Het is goedaardig… maar we zijn er nog niet
In mijn vorige blog had ik het over dat ene woord. Dat woord dat alles even stil zet. Dat woord dat je hoort… maar eigenlijk niet wil horen. En daarna? Daarna ga je gewoon weer verder. Of ja… zo voelt het.
Welkom bij weer een blog van Cherry.
Afgelopen donderdagochtend begon eigenlijk heel normaal voor het hele gezin. Gewoon wat we altijd doen. Iedereen zijn of haar standaard ochtendroutine, kids naar school en mama aan de arbeid… je kent het wel. En ergens is dat misschien ook wel hoe het werkt. Je hoort iets groots… maar de wereld draait gewoon door. Dus ja… wij ook.
Toen ik thuis kwam van werk ben ik meteen de tuin in gedoken. Het zonnetje scheen en mijn tuin kon wel wat TLC gebruiken, dus ik sloeg meteen 2 vliegen in 1 klap. Vitamine D voor mij en een opgeruimde tuin. Trots keek ik naar mijn Japanse bloesemboompje, want wat staat deze er alweer prachtig bij. En ook mijn gele lelies werken hard aan hun comeback. Oké en dit klinkt misschien een beetje zweverig… maar planten en bloemen laten toch elke keer weer zien dat alles op z’n eigen tijd terugkomt.
En terwijl ik daarmee bezig was, was ik eigenlijk gewoon rustig. Gewoon lekker in mijn tuin aan het rommelen met mijn partner. Mijn moeder kwam nog even langs met de hond, gewoon even gezellig kletsen en een beetje gespeeld met de hond die natuurlijk weer een bal van mijn zoon te pakken had 🤣 Zij was te snel en ik een tikkeltje te traag. De bal heeft het trouwens ook niet overleefd. Het was weer zo’n typisch momentje met Katara.
Maar ondertussen keek ik natuurlijk wel steeds even op de klok. Niet overdreven hoor, maar wel zo van: hoe laat is het nu eigenlijk… Want we zouden de uitslag krijgen van de MRI van mijn zoon. En hoe rustig zo’n dag ook lijkt, je zit er niet op te wachten om dit telefoontje te missen. Misschien was er ook wel een klein beetje spanning naarmate de tijd verstreek. Zo’n spanning die niet schreeuwt, maar er wel gewoon is. Al zat die spanning eerlijk gezegd meer bij ons dan bij hem, want onze bink zat gewoon lekker in z’n vel en was het zelf alweer half vergeten 😅
En dan is het ineens half vier. De telefoon gaat en je weet: oké… dit is het. Niet eens schrikken, meer zo van: oké, wat gaan we horen. Tijdens dat moment hield ik onbewust wel even mijn adem in, maar toen ik hoorde: “Alles wijst op een goedaardige tumor” dacht ik alleen maar: oké… ademen meid.
Niet dat je dan ineens helemaal super relaxed bent, zo werkt dat niet. Maar wel… anders. Er valt heel even iets van je schouders, terwijl er tegelijk ook weer nieuwe vragen ontstaan. Want goedaardig klinkt natuurlijk meteen anders dan alles waar je hoofd in een split second al naartoe was geschoten. En geloof me, dat hoofd van mij had in de tussentijd alweer vijf seizoenen verder gedacht.
De tumor zit in zijn arm, richting zijn schouder, en komt vanuit het bot. Alleen dat klinkt al heftig, laat ik eerlijk zijn. Want ook al is het goedaardig en dus geen kanker, het is nog steeds iets wat er niet hoort te zitten. En omdat hij er last van begint te krijgen, moet het wel verwijderd worden. Dus nee… we zijn er nog niet. We zijn eigenlijk gewoon aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Eentje van weer onderzoeken, gesprekken, doorverwijzingen en wachten. We worden doorverwezen naar het AMC, omdat ze daar gespecialiseerd zijn in dit soort dingen. En dus schakelt je hoofd toch weer door. Naar afspraken. Naar een operatie. Naar alles wat daar omheen hangt. Maar goed… zoals we hier thuis zeggen: we hebben weer wat bijzonders 🤣 Met ons is het ook echt nooit saai en de jongste kon natuurlijk niet achterblijven haha.
