Demonen in Mijn Hoofd: Hoe ik Groei van Donker naar Licht

Let op: Deze blog bevat onderwerpen die mogelijk gevoelig zijn voor sommige lezers, en is niet voor jongeren onder de 18 jaar. Als je momenteel met vergelijkbare gevoelens worstelt, is het belangrijk om ondersteuning te zoeken.

Het is 06:15, terwijl ik in bed draai en woel, blijkt het onmogelijk om weer in slaap te vallen. Met een zucht pak ik mijn telefoon en zie ik dat er een herinnering binnenkomt. Het is een momentopname van precies een jaar geleden—aankondigingen die me terugvoeren naar die duistere tijd en de worstelingen die ik toen doormaakte.

Vandaag kijk ik terug op een jaar dat me gevormd heeft op manieren die ik toen niet kon voorspellen. Het is nu precies een jaar geleden dat ik me in een diepe put bevond, overweldigd door de drang om mezelf iets aan te doen. De herinnering aan die dag komt nu weer naar boven en laat me even goed slikken. Wat ik toen voelde was een opstapeling van emoties, angsten en frustraties die me op dat moment volledig overrompelden.

Ironisch genoeg kan ik nu, terugkijkend, nauwelijks bevatten hoe ik zo ver ben gekomen. Die drang om te ontsnappen aan mijn pijn was zo intens dat het voelde alsof een golf van verdriet me overspoelde. In de blog Talking about a hard pill to swallow. die ik destijds schreef, durfde ik niet volledig in te gaan op wat er echt speelde; angst en schaamte hielden me tegen. Maar vandaag voel ik me sterk genoeg om mijn verhaal te delen. Het is belangrijk om te erkennen wat er toen speelde, niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen die zich in een vergelijkbare situatie bevinden. Het delen van mijn verhaal is een stap in de richting van acceptatie en groei.

20 Oktober 2023: Een Donkere Dag

20 oktober 2023 is een dag die voor altijd een bijzondere plek in mijn geheugen zal innemen. Wat begon als een doodnormale dag, kreeg al snel een zware omzwaai. Na de zoveelste teleurstelling die als een klap in mijn gezicht kwam, begon de paniek zich aan te dienen. Mijn vechtlust was verdwenen en de dagelijkse kracht om door te gaan was op.

In mijn hoofd hoorde ik een stemmetje dat fluisterde: “Het is oké als je niet meer wilt. Er ligt genoeg medicatie voor een heel weeshuis; neem het allemaal in en al je problemen verdwijnen.” Maar ergens in mij hoorde ik ook de waarschuwing: “Meid, waar ben je mee bezig?” Ondanks dat besef bleef het stemmetje me achtervolgen. Tranen, paniek en angst namen de overhand. Wat gebeurde er met me?

In een moment van wanhoop belde ik direct naar onze huisarts. Helaas was zij niet aanwezig, maar de assistent hoorde de paniek in mijn stem. Ik vertelde haar dat ik echt hulp nodig had, want het ging echt niet goed. Met haar aan de lijn moest ik meteen mijn moeder bellen, en gelukkig woont ze recht tegenover me. Binnen enkele minuten stond ze in mijn huiskamer, klaar om me te steunen.

Samen belden we mijn partner, en ik werd meteen verwacht op de praktijk. Na veel tranen en gesprekken kreeg ik extra medicatie voorgeschreven. De medicijnen voor mijn hoofd werden in kleinere dosissen klaar gemaakt. Het heeft meer dan vier dagen geduurd—vier dagen vol huilen en deze duistere gedachten—eer ik weer een beetje helder kon nadenken.

Een Strijd met Onzekerheid

Terugkijkend op die tijd, vind ik het confronterend dat ik die gedachten had. De schuldgevoelens over wat ik dacht en voelde, vooral wanneer ik naar mijn gezin kijk, zijn soms bijna ondraaglijk. Het idee dat ik hen pijn deed, terwijl ik slechts met mijn eigen demonen worstelde, voelt als een zware steen op mijn hart. In die momenten voel ik me egoïstisch en zwak, en dat is een moeilijk gevoel om te dragen.

En terwijl ik dit schrijf, moet ik een paar tranen laten, niet alleen voor mezelf, maar ook voor hen. Ik ben dankbaar voor mijn partner, die het zeker niet gemakkelijk heeft gehad, en ook voor mijn moeder. Onze band is hierdoor veel sterker geworden. Mijn jongens hebben toen die 4 dagen met mijn emotionele gesteldheid te maken gehad. En ik heb hen altijd benadrukt dat de situatie niet aan hen lag, maar aan wat er in mijn hoofd en lichaam gebeurde. Het is belangrijk voor hen te begrijpen dat ze niet verantwoordelijk zijn voor mijn gevoelens en dat we samen deze uitdagingen kunnen aangaan.

