11:11, over zielsverbinding, moederschap en magie in het alledaagse

Vrijdag 11 juli werd mijn jongste zoon 11 jaar. Elf. Op de elfde.
Spirituele mensen zouden daar een hele numerologische analyse op loslaten, en eerlijk? Ik deed het stiekem ook even. Maar die dag zelf… hielden we het rustig. Een beetje in de luwte. Alsof het niet hoefde te knallen, maar juist gedragen mocht worden. En toch voelde alles betekenisvol. Niet door wat we deden, maar door wat het opriep.

Want elf jaar later kan ik de dag dat hij werd geboren nog steeds terughalen alsof het gister was.
Er is geen detail dat me ontsnapt. Geen gevoel dat vervaagde. Die dag zit in mijn lijf. In mijn herinnering. Zacht, rauw en alles tegelijk.

Feest tussen de bomen

We vierden het groots. En klein. Eerst met een aantal vriendjes in Klimpark Twiske. Kinderen in de touwen, ouders in de stress maar liefde in de lucht. (En spierpijn in m’n nek van omhoog kijken, maar dat terzijde.)

Het is een plek waar schermen verdwijnen en echte connectie ontstaat. Rennen, lachen, klimmen en vooral: zijn. Later in het weekend deden we het nog eens over. Met familie, vrienden, hotdogs en hamburgers. Omdat hij dat zo graag wilde. Twee vieringen. Twee energieën. Allebei kloppend. Voor hem.
En eerlijk? Ook voor mij. Want als je kind blij is dan ben jij ook blij.

Mijn droom. Zijn aankomst.

Vlak voor zijn geboorte had ik dagen waarin ik ineens werd overvallen door verdriet. Zonder reden. Of nou ja, zonder logische reden. En toen kwam die droom. Mijn vader verscheen. Hij zei alleen maar: “Ik ben sneller bij je dan je denkt.”

En toen kwam hij. Mijn zoon. Mijn rust in mensenvorm. En ook een beetje: mijn anker.

Zijn manier van zijn

Hij is altijd een kind geweest dat anderen suste. Al vanaf het begin. Niet met woorden want die had hij toen nog niet. Maar met zijn aanwezigheid. Als baby lag hij bij iemand op de borst, en dan begon hij zachtjes te tikken. Op hun schouder. Hun rug. Alsof hij wilde zeggen: “Rustig maar, ik ben hier.”
Zonder dat hij zich daarvan bewust was, bracht hij iets wat je niet kunt aanleren: veiligheid en rust. Hij voelt haarfijn aan wanneer iets ‘niet klopt’. Ziet wat anderen nog wegstoppen. Zegt weinig, maar zijn blik vertelt alles.

Soms denk ik dat hij mij beter ziet dan ik mezelf. En ja, ook nu hij elf is. Ik krijg meerdere keren per dag een “ik hou van je mam.” Zomaar. Tussendoor. Alsof hij even checkt of ik het nog weet. (Alsof ik da

Ook ik verjaarde

Dat vergeten we vaak he? Dat niet alleen zij ouder worden. Maar wij ook. Niet in jaren, maar in inzichten. In lagen. In zachter worden waar we eerst ruw waren. In grenzen stellen waar we eerder doorslikten. In minder please en meer ik weet het even niet en dat is ook goed. Met elk kind leer je jezelf opnieuw kennen. Soms schurend. Soms helend. Maar altijd groeiend.
Of je dat nu wilt of niet.

Tussen de regels door

Er zijn van die dingen die je niet vastlegt op foto’s, maar die je voelt in je lijf als je eraan terugdenkt.
Zoals zijn hand die mijn hand zoekt. De trots in zijn blik toen hij zelfstandig bovenaan dat parcours stond.
Zonder mij. En toch helemaal met mij. Het zijn geen grote levenslessen. Maar ze laten iets achter.
Net als hij. Zonder dat hij het probeert.

En jij?

Misschien herken je het. Dat gevoel dat als je kind groeit, er ook iets van jou wegvalt.
Een oude reactie. Een automatische ja. Een stuk identiteit waar je ineens niet meer in past.

Misschien kijk jij ook weleens naar je kind en zie je een versie van jezelf die je vergeten was.
Of eentje die je nu eindelijk begint te begrijpen.

Wat ik meeneem

Ik neem zijn ogen mee. Zijn humor. Zijn zachtheid. Zijn heldere zijn. Maar ook de moeder die ik was op die 11e. En de vrouw die ik stiekem steeds een beetje meer word.

En ik weet… de tijd vliegt. Maar sommige dingen blijven.
Zoals het gevoel van die dag. Zoals hij. Zoals ik, opnieuw.

Coachende reflectie: Jij groeit ook

Onze kinderen maken ons niet alleen moeder… ze maken ons ook weer leerling.
Ze halen stukjes van ons naar boven die we vergeten waren. Ze spiegelen onze kracht en onze kwetsbaarheid. En ze nodigen ons uit om zachter te worden. Niet perfecter. Zachter.

Dus als jij ergens middenin het moederleven zit tussen boterhammen, buien en binnenwereld
adem dan even. Herinner jezelf eraan dat jij ook groeit. Dat jij ook gezien mag worden.
Niet alleen als moeder. Maar als mens.

Kleine dingen, grote groei: 5 tips voor onderweg

1. Let op de kleine signalen. Zoals die blik van je kind, die hand in de jouwe. Daar zit vaak de echte verbinding.
2. Sta stil bij wat jij voelt. Niet alleen wat je moet doen. Wat leeft er in jou? Wat vraagt om aandacht?
3. Zeg ook tegen jezelf: “Ik hou van je.” Misschien hardop. Misschien in stilte. Maar zeg het.
4. Geef jezelf ruimte om opnieuw te beginnen. Vandaag, of straks. Je hoeft niet te wachten op maandag.
5. Vier jullie band. Niet alleen op feestjes. Maar ook in de stilte. In een grap. In een gedeelde ademhaling.

Je hoeft het niet allemaal te weten. Je mag onderweg leren. Je mag veranderen.
Zoals zij. Zoals jij. Zoals liefde dat doet.

Liefs,
Cherry × Nahoa