Van Zelfvoorzienend naar Verbonden: Een Liefdestaal Reboot
Het leven heeft een grappige manier om je onverwachts te verrassen. En niet altijd op een leuke manier, helaas. Sinds mijn diagnose met Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) is er nogal wat veranderd in mijn leven. Niet alleen in de manier waarop ik met mijn gezondheid omga, maar ook in hoe ik liefde ervaar. Waar ik vroeger vooral sterk en onafhankelijk was, merk ik nu dat mijn verlangens en behoeften op het gebied van liefde en steun heel anders zijn geworden. Nog een eye-opener die ik deze afgelopen zomer heb ervaren.
Heel eerlijk? Voordat ik ziek werd, heb ik me echt nooit beziggehouden met dat hele liefdestaalgedoe. Ik was ervan overtuigd dat ik zelf wel sterk genoeg was om al mijn emoties en struggles te dragen – want tja, wie heeft nou bevestiging of steun nodig als je je eigen cheerleader bent, toch? Ik vond dat ik mezelf wel voldoende liefde kon geven – hoe gek dat misschien ook klinkt. Ik had mijn partner en kinderen, en dat was genoeg. Ik hoefde niet per se bevestiging of steun om me geliefd te voelen. Maar sinds mijn diagnose is dat veranderd. Ik ben kwetsbaarder geworden en verlang naar meer dan ik ooit had gedacht.
Mijn Liefdestaal Vroeger: Zelfvoorzienend en Sterk
Even terug in de tijd. Voor mijn diagnose voelde ik me sterk. Ik was altijd degene die voor anderen zorgde. Ik hoefde niet continu te horen hoe goed ik het deed of de hele dag knuffels te krijgen. Ik kon mezelf geruststellen en had genoeg aan mijn eigen kracht.
En dan had ik natuurlijk mijn gezin, en dat was voor mij alles wat ik nodig had. Maar nu, na alles wat ik heb meegemaakt, voelt het alsof mijn behoeften zijn verschoven. Waar ik eerst degene was die zorgde voor mijn partner en kinderen (en voor iedereen die daarbij paste), merk ik nu dat ik ook meer liefde en steun van hen nodig heb. En dat was een grote aanpassing, niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin.
Hoe Mijn Gezin Reageerde
Toen ik begon te merken dat mijn behoeften aan liefde en steun veranderden, was ik daar best wel van onder de indruk. Mijn partner was gewend aan een Cherry die altijd sterk en onafhankelijk was. En nu wil ik meer knuffels, kusjes, woorden van bevestiging en momenten van samen zijn. Zowel mijn partner als ik moeten wennen aan dit ‘nieuwe’ deel van mij.
Eerlijk gezegd voelde ik me in het begin soms ongemakkelijk, alsof ik ineens “teveel” vroeg. Voor iemand die altijd zelfvoorzienend was, voelt het vreemd om zo’n duidelijke behoefte aan liefde en bevestiging te hebben. Maar ik besef steeds meer dat het helemaal niet raar is. Het is normaal om je kwetsbaarder te voelen en meer steun te willen, vooral na alles wat ik heb meegemaakt met mijn gezondheid. Het was een leerproces om te accepteren dat mijn behoeften zijn veranderd, en dat dit geen teken van zwakte is.
Mijn kinderen merkten ook een verschil. Waar ik vroeger vaak degene was die hen steun bood, merk ik nu dat ik soms ook bij hen terechtkom voor kleine momentjes van bevestiging of een knuffel. Ze geven me soms een verrassend diep gevoel van rust en liefde.
De Verandering na de Diagnose
Afgelopen zomer ben ik me ervan bewust geworden dat ik andere vormen van liefde nodig heb. Waar ik vroeger het liefst alles zelf deed en weinig hulp nodig had, verlang ik nu ineens naar extra knuffels en bevestiging van mijn gezin. De onafhankelijke vrouw in mij riep eerst nog: “Dat heb ik toch niet nodig?” Maar eerlijk is eerlijk, die tijd is voorbij.
Nieuwsgierig deed ik de liefdestalen-test en… tja, de uitslag zei precies wat ik al dacht: mijn liefdestaal is officieel veranderd!
Mijn Liefdestaal Nu: Kwaliteitstijd, Bevestiging en Aanraking
Kwaliteitstijd: Samen Zijn Is Alles
Wat ik nu het meest waardeer, is kwaliteitstijd. Gewoon samen zijn zonder afleidingen, zonder druk, zonder haast. Voorheen vond ik het leuk om met mijn gezin tijd door te brengen, maar ik hoefde niet constant hun aandacht. Nu is dat anders. Ik hunker naar momenten waarbij we echt samen zijn. Gewoon samen zitten, praten of in stilte zijn, dat geeft me nu zoveel meer rust en steun dan ooit tevoren.
