Swingend door de Struggles: Mijn Eerste Concertavontuur na IIH.

Gisteravond was een mijlpaal voor mij. Ik heb een reis naar de jaren ’90 gemaakt – nou ja, bijna dan. Na mijn diagnose van IIH (Idiopathische Intracraniële Hypertensie) voelde het als een grote stap om weer deel te nemen aan het normale leven. En wat voor een manier om dat te doen – een concert van Boyz II Men stond op de agenda. Terwijl ik me voorbereidde op de avond, merkte ik dat mijn gebruikelijke zenuwen werden vermengd met een laagje angst.

Welkom bij een nieuwe blog van Cherry.

Ik had mezelf al voorbereid door de dag rustig aan te doen, als een ware zenmeester was ik mijn energie goed aan het bewaken want ik wist dat ik die hard nodig zou hebben voor de avond. Mijn tas? Laat ik zeggen dat ik meer dan eens heb gecontroleerd of mijn ‘loops’ (mijn essentiële item voor de niet-ingewijden) erin zaten, want ik wilde niet dat een vergeetachtige hersenmist de avond zou verpesten. Ik wilde Boyz II Men echt gewoon niet missen, hun muziek heeft een grote bijdrage geleverd aan mijn jeugd en aan veel van hun nummers zitten mooie en emotionele herinneringen.

De weg ernaartoe was het stil in de auto, alleen mijn man en ik waren aan het praten, maar er was geen radio of iets dergelijks. De extra rust werd mij nog even gegund haha. Bij aankomst voelde ik me al een beetje overweldigd door de menigte, dit werd versterkt bij binnenkomst, al die mensen en hun energie. Ik moest me concentreren op mijn ademhaling om mijn zenuwen onder controle te houden. Mijn gedachten waren verdeeld tussen de neiging om te vluchten en het besluit om toch door te zetten. Uiteindelijk koos ik ervoor om de uitdaging aan te gaan.

Soms moet je gewoon dansen op het ritme van het leven, zelfs als het tempo een beetje hoog ligt.

Het was bijzonder om bekende gezichten tegen te komen, maar de overweldigende situatie maakte communiceren voor mij lastig. IIH heeft soms invloed op mijn geheugen en maakt het lastig om namen en gezichten te herinneren, wat voor extra uitdagingen zorgt. Ik hoop dat mijn terughoudendheid hierdoor niet als ongemakkelijk is overgekomen. Ik weet dat de mening van een ander er niet toe moet doen. Maar deze situaties maken me nog erg onzeker. Want mijn geheugen lijkt soms gaten te hebben, gaten groter dan Zwitserse kaas vooral als het gaat om namen en herinneringen.

Maar ondanks deze uitdagingen, heb ik genoten van de avond, vooral toen Boyz II Men hun nummer “One Sweet Day” speelden, dat me herinnerde aan kostbare momenten met mijn vader. Ik kon niet anders dan een brok in mijn keel krijgen. Het was alsof hij daar bij me was, me aanmoedigend om gewoon van elk moment te genieten.

Bij thuiskomst voelde ik me dan ook meer dan trots dat ik deze stap had gezet, maar de tol van de avond laat zich vandaag voelen in mijn vermoeide lichaam. Het voelt alsof ik een nacht heb doorgebracht in een mosh pit en te diep in het in het glaasje heb gekeken. Dus voor mij is het vandaag zeker een ‘badjasdag’, waarop ik me verschuil en mijn lichaam laat herstellen van alle opwinding.

Dit alles herinnert me eraan dat het leven na een IIH-diagnose een avontuur is vol uitdagingen en overwinningen. Het is als dansen op een kronkelend pad, maar elke stap vooruit is een overwinning die het vieren waard is. Dus laten we dansen door het leven, met IIH als onze danspartner – soms struikelend, maar altijd met een glimlach op ons gezicht. Het is belangrijk om te blijven streven naar momenten van vreugde en persoonlijke groei. En hoewel het pad soms hobbelig is, ben ik vastbesloten om vooruit te blijven bewegen, stap voor stap.

Aan alle lezers die de tijd hebben genomen om mijn blog te lezen, wil ik mijn oprechte dank uitspreken. Jullie interesse en steun betekenen veel voor mij. Ook de mensen die mij gisteren hebben benaderd over mijn schrijven.

Het delen van mijn persoonlijke ervaringen en uitdagingen met IIH was een stap in mijn eigen reis naar genezing en acceptatie. Door mijn verhaal te delen, hoop ik anderen te inspireren, aan te moedigen en misschien zelfs te informeren over deze zeldzame aandoening.

Dus nogmaals, vanuit het diepste van mijn hart, dank aan iedereen die de tijd heeft genomen om mijn verhaal te lezen en te delen. Jullie steun geeft me de kracht om door te gaan, stap voor stap, op mijn reis met IIH.

Lieve groetjes, Cherry 🍒