Waar ik dacht dat de medicatie me zou helpen, bleek dat deels waar te zijn. In die tijd waren mijn medicijnen namelijk niet alleen een zegen, maar ook een zware last. Ze verlichten toen namelijk de klachten van mijn IIH maar versterkte mijn depressieve gevoelens in een sneltreinvaart. Ik leek alleen maar verder te weg te zakken in mijn eigen chaos. Nu, met de kennis die ik heb opgedaan, vind ik het moeilijk om te geloven dat ik in die donkere momenten niet meer de helderheid kon zien die ik nu zo waardeer.

Wat Heb Ik Geleerd?

In het afgelopen jaar heb ik geleerd dat het volkomen oké is om kwetsbaar te zijn. Het was een ontdekkingsreis waarin ik realiseerde dat ik meer tijd met mezelf moest doorbrengen om mijn gedachten en gevoelens onder ogen te zien. Die reis was vol met ups en downs, maar ik ben dankbaar voor de lessen die ik heb geleerd.

Ik heb ontdekt hoe belangrijk het is om energieën te vermijden die niet goed voor me zijn. Situaties en personen die te veel van me vragen, heb ik leren ontwijken. Waarom? Omdat er eindelijk rust terugkeert in mijn leven, iets wat mijn gezin en ik echt verdienen.

Helaas kan dit in sommige relationele sferen niet altijd begrepen worden. Mensen in mijn omgeving begrijpen soms niet waarom ik deze keuzes maak en gaan hun eigen problemen wellicht zoeken in mijn acties. Dit kan leiden tot misverstanden en zelfs tot conflicten. Het is belangrijk om te onthouden dat het voor iedereen een persoonlijke reis is en dat de keuze om te groeien en te genezen soms betekent dat je moeilijke beslissingen moet nemen, ook al wordt dat niet altijd erkend of gewaardeerd door anderen.

Uiteindelijk is het wel mijn welzijn dat voorop staat, en dat is iets waar ik trots op ben. Het is een constante herinnering aan de noodzaak om trouw te blijven aan mezelf.

Ondersteuning voor Anderen

Voor degenen die ook door een vergelijkbare situatie gaan, wil ik een paar tips geven:

1. Luister zonder oordeel: Soms heeft iemand gewoon iemand nodig die kan luisteren. Maak duidelijk dat je er bent zonder te oordelen.
2. Vraag regelmatig hoe het gaat: Laat ze weten dat je om ze geeft en dat je hun strijd begrijpt. Een simpel “Hoe gaat het?” kan een wereld van verschil maken.
3. Stimuleer professionele hulp: Moedig hen aan om met een professional te praten. Soms kan een externe blik de dingen in perspectief plaatsen.
4. Bied praktische hulp aan: Soms kunnen kleine dingen, zoals een handje helpen met boodschappen of een maaltijd bereiden, iemand al ontlasten.
5. Wees geduldig: Het herstelproces is geen rechte lijn. Er zullen ups en downs zijn. Blijf er voor hen, ook als het even minder goed gaat.

Kijken naar de Toekomst

Terwijl ik nu terugkijk op dit jaar, zie ik niet alleen de strijd, maar ook de hoop. Ik heb geleerd dat het oké is om hulp te vragen, en dat het nooit te laat is om de ondersteuning te zoeken die je nodig hebt. Het leven is een reis, en elke stap die we zetten, hoe klein ook, brengt ons dichter bij wie we willen zijn. Laten we elkaar blijven steunen, want we zijn nooit alleen in deze strijd.

Als je dit leest en je herkent jezelf in mijn verhaal, weet dan dat je niet alleen bent. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen en hoe jij omgaat met vergelijkbare gevoelens. Laat een reactie achter of stuur me een berichtje privé via Instagram. Laten we samen onze verhalen delen en elkaar steunen op deze reis naar herstel.

Liefs,
Cherry 🌸

Disclaimer: Deze blog weerspiegelt mijn persoonlijke ervaringen en inzichten met betrekking tot mijn mentale gezondheid en het omgaan met uitdagingen. De inhoud is bedoeld om te informeren en te inspireren, maar is geen vervanging voor professionele hulp. Iedereen’s reis is uniek, en het is belangrijk om de juiste ondersteuning te zoeken die bij jouw situatie past. Ik ben niet aansprakelijk voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de informatie in deze blog. Neem altijd contact op met een professional voor advies en hulp.