Valentijnsdag: Liefde, WIA-formulieren en chocolade als coping mechanisme.

Valentijnsdag. Het staat weer voor de deur. De dag van rode rozen, overvolle restaurants en een Instagram-feed vol #LuckyInLove berichten. Voor sommigen dé dag om liefde te vieren, voor anderen gewoon een dure marketingstunt waarbij je 10 euro betaalt voor een reep chocolade die normaal 2 euro kost.

Mijn dochter? Die is helemaal in de Valentijnsfeer. Ze heeft cadeautjes gekocht en is druk bezig om er iets speciaals van te maken voor haar vriendje. Ik vind het heerlijk om te zien hoe zij zich hierop verheugt.

En ik? Ik heb deze week een iets andere “verrassing” gekregen. Niet in de vorm van een romantische kaart of een doos chocola, maar een gesprek bij het UWV. Ik zat daar niet te praten over romantische plannen, maar over hoe ik in hemelsnaam verder moet.

En de grote Valentijnsverrassing? Tromgeroffel … een WIA-formulier dat binnenkort op de mat valt. Ja, niets zegt ‘vier de liefde’ zoals een officieel document waarin staat dat je langdurig niet kunt werken en afhankelijk bent van een keuring om te bepalen hoeveel je nog waard bent op de arbeidsmarkt. Romantischer wordt het deze week voor mij niet.

De Grote Verrassing: WIA in Plaats van een Valentijnskaart

Laten we even heel eerlijk zijn. Ik Wil werken. Ik wil ook gewoon weer kunnen klagen over een lange dag, lachen om bizarre momenten met collega’s en het gevoel hebben van nuttig bezig zijn. Maar in plaats daarvan zit ik in een gesprek over trajecten, beperkingen en formulieren die zwart-op-wit vastleggen of ik ooit nog in een ‘normale’ baan terechtkom.

De arts van het UWV heeft me heel goed aangehoord en geobserveerd. En hoewel dat fijn was – eindelijk iemand die écht luistert – voelde deze keuring ook als een emotionele binnenkomer. Want hoe zorgvuldig en begripvol het gesprek ook was, de realiteit blijft: er wordt weer een nieuw plan opgesteld, en ik moet weer wachten. Wachten op oproepen, wachten tot Heliomare een plekje voor me vrij heeft.

En dat wachten? Dat voelt zwaar. Niet omdat ik geen stappen wil zetten, maar omdat ik niks liever wil dan vooruitkomen. Zowel de arts als de therapeut zeiden: “Aan je motivatie ligt het niet.” En dat is precies waar de frustratie zit. Ik Wil werken. Ik Wil mijn toekomst opnieuw vormgeven. Ik Wil weer iets bijdragen, iets doen wat bij me past. Maar mijn lijf bepaalt een ander tempo.

Maar nu, op dit moment is er geen functie die aansluit op wat ik wél kan, en dus blijft het bij wachten en hopen op perspectief. En eerlijk? Dat is het moeilijkste gedeelte. Want ik wil niet stilstaan, maar op dit moment voelt het alsof stilstand de enige optie is.

En dat is frustrerend. Het voelt als een marathon waarin de finishlijn constant wordt verplaatst. Alsof ik blijf rennen, maar het einde steeds net buiten bereik blijft.

Ik had altijd gezegd dat IIH mijn leven niet zou overnemen. Maar nu? Nu voelt het alsof het in ieder geval de regie over mijn carrière heeft gekaapt. En dat idee? Dat raakt me harder dan ik wil toegeven.

Liefde voor Jezelf vs. Die Stem Die Roept ‘Je Doet Niet Genoeg’

Liefde in relaties is mooi, maar liefde voor jezelf? Die is verdomd lastig als je steeds het gevoel hebt dat je achterloopt. Ik wéét dat ik vooruit ben gegaan. Ik wéét dat ik dit proces niet kan versnellen. Maar toch zit dat stemmetje in mijn hoofd dat roept: Waarom ben je er nog niet? Waarom voelt het nog steeds alsof je niet genoeg doet?

