Misschien wachtte ik gewoon op de volgende klap

Over eindelijk rust hebben, mijn diploma halen en blijkbaar niet helemaal weten wat ik met zoveel voorspoed aan moest.

Voor de zomervakantie ging het eigenlijk gewoon goed. Echt goed. Op mijn werk liep het lekker, privé ging het fijn, in de liefde, met vrienden en thuis. Mijn jongste sloot de basisschool af, mijn opleiding kwam steeds dichter bij de finish en mijn cijfers waren goed. Er gebeurde genoeg maar dit keer waren het vooral mooie dingen. En misschien was dat nog wel het opvallendste: er waren even geen bijzonderheden. Geen gedoe dat alles overnam, geen situatie waar ineens alle aandacht naartoe moest en geen onverwachte wending waardoor plannen weer de prullenbak in konden. Gewoon rust. En ik genoot daar ook echt van.

Ik genoot van de gewone dagen, van de fijne mensen om me heen en van dingen die eindelijk eens liepen zoals ze bedoeld waren. Niet iedere week een nieuw hoofdstuk waarvan je denkt: nou gezellig, wie heeft dit nou weer geschreven? Het voelde eigenlijk vooral rustig en fijn. De afsluiting van de basisschool van mijn jongste, mooie momenten met dierbare mensen en ondertussen het einde van mijn opleiding steeds meer in zicht. Ik was vooral trots. Trots dat het allemaal lukte en dat ik na alles toch gewoon op dit punt was gekomen.

Toen kwam de zomervakantie en die rust werd eigenlijk alleen maar groter. We hadden heerlijke weken. Zon, tijd met dierbare mensen, lekker eten, waterpret, de kinderen die genoten en vooral ook het gevoel dat niet alleen ik even op adem kwam maar ons hele gezin. De kinderen worden ouder en gaan steeds meer hun eigen gang. Dat is soms even slikken want blijkbaar was het de bedoeling dat ze daadwerkelijk groot zouden worden. Niemand heeft mij daar ooit serieus voor laten tekenen volgens mij. Maar het geeft ook weer een andere soort rust. Iedereen doet wat meer zijn eigen ding en je hoeft niet meer overal bovenop te zitten.

Ondertussen was ik nog bezig met één groot ding: mijn diploma. Ik heb in de laatste periode van mijn opleiding echt geknald maar wel op een manier die voor mij vol te houden was. Naast mijn opleiding werkte ik gewoon door en met chronische restklachten kun je niet onbeperkt blijven pakken uit een energiereserve die er simpelweg niet is. Dus ik moest heel bewust omgaan met mijn energie. Die spreekwoordelijke lepeltjes moesten we niet onnodig gaan verbruiken. Ik had ze nodig voor wat op dat moment belangrijk was.

Dat betekende plannen en me er ook daadwerkelijk aan houden. Niet alleen een mooie planning maken en hem vervolgens drie dagen later negeren want daar ben ik normaal gesproken ook best getalenteerd in. Ik moest echt keuzes maken. Als ik wist dat ik energie nodig had voor mijn opleiding dan liet ik andere dingen bewust liggen. Niet omdat ze niet belangrijk waren maar omdat ik wist dat ik mezelf anders ergens halverwege tegen zou komen. “Dit kan er ook nog wel even bij” is namelijk meestal precies de zin waarvan je een paar uur later denkt: ja, lekker gedaan weer.

Maar het werkte. Het einde van mijn opleiding kwam steeds dichterbij en mijn cijfers waren goed, maar dan ook echt goed! Toch bleef er onzekerheid. Ga ik het echt halen? Lukt het op tijd? Moet ik straks niet alsnog weer van alles opnieuw regelen of mezelf opnieuw aanmelden? Ik wist rationeel dat het goed ging maar ergens bleef dat stemmetje aanwezig dat toch nog even wilde twijfelen.

En toen kwam het moment dat ik hoorde dat ik mijn diploma had gehaald. Ik was trots, opgelucht en emotioneel tegelijk. En eerlijk gezegd ook weer een beetje verbaasd over mezelf. Ik weet dat dat misschien gek klinkt na alle uren die ik erin heb gestoken maar onderweg was ik toch onzeker geworden of ik dit nog wel zou afronden. Maar ik had het gedaan. Gewoon echt gedaan. Gediplomeerd life coach. Kijk mij nou. En met een prachtige cijferlijst.

Advies van mijn broertje ga nou op HBO door.

Je zou denken dat ik daarna ongeveer met één been in Canva, één been in WordPress en mijn handen in een complete strategie zou springen. Niet dus. Wel heb ik natuurlijk alweer rondgekeken naar de volgende opleidingen want blijkbaar kan ik ook niet gewoon één ding afronden en daar rustig van genieten. 😅

Tijdens de vakantie was ik online sowieso een stuk stiller. Af en toe plaatste ik iets op Instagram zodat mensen in ieder geval niet dachten dat ik ineens van de aardbodem was verdwenen maar verder wilde ik vooral genieten. Ik had helemaal geen behoefte om tijdens de zomer alweer bezig te zijn met de volgende stap. Geen nieuwe planning, geen contentkalender en al helemaal geen “wat moet ik hierna?”. Gewoon even vakantie. Blijkbaar kan ik dat dus toch.