Woorden van Bevestiging: Kleine Woorden, Grote Impact
Naast het samen doorbrengen van tijd, ontdekte ik dat woorden van bevestiging voor mij nu echt de kers op de taart zijn. Een simpele “Je doet het geweldig, mam” of “Ik ben trots op je” van mijn kinderen of partner is nu de gouden ster op mijn moederlijke rapport. Nu geven deze kleine zinnen me zoveel kracht dat ik soms twijfel of ik ze moet opschrijven voor mijn volgende ‘motiverende’ Instagram-post. Ze herinneren me eraan dat ik zichtbaar ben en dat ze waarderen wat ik doe – ook al ben ik nu net zo afhankelijk van hun steun als onze family puppy Katara! 🐶
Lichamelijke Aanraking: Een Knuffel Kan Zoveel Doen
En dan is er nog lichamelijke aanraking. Waar ik vroeger prima zonder constante knuffels of aanrakingen kon, merk ik nu dat een knuffel van mijn partner of mijn kinderen zoveel meer voor me betekent. Fysieke nabijheid voelt nu als een anker. Een knuffel op het juiste moment kan me letterlijk opladen. Het is niet iets waar ik vroeger bewust naar verlangde, maar nu is het een vorm van troost en rust die ik hard nodig heb.
Concrete Momenten van Verandering
Er zijn momenten geweest waarop ik echt merkte hoe sterk mijn behoeften zijn veranderd. Voorheen hunkerde ik niet zo sterk naar knuffels of kusjes van mijn partner. Maar nu kan een gemiste knuffel van mijn partner me echt raken. Of een simpel “Hoe was je dag?” van mijn kinderen kan me zoveel meer kracht geven dan ik ooit had verwacht. Deze momenten herinneren me eraan hoe belangrijk het is om mijn behoeften te delen en die liefde te ontvangen, zelfs als dat vroeger anders was.
Verlangen en Teleurstellingen: Hoe Mijn Relaties Evolueren
Wat ik vooral merk, is dat ik nu gevoeliger ben voor bepaalde vormen van liefde die ik vroeger minder belangrijk vond. Wanneer ik die liefde of aandacht niet krijg, zoals een gemiste knuffel of een moment van bevestiging, kan dat me dieper raken dan voorheen. Het voelt soms alsof mijn emotionele drempel lager is geworden, en dat is best een grote verandering om mee om te gaan.
Vroeger had ik er geen moeite mee om deze dingen los te laten – ik voelde me sterk genoeg om zonder die constante liefdevolle gebaren te leven. Maar nu, na mijn diagnose, ervaar ik verlangens die ik nooit eerder had. Dat maakt me soms ongeduldig en sneller teleurgesteld wanneer die verlangens niet worden vervuld, vooral door mijn partner.
Het is ook een uitdaging om dit nieuwe deel van mezelf volledig te accepteren. Soms vraag ik me af of ik misschien te veel vraag, omdat ik altijd gewend was om sterk en onafhankelijk te zijn. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat het oké is om meer liefde en steun nodig te hebben. Ik ben niet meer die onverstoorbare Cherry ben die alles op eigen kracht doet.
Het is een leerproces – hoewel het soms moeilijk is, weet ik dat deze verandering ons juist dichter bij elkaar kan brengen. Uiteindelijk gaat het niet alleen om het vervullen van behoeften, maar ook om het versterken van onze band op een nieuwe, diepere manier.
Zelfzorg en Balans
Door dit proces heen heb ik ook geleerd om beter voor mezelf te zorgen. Waar ik vroeger vooral op anderen gericht was, merk ik nu dat ik momenten van zelfzorg nodig heb – een rustige wandeling, tijd voor mezelf, of gewoon even ademhalen. Balans vinden tussen geven en ontvangen is een uitdaging, maar het zorgt ervoor dat ik zowel voor mezelf als voor mijn gezin kan blijven zorgen.
Wat Heb Ik Geleerd?
Wat ik door dit hele proces heb geleerd, is dat het helemaal prima is om meer te willen – meer liefde, meer steun, en ja, soms gewoon wat extra knuffels en kusjes. Kwetsbaar zijn is niet het einde van de wereld, en het is ook geen schande om je gezin om die extra aandacht te vragen (ook al voelt het soms alsof ik een bordje “knuffel mij nu” om mijn nek wil hangen). Vroeger dacht ik nog wel stoer dat ik mezelf wel kon redden, maar eerlijk? Het is eigenlijk best lekker om anderen de kans te geven om voor mij te zorgen. Ik zie het nu meer als een win-win: ik krijg wat ik nodig heb, en zij krijgen de kans om nóg meer te schitteren als de geweldige familie die ze zijn. En hoewel het soms ongemakkelijk voelt om te vragen om wat ik nodig heb, zie ik dat het onze band juist sterker maakt – plus, wie kan nou nee zeggen tegen een extra knuffel of een kus?
Wil Jij Jouw Liefdestaal Ontdekken?
Je kunt de liefdestalen-test online vinden op verschillende websites. Een van de meest betrouwbare plekken is de officiële website van Gary Chapman, de auteur van het concept van de vijf liefdestalen:
Op deze site kun je de test gratis doen om te ontdekken wat jouw liefdestaal is. Je krijgt een reeks vragen over hoe jij liefde geeft en ontvangt, en aan het eind krijg je een overzicht van welke liefdestaal het beste bij jou past.
Wat is Jouw Verhaal?
Heb jij gemerkt dat jouw liefdestaal is veranderd? Of misschien voel je nu meer behoefte aan liefde en steun dan voorheen? Hoe reageert jouw gezin op deze verandering? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen! Laat een reactie achter hieronder of stuur me een berichtje via Instagram. Laten we elkaar steunen op deze reis naar zelfkennis en liefde.
Liefs,
Cherry 🌸
Geef een reactie