Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij geen pijn had, begon het hem wel een vervelend gevoel…
Ik wist gewoon diep van binnen dit is foute boel.
De angst dat er iets niet goed zat in mijn hoofd was groot. Ik liep al weken met klachten en hoe meer klachten erbij kwamen, hoe groter de angst werd. Die angst uitte zich in onrustige nachten en bizarre dromen. Ik droomde dat ik en mijn geliefden uit elkaar zouden gaan, ik droomde over afscheid opnames maken voor eenieder die ik lief had. Het was bizar dat ik gewoon geen rust meer kon vinden. Hoe positief ik ook bleef en wilde blijven tot aan de dag voor onze vakantie, wist ik gewoon diep van binnen dat dit foute boel was. Ik liep al weken met verschillende klachten rond: extreme vermoeidheid,…