Tussen Inspiratie, Tegenslagen en Ademhalen

Niet elke weg vraagt om snelheid.
Stilstaan kan het dapperste zijn wat je kunt doen.
Vandaag neem ik je mee in een stukje van mijn reis — rauw, echt en vol nieuw licht.

Soms lijkt mijn hoofd een eindeloze bron van ideeën.
Creatieve ingevingen stromen binnen als een wilde rivier — en eerlijk? Ik kan er soms nog net op tijd een surfplank bij pakken.

Creatieve golven en dromen

De afgelopen maanden ging het lekker.
Mijn blogs rolden eruit met het ritme van mijn ademhaling.
Mijn nieuwe Instagram-thema groeide mee: niet alleen de mooie momenten delen, maar de échte lagen laten zien.
Kracht én zachtheid. Licht én schaduw. Helemaal Cherry’s Journey.

Maar onder die creatieve stroom zat ook iets anders:
Een enorm verlangen om weer te beginnen.

Na zó lang thuis te zitten, stond alles in mij te popelen om weer te bouwen.
Ik wilde niet alleen dromen.
Ik wilde dóén.
Mijn eigen vleugels weer uitslaan.

De klap van de realiteit

En toen…
lag daar ineens het WIA-aanvraagformulier op de mat.
Zwaargewicht envelop, in alle opzichten.
Alsof het leven even zachtjes, maar duidelijk zei:
“Rustig aan, Cherry. Je bent er nog niet.”

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ook thuis een tegenslag.
Zo’n tegenslag die niet alleen schreeuwde, maar ook zwaar woog.
Deze keer koos ik anders.
Niet harder worden.
Niet weglopen.
Niet ‘gewoon doorgaan’ zoals ik het altijd had gedaan.

Kiezen voor voelen in plaats van vluchten

Ik koos ervoor om het te voelen.
Om te huilen als het moest.
Om te blijven zitten in de rauwheid, ook als het ongemakkelijk was.
Om mijn eigen storm niet langer te ontwijken, maar toe te laten.

Soms vroeg ik mezelf af:
“Hoe vaak kun je breken voordat je jezelf niet meer bij elkaar kunt rapen?”
En het antwoord bleek zachter dan ik dacht:
“Zolang je jezelf de ruimte geeft om te helen, zoveel als nodig is.”

Heliomare en nieuwe groei

En ondertussen startte ik mijn traject bij Heliomare.
Een proces dat me leert:
je hoeft niet terug naar wie je ooit was.
Je mag ruimte maken voor wie je aan het worden bent.
Lichter. Zachter. Échter.

Tussen al die stormen door probeer ik te blijven staan.
Niet door harder te vechten,
maar door zachter te worden.
Door niet alles te willen controleren.
Door te ademen, te voelen, en mezelf toe te staan om te zijn waar ik nú ben.

Tussen ademhalen en opnieuw beginnen

Soms overloop ik nog steeds.
Van alles wat ik voel.
Van alles wat ik wil.
Van alles wat even teveel is.

Maar ik leer:
Groeien is niet forceren.
Groeien is vertrouwen.
Groeien is thuiskomen in jezelf — ook als dat soms betekent dat je midden in je eigen tranen zit.

Misschien niet volgens het strakke plan dat ik had uitgetekend,
maar wel precies volgens het ritme dat mijn ziel nu nodig heeft.

Mijn reis, mijn ritme

Dus hier ben ik weer.
Met dromen die soms even wachten.
Met scherven die ik met zachte handen verzamel.
Met hoop die, ondanks alles, blijft groeien.

Tussen inspiratie, tegenslagen en ademhalen.
Tussen voelen en helen.
Tussen oude pijn en nieuwe kracht.

En eerlijk?
Misschien begint dáár pas echt de magie.

Liefs,
Cherry