Misschien herken je dat. Dat gevoel dat je vooruitkomt, maar dat het niet als ‘genoeg’ voelt. Dat je jezelf blijft vergelijken met een versie van jezelf die nooit ziek werd, nooit beperkingen had en gewoon door kon gaan. Maar die versie van mezelf? Die bestaat niet meer. En dat

IIH – De Onuitgenodigde Gast Die Mijn Tempo Bepaalt

Voor de zomer van 2023 had ik nog nooit van IIH gehoord. Nu is het een ongevraagde gast in mijn leven waar ik elke dag rekening mee moet houden. De druk is inmiddels onder controle, en naast mijn migraine-medicatie heb ik geen andere medicijnen meer nodig. Dat klinkt als vooruitgang – en dat is het ook – maar dat betekent niet dat alles weer is zoals het was. De restverschijnselen? Die laten zich nog elke dag voelen en zorgen ervoor dat ik op werkgebied vastloop.

Ja, ik heb stappen gezet. Maar voelt het als echte vooruitgang? Nog niet helemaal. Het voelt als een eindeloze wachtkamer, waarin ik hoop op een oproep die me eindelijk perspectief biedt. Ik wil een plan. Een richting. Iets om naartoe te werken dat verder gaat dan formulieren invullen en wachten op het volgende gesprek met een deskundige die me uitlegt wat ik niet kan. Want dat weet ik inmiddels wel. Wat ik wil weten, is wat ik wél kan – en hoe ik mijn toekomst opnieuw kan vormgeven op een manier die bij mij past. En ik eindelijk weer mijn eigen centen kan verdienen zonder afhankelijk te zijn van instanties.

Liefde is Meer dan Rozen – Het Zit in Kleine Overwinningen

Dus laten we het dan toch maar over liefde hebben. Niet de Hollywood-versie waarin alles vlekkeloos verloopt, maar de liefde die écht telt:

💛 De liefde van mijn gezin, die me eraan herinnert dat ik wél waardevol ben, ook als ik dat zelf even niet voel.
💛 De liefde van mijn partner, die me door mijn ik-kan-dit-niet-meer buien heen sleept.
💛 De liefde voor mezelf—ook al voelt die soms als een toxic relatie waarin we constant in relatietherapie zitten.
💛 De liefde voor kleine successen, zoals het feit dat ik vandaag überhaupt uit bed ben gekomen en niet heb opgegeven.
💛 De liefde voor een plan, hoe onzeker ook, want een plan betekent dat ik nog steeds vooruitkijk.

Wat Valentijnsdag Voor Mij Betekent Dit Jaar

Dus nee, dit wordt geen typische ‘Vier de liefde!’ blog. Maar ik zeg ook niet dat je het niet moet vieren. Als jij wél een romantisch diner hebt, geniet ervan! Als je net als ik een doos chocolade als je beste Valentijnsdate ziet? Prima. En als je gewoon wil doen alsof het een gewone vrijdag is? Nog beter.

Voor mij? Dit jaar is Valentijnsdag een reminder dat ik mezelf niet mag opgeven. Dat ik mezelf niet mag verliezen in teleurstellingen, maar ook de successen moet zien. Hoe klein ze ook zijn. Dat ik mijn eigen pad moet blijven zoeken, zelfs als het voelt alsof ik door modder ploeter.

En ja, misschien koop ik die doos chocolade of bos rozen. Niet omdat ik per se een Valentijn nodig heb, maar omdat ik mezelf even wil herinneren aan het feit dat ik er nog ben. Dat ik doorzet. Dat ik, ondanks alles, nog steeds hoop houd.

Hoe kijk jij naar Valentijnsdag? Laat het me weten in de reacties of stuur me een DM op Instagram ❤️