Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) en Benigne paroxysmale positieduizeligheid (BPPD) rolden zo over haar tong.
Judgment day. Zenuwachtig maar vol goede moed maakte ik me klaar om weer naar het ziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis waar ik inmiddels een haat-liefde relatie mee heb ontwikkeld. Ik heb er hele mooie herinneringen gemaakt, want het is de plek waar alle 3 mijn kindjes zijn geboren, maar och, ik heb er ook veel tranen gelaten van verdriet. Maar zoals het er naar uitziet, zal het voorlopig een plek blijven wat ik de rug niet kan toekeren. Idiopathische Intracraniële Hypertensie (IIH) en Benigne paroxysmale positieduizeligheid (BPPD) rolden zo over haar tong. Ik breek me er nog steeds de nek over, maar afijn, in Jip en Janneke-taal: hoge hersendruk en…
Kleine veranderingen blijven veranderingen!
Zoveel vragen blijven mij bezighouden, maar ondanks die vragen heb ik mij de afgelopen week meer kunnen ontspannen. Even een week helemaal niets en geen ziekenhuisbezoekjes was een top idee van de neuroloog. Ik neem jullie mee in de afgelopen week, de week waarin de neuroloog had besloten om even helemaal niets in te plannen en gewoon even de tijd voor mijzelf te nemen. Dit was een mooie kans om zelf het een en ander uit te proberen om te zien hoe mijn hoofd zou reageren, welke symptomen wegbleven, minder werden of juist zouden opspelen. Ik moet eerlijk zeggen dat het redelijk goed ging, helaas kan ik niet zeggen dat…
37 jaar jong maar alleen naar bed gaan was spannend.
Verslagen van de schrik liepen we met zijn tweeën naar buiten. De angst was net zo aanwezig bij mijn partner als bij mij. Maar die verslagenheid duurde maar kort, want ik sprong meteen weer in de regelmodus. Ik had maar een uur voordat ik weer terug naar het ziekenhuis moest. Dus ik belde mijn moeder en vroeg haar om naar mijn huis te komen, samen met twee goede kennissen van ons. Ik zorgde ervoor dat er voor iedereen een vangnet was wanneer ik het nieuws zou vertellen. In de auto zei ik tegen mijn partner: “Je moet mijn vakantie annuleren, maar ik wil dat jij gewoon met die jongens gaat.”…
Ik wist gewoon diep van binnen dit is foute boel.
De angst dat er iets niet goed zat in mijn hoofd was groot. Ik liep al weken met klachten en hoe meer klachten erbij kwamen, hoe groter de angst werd. Die angst uitte zich in onrustige nachten en bizarre dromen. Ik droomde dat ik en mijn geliefden uit elkaar zouden gaan, ik droomde over afscheid opnames maken voor eenieder die ik lief had. Het was bizar dat ik gewoon geen rust meer kon vinden. Hoe positief ik ook bleef en wilde blijven tot aan de dag voor onze vakantie, wist ik gewoon diep van binnen dat dit foute boel was. Ik liep al weken met verschillende klachten rond: extreme vermoeidheid,…