Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij geen pijn had, begon het hem wel een vervelend gevoel…