Vier Je Eigen Reis: Wat Ik Had Willen Weten Op Jongere Leeftijd

Vroeger? Vroeger leefde ik echt. Geen zorgen over morgen, geen paniek over de toekomst. Ik was avontuurlijk, spontaan en een echte levensgenieter.

Om het even in perspectief te zetten:
🌍 3 à 4 dagen per week de hort op. Niet omdat ik niet wist wat ik met mijn leven moest, maar omdat ik wist hoe ik ervan moest genieten. Elke dag was een kans voor een nieuw avontuur.
📱 MSN-status aanpassen met songteksten. Want hoe wist de wereld anders hoe ik me voelde?
🎉 Altijd in voor spontane plannen. Geen ‘oh, laten we thuis blijven’ – nee, we gingen gewoon, zonder nadenken.

Het was nooit saai met mij. Ik nam het leven zoals het kwam en ik genoot.

En toen… werd ik moeder.

Van Spontane Avonturier naar Strategische Planner

Als jonge moeder veranderde alles. Niet gepland, niet volgens een ‘perfect’ tijdschema – gewoon ineens. En ondanks dat ik altijd van het leven had genoten, moest ik nu gaan plannen.

📍 Spontaan de deur uit? Alleen als de luiertas klaarstond en er geen plotse voedings- of verschoonramp dreigde.
📍 Laat naar bed? Alleen als er geen slapeloze baby bij betrokken was.
📍 MSN-status aanpassen? Ja, maar dan met songteksten over slaapgebrek in plaats van dramatische liefdesverklaringen.

Met één kind lukte dat spontane leven nog wel. Ik plande bewust momenten voor mezelf in – even eruit, even ademhalen, even weer ‘Cherry’ zijn.
Met twee kinderen werd het drukker, maar ik vond mijn weg. Het was even puzzelen, maar met goede planning lukte het nog steeds.
Toen kwam nummer drie. Drukker? Ja. Maar onmogelijk? Nee. Door structuur en balans bleef ik het leven omarmen.

Totdat 2019 kwam en het leven besloot om écht te testen hoe sterk ik was.

Vanaf dat moment was het geen kwestie meer van plannen, maar van overleven. Mijn wereld werd opgeschud door opeenvolgende gebeurtenissen die me dwongen om anders naar het leven te kijken. Geen strakke planning kon me hierop voorbereiden.

En toch… sta ik hier.

Wat ooit vanzelfsprekend was – genieten, lachen, het leven vieren – moest ik opnieuw leren. En daar ben ik nog steeds mee bezig.

Wanneer het leven je dwingt om te overleven in plaats van te vieren

Het leven leek een paar keer te zeggen: “Oh, je dacht dat je druk was? Hold my coffee.” (Of in mijn geval: thee.)

Er gebeurde veel, heel veel. Maar sommige momenten lieten écht diepe sporen na.

• Mijn traumatische ervaring op de operatietafel – wakker worden tijdens een narcose? Nee dank je, dat stond niet op mijn bucketlist. Maar toch gebeurde het, en sindsdien liet het me niet meer los. En werd ik een depressie-/ angststoornis rijker.
• De strijd van mijn bonusvader tegen kanker – Twee keer op de IC, telkens opnieuw vechten. Hoop, angst, kracht en uiteindelijk… afscheid.
• Het hersenstaminfarct van mijn moeder – Van de ene op de andere dag veranderde alles. Revalidatie, Heliomare, opnieuw leren lopen, praten, functioneren. Alles waarvan je dacht dat het vanzelfsprekend was, bleek dat ineens niet meer te zijn.
• Het verlies van mijn bonusvader – Een klap die ik nog steeds voel.
• Mijn eigen IIH-diagnose – Alsof ik nog niet genoeg ballen in de lucht hield, gooide mijn lichaam er nog even een extra uitdaging bij.

En dit waren nog maar de momenten die de allergrootste impact hadden. Er gebeurde nog veel meer tussendoor, maar dit… dit waren de stormen die me echt lieten wankelen.

Laten we eerlijk zijn: het leven vieren zat er gewoon even niet in. Ik was bezig met overleven, niet met genieten.

Waar is die levensgenieter gebleven?

Ik heb echt momenten gehad waarin ik het genieten gewoon een beetje vergat. Niet bewust – maar door alle verantwoordelijkheden, struggles en veranderingen stond ik niet meer stil bij de kleine dingen.

Maar weet je wat? Ik ben er nog.

En dat is precies waarom ik nu mijn leven weer bewust wil vieren.

Ik mag weer spontaan zijn.
Ik mag genieten, zelfs als niet alles ‘af’ is.
Ik mag het moment pakken – zonder eerst drie lijstjes af te vinken.

Tuurlijk, ik ben misschien niet meer die meid die drie keer per week de stad in duikt. (Mijn lichaam zou het ook niet meer trekken, eerlijk is eerlijk.) Maar die levensgenieter zit nog steeds in mij. En ik wil haar weer vaker de ruimte geven.

Vier vandaag. Niet pas als ‘alles geregeld’ is.

Wat ik tegen mijn jongere zelf zou zeggen?

🧡 Doe het nog een keer. Ga nog een keer op avontuur, doe iets nieuws, lach tot je niet meer kan.
💛 Stop met wachten op het perfecte moment. Dat moment komt nooit. Maar dit moment? Dit is wél echt.
💖 Blijf dat vrije, avontuurlijke stuk van jezelf koesteren. Zelfs als je ‘volwassen’ verantwoordelijkheden hebt.

Ik ben er nog. Jij bent er nog.

Dus, wat ga jij vandaag vieren?

Laat me weten in de reacties: herken jij dit? Wat zou jij tegen jouw jongere zelf zeggen?

Delen is lief! Als deze blog je inspireerde, stuur hem dan door naar iemand die dit ook moet horen.