Het fluisteren achter mijn ribben
Gisteravond voelde ik iets wat ik lang kwijt was: het meisje in mij dat ik ooit op pauze had gezet. In de stilte klopte ze weer aan. Dit is geen verhaal van breken, maar van thuiskomen in jezelf. Over de erfenis die je lichaam draagt, de patronen die je jarenlang meedraagt en de moeheid die komt wanneer je te vaak geeft waar je jezelf verliest. Ik leer nu opnieuw kiezen voor mezelf. Zacht. Eerlijk. Aanwezig. De blog staat online.
Talking about a hard pill to swallow.
Ik hoor de vogeltjes fluiten, mist zweeft over de weg. Links, op de derde verdieping, springt er licht aan. Langzaam begint iedereen zich klaar te maken voor de dag. En ik zit hier in mijn hoekje op de bank, waar ik de afgelopen 4 dagen zo’n beetje mijn tijd heb doorgebracht. Huilend, gefrustreerd, teleurgesteld en boos. Al 4 dagen loop ik rond met dezelfde knot op mijn hoofd. En wanneer ik langs de spiegel loop, schrik ik van mijn eigen gezicht. Die “natuurlijke look” komt aardig in de buurt van een personage uit The Walking Dead. Welkom bij een nieuwe blog van Cherry. Dagboekfragment: Het masker waarachter ik me probeerde…