Wat ik inmiddels ook wel heb geleerd, is dat het woord goedaardig wel rust geeft… maar niet alles wegneemt. Het haalt de spanning niet volledig weg. Het maakt alleen dat je weer even kunt ademhalen. Totdat de volgende gedachten zich weer aandienen. Want dan komt toch weer dat moederbrein om de hoek kijken. Hoe groot is het dan precies? Hoe gaat die operatie straks? Hoe lang duurt het herstel? Gaat hij veel pijn hebben? Wanneer kan het? En natuurlijk ook: hoe gaan we dit inpassen in alles wat er de komende tijd nog aankomt? Want voor hem is het wel heel belangrijk dat we proberen die operatie nog even wat naar achter te schuiven. Hij zit in groep 8 en er komt nog zoveel aan. Kamp, zijn musical, de afsluiting van een fase die je maar één keer meemaakt. En ja… ook gewoon vakantie. Eindelijk, na wat rumoerige zomers. Even kind zijn zonder dat alles om ziekenhuizen draait. Even niet de jongen met een tumor in zijn arm, maar gewoon mijn kind. Gewoon hem.
En misschien is dat ook wel wat ik hem het allerliefst gun in deze periode. Dat dit iets is wat er is, maar niet alles overneemt. Dat er ruimte blijft voor zijn grapjes, zijn gemak, zijn eigen manier van ermee omgaan. Want waar wij als ouders soms al tien stappen verder denken, leeft een kind vaak nog veel meer in het moment. En misschien is dat ergens ook wel een les. Niet meteen met je hoofd in volgende week, volgende maand of de operatiekamer zitten. Maar gewoon kijken: wat is er vandaag nodig?
Dus ja… nu begint weer een volgende fase. Wachten. Afwachten. En ja… stiekem toch een beetje googlen… ik weet het, moet je niet doen 🤡 Maar laten we eerlijk zijn, ik ben ook gewoon moeder. En moederhersenen doen soms gewoon hun eigen ding. Zeker als het om je kind gaat. Dus we wachten op de oproep. We laten ons straks goed informeren. We stellen onze vragen. En we doen wat we eigenlijk al die tijd al doen: stap voor stap. Niet verder dan nodig. Niet meer invullen dan we weten. Gewoon ademen, schakelen, soms een grapje maken tussendoor en doorgaan.
Want dat is ook het echte leven. Het is niet alleen maar zwaar of alleen maar mooi. Soms zit het allemaal tegelijk in één middag. Een bloesemboompje in bloei. Een hond met een kapotte bal. Een telefoontje waar je op wacht. Een woord dat opluchting geeft, maar nog steeds beladen voelt. En een kind dat er zelf eigenlijk verrassend relaxed onder blijft.
Kinderen zijn soms zo sterk op een manier waar je als ouder stil van wordt. Niet omdat ze alles begrijpen, maar omdat ze gewoon doorgaan. Omdat ze vertrouwen. Omdat ze nog gewoon bezig zijn met de dingen die voor hen belangrijk zijn. Kamp. Vriendjes. Een musical. Vakantie. En eerlijk? Dat is misschien ook precies zoals het moet zijn.
Voor nu houden we ons daaraan vast. Aan het goede nieuws binnen het spannende nieuws. Aan het feit dat alles wijst op goedaardig. Aan de artsen die weten wat ze doen. Aan de volgende stap wanneer die komt. En aan alles wat ondertussen ook gewoon door mag gaan. Stap voor stap dus niet verder dan nodig. En eigenlijk is dat denk ik ook het enige wat je echt kunt doen op dit soort momenten. Niet alles willen controleren. Niet alles vooruit willen weten. Maar gewoon blijven staan waar je nu bent.
Ademen, Vertrouwen. En af en toe gewoon even lachen… want ja, ook dat gebeurt hier nog steeds tussendoor. Want hoe gek het ook klinkt… het leven stopt niet bij zo’n telefoontje. Het beweegt gewoon met je mee. En wij? Wij bewegen gewoon mee. 💛
Bedankt voor het lezen.
Lieve groetjes
Cherry!
Meer van Cherry's Journey
