Balanceren Tussen Herstel en Leven: Uitdagingen en Coping Strategieën

Twee Stappen Vooruit, Een Stap Terug. Het balanceren van verschillende verantwoordelijkheden tijdens het herstel van een chronische aandoening is echt zo makkelijk nog niet. Nee, het is een constante strijd om alles in evenwicht te houden. Vandaag neem ik jullie mee in de uitdagingen die ik tegenkom, en de coping strategieën die mij helpen om niet ontmoedigd te raken.

Welkom bij een nieuwe blog van Cherry.

Het was weer even stil hier en dat spijt me echt! Maar het weer heeft behoorlijk wat invloed op mijn symptomen. Hoge luchtvochtigheid, drukveranderingen en verandering in de temperatuur kunnen mijn hoofdpijn en vermoeidheid verergeren, waardoor ik soms weer terug bij af ben. En met het weer van de afgelopen periode heb ik mij dan ook heel vaak moeten aanpassen. Ik ben vast niet de enig die hoopt op wat stabieler weer 😊.

Het is moeilijk om onder woorden te brengen hoe ontmoedigend het kan zijn om vooruitgang te boeken en dan weer terug te vallen. Maar we blijven onze best doen ondanks dat de combinatie van hoofdpijn, overprikkeling en vermoeidheid het soms echt moeilijk maakt om goed voor mezelf te zorgen. Ik kan slecht eten en heb een groot gebrek aan energie. Het is niet normaal hoeveel ik de afgelopen twee weken heb geslapen. Ik kan nog zo me best doen om niet in slaap te vallen, maar zodra ik ontspannen zit ben ik vrij vaak zo vertrokken😅. Deze factoren beïnvloeden niet alleen mijn fysieke gezondheid, maar ook mijn emotionele welzijn. Het is een vicieuze cirkel waar ik hard aan werk om uit te breken. Ook al loop ik tegen wat uitdagingen aan op het gebied van de dagelijkse verantwoordelijkheden.

Wat zijn dan de uitdagingen waar ik tegen aan loop?

Me-Time Me-time is cruciaal voor mijn herstel, maar het vinden van tijd voor mezelf is nu een echte uitdaging. Met de constante vermoeidheid en ongemakken in mijn lichaam voelt het soms alsof er nooit een goed moment is om even te ontspannen. En de momenten dat ik ontspan val ik dus heel vaak in slaap, zijn er momenten dat ik wakker ben dan wil ik dit natuurlijk graag met mijn gezin doorbrengen.

Re-integratie Terugkeren naar mijn werk en andere activiteiten was een grote stap, en soms voelt het als twee stappen vooruit en weer een stap terug. De veranderingen in het weer maken dit nog moeilijker, omdat ze mijn symptomen hierdoor erg gaan schommelen. Gelukkig gaan mijn ergotherapeut en revalidatiearts wel weer overleggen om mijn behandelplan aan te passen. Mijn ergotherapeut en revalidatiearts spelen een hele belangrijke rol in mijn herstelproces. Ze helpen me om strategieën te ontwikkelen die passen bij mijn schommelingen in symptomen. Regelmatige overleggen zijn noodzakelijk om mijn behandelplan aan te passen aan mijn huidige toestand. Hun steun en deskundigheid zijn onmisbaar voor mijn vooruitgang. Ik ben blij als ik morgen weer ben geweest.

Opvoeden van de kinderen Mijn kinderen zijn mijn grootste trots, maar ze opvoeden terwijl ik herstel van IIH is een uitdaging. Ze verdienen mijn aandacht en energie, maar de afgelopen twee weken was daar erg weinig van te vinden. Elke dag opnieuw probeer ik de balans te vinden tussen hun behoeften en mijn eigen beperkingen. Simpele dingen zoals een spelletje spelen, of zelfs alleen maar luisteren naar hun verhalen, kunnen me soms weer te veel worden. Toch probeer ik elke dag kleine momenten van vreugde te vinden en deze ook samen te creëren. En als ik een goede dag heb haal ik het maximale eruit ook al moet ik daarna 2 dagen op de blaren zitten. Mijn kinderen zijn wel heel betrokken bij mijn herstelproces, dit versterkt niet alleen onze band, maar het leert hun ook wat het betekent om voor iemand te zorgen en geduld te hebben. Zo trots op hoe hun hiermee omgaan!

