Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij geen pijn had, begon het hem wel een vervelend gevoel…
De Echo van de Bloedlijn
In iedere familie leeft een echo... Oude verhalen, overtuigingen en overlevingspatronen die soms nog doortrillen in ons vandaag. In “De Echo van de Bloedlijn” schrijf ik over de stille erfenis van kracht en overleven die generaties lang werd doorgegeven. En hoe zachtheid soms voelt als verraad aan dat verleden. Tot ik ontdekte dat juist in zachtheid, rust en ontvangen de ware heling zit. Heling voor mijzelf, mijn kinderen en de generaties die volgen.
Geen kus? Geen probleem.
Wat als beleefdheid niet betekent dat je altijd een hand, kus of knuffel moet geven? In deze blog neem ik je mee in een liefdevol, eerlijk gesprek over kinderlijke grenzen, oude scripts, en wat echte beleefdheid betekent. Want een kind dat ‘nee’ zegt, is niet onbeleefd, het is bewust, gevoelig en wijs.
11:11, over zielsverbinding, moederschap en magie in het alledaagse
11 jaar. Op de 11e. Een liefdevolle blog over moederschap, zielsverbinding en hoe je als moeder ook verjaart, in lagen, inzichten en zachtheid. Een eerlijke reflectie, met ruimte voor kleine momenten, grote gevoelens en coachende zachtheid voor onderweg.
Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes
In deze blog neem ik je mee in de rauwe en eerlijke reis van jong moederschap: over fouten maken, opnieuw beginnen en de kleine momenten die alles betekenis geven. Want soms leer je het meest niet uit de grote gebaren, maar uit het lachen in de regen.
Welkom terug in mijn verhaal
Een blog over het moment waarop alles stilviel. Niet door een breuk, maar door een fluistering van mijn ziel. Over verlies, thuiskomen bij jezelf, en de geboorte van Nahoa Coaching.
Voetbal is niet mijn ding (maar blijkbaar wel mijn leven)
Vandaag niets dieps. Gewoon een ochtendje voetbal. Een beetje nat, een beetje sarcasme, een hoop puberenergie én liefde vanaf de zijlijn. Van kunstgras naar moves, van paraplu naar festival. Want moeder zijn… is er gewoon staan. Altijd.
Moeder zijn in lagen – over dragen, bloeien en jezelf soms verliezen
Moeder zijn is zoveel meer dan wat we vaak zien. In deze blog neem ik je mee langs de lagen van moederschap: de zichtbare, de stille, de rauwe en de tedere. Een eerlijke ode aan alle vrouwen die dragen, bloeien, hopen en soms ook verliezen.
Vier Je Eigen Reis: Wat Ik Had Willen Weten Op Jongere Leeftijd
Vroeger nam ik het leven zoals het kwam – spontaan, vol plezier. Maar de jaren brachten uitdagingen, verlies en strijd. Overleven stond op de voorgrond, genieten raakte op de achtergrond. Nu besef ik: het perfecte moment om te leven is nu. Geen wachtlijst, geen voorwaarden. Ik mag weer genieten.
Vier Het Leven: Waarom Dit Thema Voor Maart Zo Persoonlijk Is
Maart is voor mij alles tegelijk. De maand van taart en kaarsjes uitblazen, maar ook van herinneringen die soms ineens hard binnenkomen. Dit jaar wordt maart extra bijzonder, want er komt nieuw leven bij in onze familie: mijn broertje wordt voor het eerst vader. Hoe combineer je vieren en herdenken? Hoe geef je verdriet en vreugde een plek in dezelfde maand? Ik deel mijn verhaal—rauw, echt en vol liefde.