5 Signalen Dat Je Binnenwereld Schreeuwt Om Aandacht
👉 5 signalen dat je overprikkeld bent en je lichaam om rust vraagt. Leer de subtiele signalen herkennen die aangeven dat je binnenwereld om aandacht vraagt. Want heling begint met luisteren.
Wanneer jouw ‘nee’ ook een trigger is voor een ander
Soms is jouw ‘nee’ geen probleem, maar een spiegel. In deze blog ontdek je hoe het komt dat jouw grenzen reacties oproepen, waarom dat vaak niets met jou te maken heeft, en hoe jij toch stevig kunt blijven staan. Met concrete tips, een vleugje Cherry-sarcasme en een liefdevolle reminder: Jij hoeft je grenzen niet zachter te maken, zodat anderen ze beter verdragen.
Wanneer je triggers ineens mensen zijn…
Sommige mensen triggeren iets in je zonder iets verkeerds te doen. In deze blog neem ik je mee in hoe oude pijn via nieuwe gezichten wordt aangeraakt en hoe je dat herkent, verzacht en niet meer laat overnemen.
Waarom ik mijn triggers tegenwoordig verwelkom
Triggers zijn lastig, soms pijnlijk, maar zelden zonder reden. In deze blog neem ik je mee in hoe ik tegenwoordig niet meer terugdeins voor een emotionele kramp, maar het zie als richtingaanwijzer. Geen terugval, maar een uitnodiging tot groei. Je leest over mijn persoonlijke reis, praktische tips om je eigen triggers met zachtheid te benaderen en affirmaties om je eraan te herinneren dat je mens mag zijn, rommelig, groeiend en vol liefde.
Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur
Twee jaar geleden begon mijn lichaam keihard ‘nee’ te zeggen. Wat eerst leek op sinustrombose, bleek IIH, een zeldzame neurologische aandoening. Het was het begin van het donkerste hoofdstuk in mijn leven. Medicatie, verlies van werk, relatieproblemen, onbegrip en diepe eenzaamheid volgden. Maar ik stond weer op. In deze blog deel ik hoe ik mezelf opnieuw leerde kennen, waarom chronisch ziek zijn meer is dan ‘even rust nemen’, en wat ik leerde over veerkracht, herstel en eigenwaarde. Voor wie zich ook alleen voelt in hun proces: je bent niet de enige.
Hij stond gewoon weer op z’n skeelers
Van verlamd en sprakeloos… naar weer op z’n skeelers. Mijn zoon van 16 kreeg uit het niets een zware FNS-aanval. Zijn lichaam viel uit, letterlijk. Maar wat me nog het meest raakte? Hoe snel hij weer opstond. Alsof zijn ziel wist: “We gaan door.” In deze blog neem ik je mee in de stille veerkracht van kinderen, de rauwe realiteit van ouderschap en waarom kracht niet altijd luid is. Een verhaal over voelen, vertrouwen en blijven kijken, ook als alles weer “normaal” lijkt.
Geen kus? Geen probleem.
Wat als beleefdheid niet betekent dat je altijd een hand, kus of knuffel moet geven? In deze blog neem ik je mee in een liefdevol, eerlijk gesprek over kinderlijke grenzen, oude scripts, en wat echte beleefdheid betekent. Want een kind dat ‘nee’ zegt, is niet onbeleefd, het is bewust, gevoelig en wijs.
11:11, over zielsverbinding, moederschap en magie in het alledaagse
11 jaar. Op de 11e. Een liefdevolle blog over moederschap, zielsverbinding en hoe je als moeder ook verjaart, in lagen, inzichten en zachtheid. Een eerlijke reflectie, met ruimte voor kleine momenten, grote gevoelens en coachende zachtheid voor onderweg.
Samen dansen, samen groeien: lessen van Vunzige Deuntjes
In deze blog neem ik je mee in de rauwe en eerlijke reis van jong moederschap: over fouten maken, opnieuw beginnen en de kleine momenten die alles betekenis geven. Want soms leer je het meest niet uit de grote gebaren, maar uit het lachen in de regen.
Wanneer je weer opstaat, kleine stappen naar jezelf
In mijn vorige blog deelde ik hoe ik stilviel, hoe alles stopte en ik mezelf kwijtraakte in de leegte. Dit is het vervolg. Over hoe ik vanuit die stilte weer langzaam opstond. Niet in grote sprongen, maar in kleine, zachte stappen terug naar mezelf. Over liefdesverdriet dat me brak én wakker maakte. Over het vuur dat niet altijd knettert, maar soms zacht smeult tot je voelt: het is tijd. Zoals een phoenix herrijst uit de as, zo begon ook ik weer langzaam te bewegen. Misschien sta jij ook op dat punt. Dan is dit voor jou: je mag klein beginnen. Elke stap is genoeg.