Huishouden Het huishouden draaiende houden is een andere grote verantwoordelijkheid. Er zijn dagen dat zelfs de eenvoudigste taken als een onoverkomelijke uitdaging voelen. De vaat stapelt zich op, de wasmanden lijken nooit leeg te raken, en het stof vermenigvuldigt zich alsof het een uitnodiging voor een gezellig buurtfeest heeft gekregen. Het heeft even geduurd maar ik heb nu geaccepteerd dat mijn huis misschien niet altijd zo netjes is als ik zou willen. Dit was moeilijk voor mij, aangezien ik altijd iemand ben geweest die van een georganiseerd en schoon huis houdt. Nu neemt manlief veel over en vaak is dat niet zoals ik dat zou doen 😂. Dat het huishouden niet draait op mijn manier was ook echt moeilijk te accepteren. Of überhaupt moeten toezien hoe manlief nu meer op zijn boterham heeft gekregen.

Om niet ontmoedigd te raken, heb ik een aantal coping strategieën ontwikkeld die me helpen om de uitdagingen van het dagelijks leven aan te kunnen:

1. Planning en Prioriteiten: Ik plan mijn dagen zo zorgvuldig mogelijk en stel prioriteiten. Ik moet me blijven focussen op wat echt belangrijk is en laat dingen los die kunnen wachten.
2. Hulp Vragen: Ik heb geleerd dat het oké is om hulp te vragen. Familie, vrienden en zelfs professionele hulp kunnen een groot verschil maken. Nou moet ik zeggen dat ik de hulp van vrienden en familie niet meer echt vraag, na 10 maanden zijn ze wel een beetje klaar met me. Maar gelukkig heb ik mijn gezin, mijn moedertje en professionele hulp.
3. Zelfzorg: Ik probeer er zo goed mogelijk voor te zorgen dat ik dagelijks momenten van rust en ontspanning inplan. Of het nu gaat om een kort dutje, meditatie, iets creatiefs of gewoon even rustig zitten met een kopje thee.
4. Flexibiliteit: Als ik 1 ding heb geleerd is dat ik echt flexibel moet zijn. Loopt mijn planning niet zoals het loopt, dan is dat nou eenmaal zo. En dat schrijf ik wel heel makkelijk maar ik moet dan tegelijktijdig ook proberen om niet te streng voor mezelf te zijn als dingen niet gaan zoals gepland.
5. Positiviteit en Dankbaarheid: Ik probeer me te focussen op de positieve momenten en ben dankbaar voor de kleine overwinningen. Dit helpt me om gemotiveerd te blijven, zelfs op moeilijke dagen. Hierdoor scherm ik me ook af van andere mensen. Beetje raar, maar het werkt voor mij. Wetende dat slechte dagen ook mogen en die zijn er ook echt wel. Maar mijn eigen slechte dagen zijn op het moment genoeg. Het is alsof ik mezelf in een ‘beschermende bubbel” heb gezet, waarin ik alleen de goede vibes wil toelaten. Mijn eigen negativiteit op de slechte dagen is genoeg en andermans negativiteit, geklaag of zelfs goedbedoelde zorgen kunnen dan aanvoelen als een bedreiging voor mijn balans😅.

Lang verhaal kort

Het balanceren van me-time, re-integratie, het opvoeden van mijn kinderen en het huishouden terwijl ik herstel van IIH is een voortdurende uitdaging. Stap voor stap boek ik vooruitgang. Ook al zet ik soms een stap terug, maar het allerbelangrijkste is dat ik in beweging blijf. Ik hoop dat mijn verhaal jou kan helpen om je eigen balans te vinden en je niet te laten ontmoedigen door de obstakels op je pad.

Welke coping strategieën heb jij ontwikkeld om de uitdagingen van het dagelijks leven aan te kunnen? Laat het weten in een reactie.

Met heel veel liefde,

Cherry