Mijn Spiegelbeeld en Ik

Over vallen, opstaan en jezelf opnieuw leren zien

Er was een tijd dat ik vol vertrouwen in de spiegel keek. Ik herkende mezelf, van binnen en van buiten. Ik straalde kracht uit, wist wie ik was, en voelde me goed in mijn lijf. Maar soms dwingt het leven je tot stilstand. Door omstandigheden die je niet kiest, maar die je wel veranderen.

Langzaam verloor ik stukje bij beetje het beeld van de vrouw die ik ooit was. Mijn energie verminderde en mijn zelfbeeld verschoof. En ik? Ik bleef maar doorgaan, tot ik mezelf niet meer herkende.

Wat ik toen nog niet wist: ik hoefde mezelf niet terug te vinden in wie ik was, maar in wie ik aan het worden ben.

Met kleine stappen begon ik weer te bouwen. Zachter dit keer. Met meer geduld, minder oordeel. Affirmaties, schrijven, reflecteren. Soms spiegel vermijden, soms mezelf dwingen te blijven kijken. En langzaam, héél langzaam, begon ik weer iets van mezelf te voelen.

Totdat het leven opnieuw op z’n grondvesten schudde.
Na maanden van vechten tegen ziekte, het verliezen van controle en het zoeken naar mezelf, had ik nooit gedacht dat juist degene die het dichtst bij me stond, me zó kon raken.
Liefdesverdriet voelt anders als je nog samen bent. Als je elke dag naast iemand leeft, maar je je toch alleen voelt. Wanneer de verbinding waar je ooit op bouwde, begint te wankelen, terwijl je er nog middenin zit. Het doet pijn op een dieper niveau — omdat het niet gaat over loslaten, maar over blijven in iets dat schuurt.

Er kwam een moment waarop alles stilviel. Waarop ik besefte: dit kan zo niet langer.
En als ik dan toch opnieuw moet bouwen… dan wel op mijn voorwaarden.

Mijn stem niet werd niet meer gehoord, en mijn grenzen werden genegeerd. En op dat moment voelde ik het: dit wordt geen strijd meer waarin ik mezelf verlies.
Maar er was gelukkig ook iemand die wél luisterde, maar mij ook echt zag.
Mijn moeder. Die mijn zwijgen herkende en mijn kracht weerspiegelde toen ik het zelf even kwijt was. Haar stem gaf mij precies dat laatste zetje dat ik zelf niet meer kon opbrengen. Een moment van steun die mij eraan herinnerde wie ik ben – en wat ik waard ben.

Want waar ligt de grens?

Wanneer besef je dat je zó veel hebt gegeven, dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt?
Dat je niet alleen aan het vechten bent voor verbinding, maar steeds verder verwijderd raakt van je eigen kern?
Wanneer kies je ervoor om je kinderen niet alleen te laten zien wat liefde voor een ander is, maar óók dat liefde begint bij trouw blijven aan jezelf?

Daar sta ik nu. Stevig. Bewust.
Ik kies mezelf niet omdat ik moet overleven, maar omdat ik verdien te leven. Echt.

Geen oppervlakkige gesprekken meer. Geen glimlach uit beleefdheid. Geen aanpassen zodat een ander zich niet ongemakkelijk voelt. Wat telt, is mijn innerlijke rust. Mijn energie. Mijn verhaal.

Een nieuwe haarkleur, een frisse knipbeurt — het lijkt klein, maar het was het begin van terugkomen bij mezelf. Mijn reis bij Heliomare hielp me om opnieuw verbinding te maken met de vrouw die ik altijd al was: krachtig, gevoelig, niet meer bereid om zichzelf te verkleinen voor de goedkeuring van een ander.

Ik heb genoeg te bieden.
En wie dat niet ziet, hoort simpelweg niet in mijn verhaal thuis.

Elke breuk heeft me iets geleerd. Misschien zie ik nog niet alle lessen, maar ik vertrouw erop dat ze zich zullen tonen wanneer ik er klaar voor ben.
Want niets wat ik heb doorgemaakt, was voor niets.

Vandaag kijk ik mezelf weer aan.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ik mezelf eindelijk weer zie.
Gebroken én helend.
Verdrietig én krachtig.
En boven alles: levend en groeiend.

En als jij jezelf ook even niet meer herkent… misschien helpen deze inzichten jou:

• Bouw het contact met je spiegelbeeld langzaam op.
  Kijk naar wat je nog wél ziet: je ogen, je moed, je zachtheid.
• Schrijf, ook als je het niet kunt uitleggen.
  Alles wat je voelt verdient een plek, zelfs als niemand het leest.
• Gebruik woorden die helen.
  Affirmaties als: “Ik ben het waard om ruimte in te nemen.” of “Ik mag opnieuw beginnen.”
• Kies je mensen bewust.
  Verbinding zit niet in kwantiteit, maar in de kwaliteit van wie blijft als het moeilijk is.
• Zeg ja tegen jezelf en nee tegen wat je leegzuigt.
  Grenzen zijn poorten die bepalen wat er nog binnen mag komen.
• Laat het beeld van de ‘altijd sterke vrouw’ los.
  Je kracht zit ook in je zachtheid en kwetsbaarheid.
• Verwacht geen rechte lijn.
  Terugvallen zijn geen falen. Het zijn stappen op jouw unieke pad.

Liefs, Cherry

Ze brak, ja. Maar zelfs in stukken was ze nog steeds van goud