Ik was niet weg. Ik was gewoon aan het leven
🎧 Liever luisteren dan lezen?
Voor wie onderweg is of even geen tijd heeft om te lezen, spreek ik mijn blogs ook in.
Van overleven naar leven
De afgelopen weken heb ik meerdere keren achter mijn laptop of pc gezeten. Woorden en zinnen dansten over mijn scherm, ideeën genoeg dus. En toch bleef het hier stil. Op mijn website. Op mijn socials. En ik kan me voorstellen dat sommige mensen dachten: wat is er gebeurd? Gaat het wel goed met haar? Zulke lieve berichtjes kwamen er binnen en dan antwoorde ik “Ja hoor. Sterker nog… het gaat juist goed.” En misschien is dat wel precies de reden dat het hier zo stil was.
Offline omdat het goed ging
Vroeger verdween ik van social media als het niet goed ging. Als er te veel speelde in mijn leven, als mijn hoofd te vol zat of als het leven even iets te hard binnenkwam. Dan was offline gaan een soort noodrem waar ik zelf aan trok. Even niemand, even niets. Maar dit keer was het precies andersom. Dit keer wilde ik gewoon even niet online zijn, omdat het juist wel goed ging. Ha… dat bestaat dus ook nog. Welkom bij mijn eerste blog van 2026.
Gewoon leven
Dit voelt een beetje als een nieuw hoofdstuk. Niet omdat alles ineens perfect is of omdat mijn leven plotseling een soort Pinterest-bord is geworden, maar omdat het anders voelt. Rustiger, nog echter en veel meer van mij. Ik zat niet meer alleen maar in de overlevingsstand. Ik was gewoon aan het leven. En dan niet het soort leven dat je mooi samenvat in een caption onder een Instagramfoto, maar het soort leven waar eigenlijk niemand behalve jijzelf iets van hoeft te vinden.
Afspreken met vriendinnen. Etentjes die uiteindelijk veel langer duren dan gepland. Lunches waarbij we allemaal doen alsof we alleen iets kleins bestellen en vervolgens toch weer met een tafel vol eten zitten. Tijd met mijn gezin en familie. En soms ook spontane ingevingen. Zoals ineens besluiten dat een muur een andere kleur moet krijgen, omdat je je opeens realiseert dat je je al maanden stoort aan die kleur en het gewoon zat bent. Dat soort dingen. Kleine projectjes in en rondom huis waar je eigenlijk alleen zelf blij van wordt ( zit er trouwens nog midden in). Een kast opruimen en halverwege bedenken dat je het misschien beter niet had kunnen doen… om hem vervolgens nog rommeliger achter te laten dan hij al was. Ja… leven dus.
Wanneer leven weer ruimte krijgt
En misschien klinkt dat voor veel mensen gewoon als een normale week. Maar voor iemand die al wat jaren vooral bezig was met overleven, voelt dat soms bijna bijzonder. Overleven betekent constant doorgaan. Rekening houden met alles en iedereen. Energie verdelen alsof het een schaars goed is. Altijd een beetje vooruitdenken. Altijd een beetje opletten. Leven voelt anders. Leven voelt als ruimte. Ruimte om plannen te maken zonder meteen te denken: kan ik dit eigenlijk wel aan? Ruimte om ergens naartoe te gaan zonder eerst drie dagen te moeten herstellen van het idee alleen al. Ruimte om gewoon een middag niets te doen zonder dat je hoofd meteen begint te roepen dat je productiever zou moeten zijn. En dat is precies waar ik de afgelopen tijd van heb genoten. Gewoon leven.
Ondertussen stond mijn hoofd natuurlijk niet stil
Want hoewel het hier stil was, stond mijn hoofd natuurlijk niet stil. Dat zou ook niet echt bij mij passen. Er lagen namelijk ook nog allerlei ideeën en projecten. Cherry’s Journey. Nahoa Coaching. I AM SHE. Allemaal stukjes van mij. Allemaal dingen waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben geweest. Alleen voelde het voor mij nog niet helemaal als één geheel. En in plaats van alles meteen online te gooien omdat dat misschien “handig” zou zijn, wilde ik eerst zelf voelen hoe het voor mij klopte.
Hoe past alles samen? Wat wil ik echt delen? En hoe zorg ik ervoor dat ik mezelf niet weer verlies in plannen, ideeën en verwachtingen? Dus terwijl het hier stil was, was ik achter de schermen eigenlijk best druk. Niet met posten, maar met nadenken, schuiven en soms gewoon even afstand nemen om weer helder te kunnen kijken. Niet heel spectaculair. Wel heel echt.
Geen grote plannen voor 2026
Wat ik in ieder geval niet wilde, was 2026 beginnen met een lijst vol doelen. Je kent ze wel. Dit jaar ga ik dit doen. Dit bereiken.
Dit veranderen. Ik heb dat soort lijstjes vaak genoeg gemaakt. Ze zien er altijd fantastisch uit in januari, totdat het leven zich ermee gaat bemoeien. Dus dit jaar besloot ik het anders te doen. Geen grote plannen. Geen druk. Gewoon voelen waar ik nu sta. En vanuit daar weer verder.
Dus nee, ik was niet weg
Dus nee… ik was niet verdwenen. Ik was niet ingestort. Ik was ook niet ineens in een spirituele retraite beland ergens in een bos. Ik was gewoon even offline. Omdat mijn leven eindelijk weer een beetje online was. En terwijl ik leefde, verzamelde ik ondertussen weer iets anders: verhalen. Nieuwe inzichten. Momenten die later misschien weer een plek krijgen hier op mijn blog. Want alles wat ik deel, moet eerst door mij heen. Ik moet het eerst doorleven voordat ik het kan opschrijven. Dus als het hier soms even stil is, weet dan dat er ergens in mijn leven waarschijnlijk alweer een nieuw verhaal aan het ontstaan is. Misschien tijdens een etentje. Misschien terwijl ik een muur sta te verven.Of terwijl ik een kast opruim die daarna nog rommeliger is dan daarvoor. Dat hoort er allemaal bij.
Dit is het begin van mijn 2026. Niet perfect. Niet strak gepland. Maar wel echt. En eerlijk? Na jaren overleven vind ik dat eigenlijk al meer dan genoeg.
En nu ben ik eigenlijk wel benieuwd…ben ik de enige die soms offline gaat om weer even echt te leven? Laat het me weten in de reacties hieronder of stuur me een berichtje.
Lieve groetjes ❤️
Meer van Cherry's Journey