Pas toen we terugkwamen begon ik weer langzaam te kijken naar Cherry’s Journey en Nahoa Coaching. Wat wil ik ermee? Hoe moeten die twee bij elkaar passen? Welke kant wil ik op? Wat ga ik delen? Hoe wil ik mezelf laten zien? En toen begon ik plannen te maken. Heel veel plannen. Op papier dan.

Een plan uitschrijven? Heerlijk. Mapjes maken? Nog beter. Canva erbij? Fantastisch. Een compleet systeem bedenken voordat je überhaupt begonnen bent? Uiteraard. Maar het vervolgens daadwerkelijk gaan doen dat bleek ineens toch een ander verhaal.

Voor mijn diploma was Nahoa nog iets waar ik naartoe werkte. Iets waar ik voor leerde en mee oefende. Ik kon nog zeggen: ik ben bezig met mijn opleiding. Ik ben aan het oefenen. Ik kijk wel waar het naartoe gaat. Maar ineens was ik klaar. Geen oefenfase meer. Geen “ooit wil ik”. Ik had mijn diploma en kon daadwerkelijk gaan bouwen aan iets waar ik al zo lang over nadacht.

En blijkbaar vond een deel van mij dat behoorlijk spannend.

Niet alleen omdat ik bang was om te falen. Dat zat er vast ook tussen. Maar ik denk dat er nog iets anders speelde. De afgelopen jaren was er zo vaak iets. Gezondheid, thuis, situaties die ineens alle aandacht nodig hadden, plannen die weer aangepast moesten worden. Iedere keer dacht je: oké, dan doen we dit eerst maar weer.

En nu ging het al een tijdje goed. Werk ging goed. Thuis ging het goed. De kinderen deden het goed. Mijn relatie, mijn vriendschappen, mijn opleiding. Ik had mijn diploma gehaald en we hadden een fijne zomer gehad. En ergens zat ik blijkbaar onbewust te wachten tot iemand zou zeggen: grapje, hier heb je de volgende ronde ellende.

Heel gezellig.

Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte dat er ergens in mij nog steeds dat zinnetje zat: niet te vroeg juichen. Eerst maar even zien. Niet te enthousiast worden. Straks gebeurt er weer iets. Terwijl er op dat moment helemaal niets aan de hand was.

Ik hield mezelf daardoor een beetje klein. Niet bewust natuurlijk. Ik stond niet iedere ochtend op met het plan om mezelf vandaag eens flink tegen te werken. Zo georganiseerd ben ik nou ook weer niet. Maar ik merkte wel dat ik heel veel bedacht en nog weinig uitvoerde. Alles stond netjes op papier en daar voelde het blijkbaar veilig.

Want papier kan niet mislukken. Papier zegt niet: leuk idee Cherry, maar nu moet je het ook nog even echt gaan doen.

Achteraf denk ik dat ik die periode misschien gewoon nodig had. Ik had zo hard gewerkt om dat diploma te halen dat ik mezelf ook even de tijd mocht geven om te beseffen dat ik het daadwerkelijk had gedaan. Niet meteen weer door naar het volgende doel. Niet meteen presteren. Niet meteen bewijzen dat dat diploma ergens toe moest leiden. Gewoon even landen.

Rust, tijd en even niets hoeven doen met alles wat er in mijn hoofd zat. Dat was waarschijnlijk precies wat ik nodig had.

En inmiddels ben ik weer bezig. Met mijn website, met Cherry’s Journey, met Nahoa, met blogs en met alle ideeën die al maanden en sommige eerlijk gezegd al jaren, door mijn hoofd gaan. Vind ik dat spannend? Natuurlijk. Iedere sprong in het diepe is spannend.

Ik weet ook dat er altijd wel iets op je pad kan komen wat je plannen vertraagt of volledig omgooit. Zo werkt het leven nou eenmaal. Zeker het mijne heeft bewezen dat het graag af en toe zonder uitnodiging een compleet nieuw subplot introduceert.

Maar ik wil daar niet alvast op gaan zitten wachten.

Want stel dat die volgende tegenslag helemaal niet morgen komt. Of volgende maand. Of misschien pas veel later. Hoe zonde zou het zijn als ik in de tussentijd zelf op de rem blijf staan omdat ik gewend ben geraakt aan onrust?

Dus nee, ik ga mezelf niet wijsmaken dat ik vanaf nu zonder angst overal in spring. Zo ken ik mezelf ook weer niet. Maar een kans die ik niet neem omdat ik bang ben voor iets wat misschien ooit gebeurt, blijft uiteindelijk gewoon een gemiste kans.

Misschien wachtte ik inderdaad even op de volgende klap. Maar voor nu is het eigenlijk gewoon rustig. En misschien moet ik daar niet zo achterdochtig over doen. Misschien moet ik er gewoon van genieten. Dus nee, ik blijf niet langer op de rem staan. Ze is weer online hoor. En er komen nog genoeg blogs aan.

Lieve Groetjes,

Cherry