Er was geen vechtlust meer over.
Mijn laatste blogbericht schreef ik op 17 september, dat is alweer zo’n 4 weken geleden. Het ging even bergafwaarts met deze meid. Ik voelde me in een hoekje gedreven, er was geen vechtlust meer over en ik liet me dus bijna afpakken wat op dit moment zoveel voor mij betekent om me uit mijn eigen hoofd te krijgen. Ik liet mij bijna een boxje plaatsen, iets wat ik nog nooit in mijn hele leven heb toegelaten. Deze aandoening maakt al zoveel in mij kapot en daarnaast moest ik dus ook zien te dealen met mensen en hun meningen. Meningen waar ik normaal niets van aantrok, ik had angsten omdat ik…
Ik moet gewoon wat liever voor je zijn.
Ik was boos, gefrustreerd en streng voor mezelf. Terwijl dat juist nu alleen maar averechts werkt. De stemmen van mijn huisarts en mijn neuroloog hoor ik nog ergens achter in mijn hoofd mij toefluisteren; dit heeft allemaal tijd nodig. Tijd die ik mezelf wel wil geven, maar tegelijkertijd ook het gevoel heb dat ik die niet kan geven. De constante strijd met mezelf. Afgelopen week zijn we begonnen met de medicatie en mijn lichaam moet daar echt even aan wennen. En hoewel ik een zonnen aanbidder ben, werkt de warmte nu echt niet bepaald mee. Ik ben continu moe (nog moeier dan normaal sinds ik dit heb), ik heb al…
Kleine veranderingen blijven veranderingen!
Zoveel vragen blijven mij bezighouden, maar ondanks die vragen heb ik mij de afgelopen week meer kunnen ontspannen. Even een week helemaal niets en geen ziekenhuisbezoekjes was een top idee van de neuroloog. Ik neem jullie mee in de afgelopen week, de week waarin de neuroloog had besloten om even helemaal niets in te plannen en gewoon even de tijd voor mijzelf te nemen. Dit was een mooie kans om zelf het een en ander uit te proberen om te zien hoe mijn hoofd zou reageren, welke symptomen wegbleven, minder werden of juist zouden opspelen. Ik moet eerlijk zeggen dat het redelijk goed ging, helaas kan ik niet zeggen dat…