De geur van koffie & wat het met me deed

Als geur je terugbrengt naar daar waar je nooit meer wilde zijn.

Geur is gek.
Het kondigt niets aan.
Het stormt je lijf niet binnen met zwaailichten of waarschuwingen.
Het is er gewoon.
En ineens zit je daar weer.

Op een bordeauxrode leren bank.
Met een meisje dat je was,
en een buurjongen die te oud was om daar te zitten zoals hij deed.

Het gebeurde afgelopen week weer.
Het Senseo-apparaat begon te pruttelen,
en in een paar seconden was ik terug op die middag.
Mijn ouders gingen even weg.
Hij bleef wel bij me.
We speelden een spelletje. Ik zat op zijn schoot.
En ergens wist ik al: dit klopt niet.
Maar ik vond hem leuk. Hij was grappig.
Als kind weet je nog niet
dat mensen die je aan het lachen maken
ook mensen kunnen zijn die je grenzen overschrijden
met een glimlach op hun gezicht.

We deden ‘wie het langste stil kon zijn’.
Tussendoor gekke bekken trekken.
En toen gebeurde het.
Onze tongen raakten elkaar. Per ongeluk.
Ik giechelde, dat voelde gek. Hij niet.
Hij vroeg of ik het nog een keer wilde doen.
Nog een keer. En nog een keer.
En ergens wist ik: dit is raar. Maar ik deed het.
En hoewel mijn moeder me vaak voor dingen waarschuwde,
dit zat er niet tussen.

Ik was een goedgebekt meisje,
maar juist dáár vond ik geen woorden.

Ik was een kind.
En dit was de eerste keer dat iemand over mijn grens ging.
En helaas… zou dit niet de laatste keer zijn.

Sindsdien krijg ik koffie niet meer door mijn keel.
Niet om de smaak,
maar om wat er in die geur gevangen zit.

Koffie.

De geur die mijn lijf nog steeds bevriest
voordat mijn hoofd begrijpt waarom.

En dat is best lastig
als je opgroeit tussen koffiedrinkers,
waar de geur hoort bij ‘gezelligheid’
en jij er ondertussen misselijk van wordt.

Elke ochtend dat brouwsel.
Elke dag geconfronteerd met iets
wat voor hen normaal is,
maar jou teruggooit naar iets wat nooit had mogen gebeuren.

Dat is het gekke aan trauma:
het zit in dingen die je niet kunt ontwijken.
In lucht. In dagelijkse rituelen.
In herinneringen vermomd als routine.

Wat geur doet met trauma

Ik dacht lang dat dit soort herinneringen ‘gewoon vaag’ waren.
Vervormd door tijd, misschien zelfs wel ingebeeld.
Tot ik begreep:
dit is precies wat trauma doet.

Het nestelt zich in geur.
In stilte.
In een koffieapparaat dat begint te pruttelen.
In een onschuldige middagzon die ineens niet meer onschuldig voelt.

En ik?
Ik heb veel meegedragen.
Dingen weggestopt in de diepste hoeken van mijn lijf.
Half verwerkt.
Of waarvan ik dacht dat ik ze allang achter me had gelaten…
tot mijn lijf me eraan herinnerde:
je bent dit nog niet kwijt.

Dat is helen ook.
Niet in rechte lijnen.
Niet in “verwerkt en door.”
Maar in rondjes soms.
In terugblikken.
In nachten vol hartkloppingen of dromen
en ochtenden met zware ogen.
Laag voor laag.

Soms met tranen.
En met EMDR-sessies waarin beelden opduiken die ik liever vergeet.
Soms met zuchten.
Of ademhalen door de pijn heen,
omdat dat veiliger voelt dan vluchten.

Ik heb geleerd de geur te accepteren.
Koffie hoort bij het leven.
Net zoals wat er is gebeurd,
nu onlosmakelijk onderdeel is van mijn leven.
Niet als uitnodiging om het steeds opnieuw te voelen,
maar als erkenning dat het er wás.
En dat ik het heb overleefd.

Ik ben al jaren onderweg.
En nog steeds leer ik helendere versies van mezelf kennen.

Zij is zachter.
Wijzer.
Niet minder krachtig,
maar stillere kracht in plaats van keiharde overleving.
Zij praat met mijn innerlijke kind,
niet meer alleen óver haar.

En ik begin te begrijpen:
dat het je raakt, betekent niet dat je terug bij af bent.
Het betekent dat je er nu met open ogen naar kunt kijken.
Dat je kracht nu groot genoeg is om zacht te mogen zijn.

Voor jou, als jij dit herkent:

Misschien zit jij ook vol verhalen
die je pas nu durft te voelen.
Of waar je lijf je aan herinnert
vóór je hoofd begrijpt waarom.

Weet dan dit:
Je hoeft het niet allemaal tegelijk op te lossen.
Je mag het in laagjes loslaten.
In jouw tempo.
Je hoeft het ook niet alleen te doen.

Soms kun je iets pas écht loslaten
als je het hebt uitgesproken.
Als het niet langer leeft als geheim in jouw lichaam,
maar als waarheid in jouw stem.

Reflectievragen:

• Wat mag ik vandaag voelen zonder het meteen te fixen?
• Welke geur, plek of gewoonte triggert me — en wat probeert het me te vertellen?
• Als ik mijn jongere zelf zou ontmoeten… wat zou ik haar dan willen zeggen?

Soms is heling geen groot gebaar.
Soms is het gewoon zeggen:
“Ik zie nu wat ik toen niet kon zien.”
En:
ik laat mezelf niet meer los.

Liefs,
Cherry