-
Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur
Twee jaar geleden begon mijn lichaam keihard ‘nee’ te zeggen. Wat eerst leek op sinustrombose, bleek IIH, een zeldzame neurologische aandoening. Het was het begin van het donkerste hoofdstuk in mijn leven. Medicatie, verlies van werk, relatieproblemen, onbegrip en diepe eenzaamheid volgden. Maar ik stond weer op. In deze blog deel ik hoe ik mezelf opnieuw leerde kennen, waarom chronisch ziek zijn meer is dan ‘even rust nemen’, en wat ik leerde over veerkracht, herstel en eigenwaarde. Voor wie zich ook alleen voelt in hun proces: je bent niet de enige.
-
Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes
In deze blog neem ik je mee in de rauwe en eerlijke reis van jong moederschap: over fouten maken, opnieuw beginnen en de kleine momenten die alles betekenis geven. Want soms leer je het meest niet uit de grote gebaren, maar uit het lachen in de regen.
-
Wanneer je weer opstaat, kleine stappen naar jezelf
In mijn vorige blog deelde ik hoe ik stilviel, hoe alles stopte en ik mezelf kwijtraakte in de leegte. Dit is het vervolg. Over hoe ik vanuit die stilte weer langzaam opstond. Niet in grote sprongen, maar in kleine, zachte stappen terug naar mezelf. Over liefdesverdriet dat me brak én wakker maakte. Over het vuur dat niet altijd knettert, maar soms zacht smeult tot je voelt: het is tijd. Zoals een phoenix herrijst uit de as, zo begon ook ik weer langzaam te bewegen. Misschien sta jij ook op dat punt. Dan is dit voor jou: je mag klein beginnen. Elke stap is genoeg.
-
Welkom terug in mijn verhaal
Een blog over het moment waarop alles stilviel. Niet door een breuk, maar door een fluistering van mijn ziel. Over verlies, thuiskomen bij jezelf, en de geboorte van Nahoa Coaching.
-
De geur van koffie & wat het met me deed
In deze blog neem ik je mee in hoe de geur van koffie onverwacht een oud trauma aanraakte. Een jeugdherinnering aan grensoverschrijdend gedrag kwam plotseling boven, getriggerd door iets ogenschijnlijk kleins: een stromend Senseo-apparaat. Ik beschrijf hoe trauma zich niet alleen in het hoofd, maar vooral in het lichaam nestelt; in geur, in stilte, in dagelijkse gewoontes. Helen gaat niet in rechte lijnen, maar in laagjes. Langzaam. Met terugblikken. Door zachtheid, innerlijk werk en therapie leerde ik mezelf niet meer te verliezen in wat was. Deze blog is een eerlijke, rauwe en helende uitnodiging voor iedereen die herkent hoe een geur of routine iets ouds kan aanraken dat nog steeds…
-
Moeder zijn in lagen – over dragen, bloeien en jezelf soms verliezen
Moeder zijn is zoveel meer dan wat we vaak zien. In deze blog neem ik je mee langs de lagen van moederschap: de zichtbare, de stille, de rauwe en de tedere. Een eerlijke ode aan alle vrouwen die dragen, bloeien, hopen en soms ook verliezen.
-
Vier Je Eigen Reis: Wat Ik Had Willen Weten Op Jongere Leeftijd
Vroeger nam ik het leven zoals het kwam – spontaan, vol plezier. Maar de jaren brachten uitdagingen, verlies en strijd. Overleven stond op de voorgrond, genieten raakte op de achtergrond. Nu besef ik: het perfecte moment om te leven is nu. Geen wachtlijst, geen voorwaarden. Ik mag weer genieten.
-
Hoe Kleine Overwinningen Mij Groter Laten Denken
Hoe Kleine Overwinningen Mij Groter Laten Denken Soms lijkt het alsof vooruitgang alleen telt als het groot, meeslepend en indrukwekkend is. Maar de waarheid? Het zijn juist de kleine stapjes, de mini-overwinningen, die ons dichter bij onze doelen brengen. Die kleine successen zijn de druppels die de emmer vullen, de fundamenten van iets groters. Het leven heeft me geleerd om anders naar vooruitgang te kijken. Ik kan eerlijk bekennen dat ik tot een paar jaar geleden alleen waarde hechtte aan grote, indrukwekkende mijlpalen, nu zie ik juist de schoonheid in de kleine stapjes. Want het zijn juist die kleine overwinningen die me het vertrouwen geven om groter te denken en…
-
Hoe Stilstand Mijn Kracht Werd: Een Nieuw Hoofdstuk voor Cherry’s Journey
Soms zet het leven je even stil – niet omdat je dat wilt, maar omdat je gewoonweg niet anders kunt. Dat moment kwam voor mij vorig jaar, toen ik de diagnose Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) kreeg. Een fancy naam voor iets dat mijn wereld compleet op zijn kop zette. Een jaar vol vragen, uitdagingen én groei volgde. Maar juist in die chaos vond ik iets bijzonders: mijn passie om anderen te helpen en mijn eigen kracht terug te vinden. Nu, terwijl mijn gezondheid vooruitgaat, voelt het alsof ik opnieuw mag beginnen. Dit is het verhaal van mijn reis, mijn keuzes, en de inzichten die me hier hebben gebracht. Ben jij…
-
Demonen in Mijn Hoofd: Hoe ik Groei van Donker naar Licht
Let op: Deze blog bevat onderwerpen die mogelijk gevoelig zijn voor sommige lezers, en is niet voor jongeren onder de 18 jaar. Als je momenteel met vergelijkbare gevoelens worstelt, is het belangrijk om ondersteuning te zoeken. Het is 06:15, terwijl ik in bed draai en woel, blijkt het onmogelijk om weer in slaap te vallen. Met een zucht pak ik mijn telefoon en zie ik dat er een herinnering binnenkomt. Het is een momentopname van precies een jaar geleden—aankondigingen die me terugvoeren naar die duistere tijd en de worstelingen die ik toen doormaakte. Vandaag kijk ik terug op een jaar dat me gevormd heeft op manieren die ik toen niet…