder toneel. Zonder masker.
Met vallen, opstaan, en af en toe roepen: “WIE HEEFT HIER AAN DE ZWAARTEKRACHT GEZETEN?!”

Wat ik leerde (en jij misschien ook mag meenemen)

💛 Je mag wel verdrietig zijn als anderen afhaken. Maar je hoeft jezelf er niet om te veroordelen.
💛 Ziek zijn verandert je relaties, maar ook je filters. En da’s soms nodig.
💛 Je hoeft niet je oude zelf terug. Jij mag evolueren. Met littekens. Met zachtheid. Met kracht.
💛 Soms is het een overwinning als je alleen je bed opmaakt. En dat is oké.

Affirmaties, maar dan in Cherry-stijl:

• “Ik ben geen wrak. Ik ben een vrouw met een gebruiksaanwijzing.”
• “Mijn energie is kostbaar.”
• “Ik beweeg traag, maar wel verdomd bewust.”
• “Ik mag wankelen en winnen op dezelfde dag.”
• “Als ik vandaag alleen heb overleefd? Dan is dat genoeg.”

En nu?

Bijna 6 maanden in remissie. Restklachten? Ja. Maar ik heb geleerd ze een stoel aan tafel te geven in plaats van ze te negeren. Ik bouw aan iets nieuws. Voor mij. Met Nahoa. Met liefde, met lagen, met ruimte.

En weet je? Ik heb het eindelijk een plek kunnen geven. Ja, het heeft wel twee jaar mogen duren.
Twee jaar vol twijfels, verliezen, confrontaties en afscheid van wie ik dacht te moeten zijn.
Maar ik kijk nu naar mezelf, zonder schuld, zonder pardon. En ik weet: ik hoef me niet meer te verantwoorden voor mijn herstel.

Wat toen was, mag steeds vaker in mijn achteruitkijkspiegel verdwijnen. Niet omdat het er niet toe doet,
maar omdat ik het niet meer met me hoef mee te slepen. En soms, zoals op dagen als deze sta ik heel even stil. Kijk ik om. Niet uit spijt, maar uit trots.

Kijk. Hoe. Ver. Ik. Ben. Gekomen.

Liefs (in het echt, rauw en zacht),
Cherry × Nahoa