Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes

Ik had nooit gedacht dat ik op een dag met mijn dochter op Vunzige Deuntjes zou staan. Dansend. Lachend. Met alle liefde, alle herinneringen, en al het ongemak tussen ons in. Maar daar stonden we. En het was meer dan een festival. Het werd een moment van samen opgroeien, helen en loslaten.

Toen zij twintig jaar geleden op mijn borst werd gelegd, had ik nooit kunnen bedenken dat ik ooit hier met haar zou staan. Zij, mijn meisje. Ik, haar moeder. Samen. Dansend. Vrij. Verbonden.

Of misschien toch wel. Misschien had ik dit ergens altijd al gevoeld. Mijn moeder was ook een jonge moeder. En ook ik heb deze herinneringen kunnen maken met haar. Dansend. Lachend. Plezier makend. Daar stond mijn meisje dan, tussen haar tantes en haar moeder, zonder schaamte. Vrij. Puur. Stralend.

Jong moeder worden: geen handleiding, wel liefde

Toen ik jong moeder werd, werd ik in het diepe gegooid. Het moederschap kwam zonder handleiding, zonder tijd om eerst mezelf te vinden. Ik moest het onderweg leren. Moest mezelf vormgeven terwijl ik een ander mensje grootbracht. En dat was niet altijd mooi. Het botste. Het schuurde. Ik verloor mezelf soms in de verwachtingen van anderen, in het doordenderen van het leven, in de duizend rollen die ik moest vervullen.

Ik deed maar wat. Ik improviseerde. En ik bleef staan, al was het soms op mijn tandvlees. Maar wat ik altijd gaf, zelfs als ik brak? Liefde. Pure, rauwe liefde.

Soms vraag ik me af: als ik het over mocht doen, zou ik het anders aanpakken? Misschien. Misschien zou ik zachter zijn voor mezelf. Meer mijn grenzen bewaken. Eerder kiezen voor mijn eigen herstel. Minder pleasen. Minder op automatische piloot. Maar tegelijkertijd weet ik: als ik iets had veranderd, stonden we misschien niet hier. Op deze plek. Dansend. In vrijheid. In liefde. Alles bracht me precies hier.

En laten we eerlijk zijn: niemand krijgt een medaille voor het “perfect” doen. Hooguit een burn-out en een schuldgevoel. En daar heb ik er al genoeg van verzameld.

Samen opgroeien: botsen en verbinden

Maar daar, op dat festival, stonden we samen. Mijn dochter en ik. Zij, op het kruispunt van kind en volwassen worden. Ik, een vrouw die nog steeds elke dag leert moeder te zijn, en tegelijkertijd leert zichzelf te zijn. We stonden naast elkaar en ik besefte: we groeien samen op. Zij en ik.

Met een lach op ons gezicht, met de regen die op ons neer viel, was het heerlijk. We leefden. We genoten. Ik zag haar. En zij zag mij. Ik genoot van haar lach. Haar blijdschap maakte mij blij. Dansen en muziek hebben sowieso iets therapeutisch voor ons, dus dat het ’s avonds regende maakte helemaal niet uit, we genoten juist extra.

Nu, achteraf, betaal ik wel een prijs. Mijn lichaam en hoofd voelen de nasleep van alle prikkels. Maar weet je? Het was het dubbel en dwars waard. En ik merk dat herstellen van veel prikkels me steeds beter af lijkt te gaan. Dat ik veerkracht opbouw. Dat ik groei, net als zij.

Het moederschap: spiegelen, schuren, helen

Moederschap is rauw. Moederschap is een spiegel die je soms liever niet voorgehouden krijgt. Het is ruimte maken voor je kind en voor jezelf, zonder jezelf onderweg te verliezen. Het is je demonen aankijken en toch doorgaan. Het is op je bek gaan en elke keer weer opstaan. Maar het is ook eindeloos liefhebben. Onvoorwaardelijk. Zelfs als het schuurt, zelfs als je moe bent tot op het bot.

Er zijn dagen dat onze karakters botsen, dat haar puberhart mijn oude wonden openmaakt. Dat ik me verloren voel, schuldig, uitgeput. Dat ik me afvraag: “Doe ik het wel goed? Zie ik haar echt? Zie ik mezelf nog wel?”

Maar dan zijn er die andere momenten. Die kleine lichtpuntjes. Zoals op Vunzige Deuntjes. Tussen de muziek en de zon en het lachen. Waarin alles even klopt. Waarin de liefde voelbaar is in de ruimte tussen ons. Waarin ik haar zie opgroeien tot een prachtige jonge vrouw. En waarin zij, zonder woorden, mij ook ziet: als mens, niet alleen als moeder.

De kracht van kleine momenten

We dansten. We lachten. We spraken over dingen waar we normaal aan voorbij rennen. We waren gewoon samen, zonder de dagelijkse druk, zonder de strijd. En ik voelde: dit is heling. Dit is verbinding. Dit is thuiskomen.

“Soms zijn het juist de kleinste momenten die de diepste sporen achterlaten.”

Moederschap als reis van groei

De waarheid is: het moederschap is een reis van eindeloos opnieuw beginnen. Van falen en vergeven. Van loslaten en vasthouden. Van leren dat je je kind niet hoeft te “vormen”, maar dat je mag vertrouwen op wie zij al is. En dat je jezelf mag meenemen in dat proces. Dat jouw groei net zo belangrijk is als die van haar.

Soms botsen we. Soms schuurt het. Maar elke keer vinden we elkaar weer. In een knuffel. In een lach. In een dans. In de kleine momenten waarop we gewoon mens mogen zijn, samen.

Lichtheid en liefde onderweg

Het festival herinnerde me daaraan. Dat het niet altijd zwaar hoeft te zijn. Dat er ook ruimte is voor plezier. Voor lichtheid. Voor samen genieten. Want ook dat is opvoeden. Ook dat is helen. Liefde zit in de lichtheid. In het lachen. In het durven loslaten, ook als het niet perfect is. (En nieuwsflits: het is nooit perfect.)

Coachende uitnodiging: Jouw reis, jouw tempo

Dus aan alle moeders die het soms even niet meer weten: je hoeft het niet perfect te doen. Je hoeft het niet allemaal te begrijpen. Blijf bewegen. Blijf ademen. Blijf liefhebben, jezelf en je kind. En dans als het kan. Desnoods midden in de storm.

Sta jezelf toe om klein te beginnen. Om stap voor stap te groeien, te leren, te helen. Gun jezelf de ruimte om fouten te maken en weer op te staan. Je hoeft het niet alleen te doen. Er is altijd een weg terug naar jezelf. Want jij verdient het ook om gezien te worden. Jij mag ook stralen.

Praktische tips voor onderweg:

• Zoek samen momenten van lichtheid, hoe klein ook: een wandeling, een liedje, een dansje in de keuken.
• Geef jezelf en je kind toestemming om te voelen, zonder oordeel.
• Bouw bewust rust in na drukke of prikkelrijke dagen, voor jullie allebei.
• Wees zacht voor jezelf als het schuurt of botst: groei gaat niet zonder wrijving.
• Herinner jezelf eraan: perfect ouderschap bestaat niet. Eerlijk ouderschap wel. (En als iemand dat anders beweert: stuur ze mijn kant op.)

Want in de dalen leer je. In de lichtheid adem je. En samen groei je.

Liefs, Cherry × Nahoa