Palo Santo & Praktische Zachtheid – Waarom ik kies voor mijn energie
De geur van rust
Een moment voor mij. Een ademhaling die dieper voelt.
De geur van Palo Santo vult de ruimte — zacht, helend,
zoals ik de laatste tijd ook vaker probeer te zijn.
Ik steek het hout niet aan omdat het ‘mooi staat’.
Maar omdat het me helpt herinneren:
dit is mijn ruimte. Mijn energie. Mijn ritme.
Soms zijn dat kleine momenten,
tussen ruis van buiten en stilte van binnen.
Soms zijn het grote shifts,
zoals ik die in deze blog met je deel.
Welkom bij mijn innerlijke opruiming.
Met rook (nee, ik ben geen wandelend altaar), met woorden en met liefde.
Voor sommigen misschien wat zweverig —
voor mij gewoon een manier om te landen, te voelen
en een beetje minder overprikkeld de dag door te komen.
De wake-up call
Er waren tijden dat ik overal bij wilde zijn.
Voor iedereen klaarstond.
Elk appje beantwoordde,
elk energieveld binnenliep alsof het de mijne was.
Ik voelde alles.
En ik gaf alles.
Tot ik op een dag dacht:
“Wacht even… waarom voelt mijn hoofd als een overvolle inbox en mijn lijf als een lege batterij?”
Geen drama. Geen big breakdown.
Gewoon een moment waarop ik voelde: dit klopt niet meer.
Dit móet anders.
En toen wist ik nog niet eens wat er met me aan de hand was.
Geen label. Geen diagnose.
Alleen een lijf dat begon te protesteren
en een hoofd dat steeds voller raakte —
alsof er tien tabbladen openstonden
zonder dat ik ook maar op één had geklikt.
Dat was het begin.
Niet van de chaos,
maar van het besef:
ik kan hier niet langer overheen leven.
De reis hervatten
Daar ging ik verder met —
de reis naar mezelf.
Een reis die ik eigenlijk al een tijdje was gestart,
maar die reis werd steeds onderbroken, ook deze keer.
Door ziekte. Door pijn.
Door alles wat het leven ineens tegelijk op mijn bord gooide.
Pas sinds mijn remissie
kan ik die reis langzaamaan weer voortzetten.
Stap voor stap.
Niet terug naar hoe het ooit was —
maar vooruit,
naar wie ik echt wil worden.
Mijn rituelen, mijn ritme
Ik ontdek opnieuw dat energie niet iets is wat je ‘even deelt’ als je overschot hebt.
Energie is heilig.
Mijn energie is niet voor iedereen.
Niet omdat ik beter ben,
maar omdat ik voel dat ik mezelf mag beschermen.
Niet tegen mensen — maar tegen dat wat me uit balans brengt.
Ik ben een mensenmens, absoluut.
Ik hou van verbinding, van diepe gesprekken, van er zijn.
Maar nu, meer dan ooit, voel ik dat ik eerst bij mezelf moet zijn.
Daarom steek ik mijn Palo Santo weer aan.
Niet als hype, niet omdat het ‘trendy’ is.
Maar als ritueel.
Als herinnering aan wat ik wil zuiveren, loslaten, herstellen.
Ik brand het niet voor de geur,
maar voor de ruimte die het opent in mij.
Het is mijn manier om m’n energieveld schoon te vegen.
Om bewust te voelen: wat wil ik wél toelaten,
en wat hoeft niet meer mee?
Mijn rituelen zijn simpel:
- Palo Santo en ademwerk
- Schrijven in stilte met een kop thee
- Een affirmatie in de spiegel fluisteren
- Mijn energie checken vóór ik ergens “ja” op zeg
- En soms: gewoon even zitten. Zonder doel.
Ik reinig niet alleen mijn huis,
maar ook mijn hoofd.
Mijn hart.
Mijn grenzen.
Wat ik geef is nu écht
Ik heb minder te geven, ja.
En dat is oké.
Want wat ik geef, is nu écht.
Ik geef met aandacht, vanuit rust.
Niet meer vanuit moeten, pleasen of oplappen.
Soms betekent dat dat ik minder reageer.
Of me even terugtrek.
Niet uit desinteresse,
maar omdat ik mezelf serieus neem.
En dat voelt niet egoïstisch,
maar eigenlijk best volwassen
(mocht je daar net als ik ook even aan moeten wennen).
Verandering brengt verschuiving.
In mij.
In hoe ik in het leven sta.
En ja, dat heeft invloed op alles om me heen.
Maar het mooie is:
ik voel me daar tegenwoordig niet meer schuldig over.
Want groei vraagt ruimte.
Niet iedereen hoeft mee —
en dat betekent niet dat het minder waardevol was.
Het betekent gewoon:
ik volg mijn pad, op mijn tempo,met zachtheid en respect voor wat was.
Mijn energie is sacred ground.
En ik ben daar zuinig op geworden.
Omdat ik weet hoe het voelt
om alles te geven,
en niets over te houden.
Dus ja — ik kies mijn veld.
Met Palo Santo,
met adem,
met zachtheid.
En met duidelijke intenties:
alleen wat voedt, mag blijven.
Wat ik onderweg leerde (en graag met je deel):
- Jouw energie is niet onuitputtelijk. Je mág kiezen waar je het aan geeft. Ook als dat betekent dat je vaker op ‘vliegtuigmodus’ staat.
- Afstand nemen is geen afwijzing, maar een vorm van zelfzorg. En nee, je hoeft dat niet vijf keer uit te leggen.
- Rituelen helpen. Palo Santo, journaling, ademwerk, een kop thee zonder gezelschap — het telt allemaal.
- Je hoeft jezelf niet uit te leggen aan mensen die je grenzen niet respecteren. Kort en krachtig: geen zin in? Dan niet.
- Zachtheid voor jezelf is geen luxe. Het is net zo belangrijk als je tanden poetsen. Alleen ruikt het lekkerder.
- Verandering in jou betekent ook dat sommige relaties mee veranderen. En dat mag. Wie bij je hoort, blijft.
“Your sacred space is where you can find yourself again and again.” — Joseph Campbell
Voor wie dit leest…
✨ Wat doe jij als jouw energie op is?
✨ Herken jij die momenten waarop je lichaam eerder weet wat je hoofd nog probeert te negeren?
✨ Welke gewoontes geven jou ruimte om terug te keren naar jezelf?
Voor nu, voor rust. Voor groei.
Voor mij.
En wie weet: ook voor jou.
Liefs,
Cherry
