Wat ik dit jaar heb geleerd.
2023 was, wat zal ik zeggen? Een heel emotioneel jaar. Eigenlijk zoals het jaar 2023 ook begon, bedenk ik me nu. De eerste oud & nieuw die we zonder mijn bonuspapa moesten vieren, en dat bracht gemengde gevoelens met zich mee. Maar het lukte ons om het nieuwe jaar toch vol goede moed te beginnen.
Dat mijn bonuspapa in 2022 plotseling overleed, werd onze wereld even helemaal op zijn kop gezet. En richtte ik mezelf op het rouwen en alle fases waar je doorheen moet die daarbij komen kijken. Dus dat ik in januari 2023 weer achter mijn laptop kon zitten zonder opgeslokt te worden door mijn eigen emoties was een super fijn gevoel. Ik ging verder met mijn journey, om op dezelfde frequentie te komen als mijn verlangens. Waar ik in 2022 bezig was met het aantrekken van goede dingen, wilde ik dat in 2023 natuurlijk ook voortzetten. En dat liep tot juni eigenlijk wel voorspoedig. Ik kan me herinneren dat ik in juni 2023 nog een blog schreef over gelukkig zijn en live story’s op Instagram deelde met andere powervrouwen en toen werd het stil op Cherrysjourney.
“Ik besef me almaar meer dat ik echt on my lowest was”.
Mijn gezondheid liet mij vanaf dat moment een beetje in de steek. In juli werd ik opgenomen en vanaf augustus begon de weg van acceptatie en herstel naar een leven met hersenletsel. Ook daar probeerde ik verhalen over te delen met jullie, maar uiteindelijk moest ik in oktober weer overgaan op radiostilte. Consequent schrijven ging gewoon niet meer. Vanaf augustus had ik al zoveel tranen gelaten, maar mijn echte dieptepunt kwam op vrijdag 20 oktober 2023. In de blog “Talking about a hard pill to swallow“ kun je teruglezen dat ik die middag nog met spoed bij de huisarts belandde. Ongeacht hoeveel mensen er voor mij klaarstonden, voelde ik mij wel heel alleen in mijn mentale strijd. Voor mijn eigen gezin voelde ik me een hele last en kwam tot de ontdekking dat ik al een hele lange tijd 95% in andere mensen stak en maar 5% in mijzelf. En zo ging er nog veel meer rond in mijn hoofd, mijn vechtlust was op. Nu kan ik alleen maar zeggen: “Dat ik trots ben op mijzelf, met mijn laatste kracht heb ik toch nog hulp weten in te schakelen. Met mijn laatste houvast; mijn gezin, had ik nog 1 helder momentje.” Ik besef me almaar meer dat ik echt on my lowest was, zo instabiel dat ik bijna mijn mooie gezin met nog meer verdriet had opgezadeld.
In november begon ik met mijn gratitude journey, want ik werd echt helemaal opgeslokt door het negatieve en wat ik op dat moment allemaal niet meer kon. Mijn mindset moest ik weer gaan verleggen. Ik was zo gefocust op de grote stappen, dat ik de kleine stapjes van herstel bijna-/ tot niet zag. Nooit hadden we gedacht in Oktober dat ik in December er in zou staan als nu. De vooruitgang beginnen we nu eindelijk steeds meer te merken.
Het belangrijkste wat ik dit jaar heb geleerd is:
-Dat niet meer helemaal terugkeren naar mijn oude zelf ook weer hele mooie dingen met zich mee kan brengen.
-(verplicht) Vertraagd leven is zo erg nog niet, je waardeert de kleine dingen alleen maar nog meer.
-Grenzen aangeven, wat ik voorheen zo moeilijk vond, begin ik nu ontzettend in te groeien. Eindelijk kan ik nu zeggen: Cherry zet zichzelf te allen tijde op de eerste plaats.
-Pijn die zich met de jaren zo diep geworteld heeft, komt eindelijk aan het licht en vindt zijn weg naar buiten. Ja, 2023 heeft mijn tranen rijkelijk laten vloeien en die knoop die ik al die tijd voelde in het diepste van mijn ziel begint steeds kleiner te worden. Het loslaten is begonnen.
– In plaats van er altijd voor een ander te staan, mag ook ik een keer afhankelijk zijn, zodat ik op adem kan komen van alle zweepslagen die ik heb moeten trotseren in het leven. Want zelfs na de diagnose probeerde ik me groter voor te doen en door te gaan. Uiteindelijk werkte ik mezelf daarmee alleen maar tegen. Hulp vragen is geen zwakte.
– Geen open-deurenbeleid meer, mensen konden hier altijd te pas en onpas terecht. Voortaan let ik meer op mijn eigen energie en kies ik voor energiegevers in plaats van energiezuigers.
-Familie hoeft niet altijd je eigen bloed te zijn, het zijn de mensen die er voor mij, mijn partner & kinderen, stonden. Ik kan hen niet genoeg bedanken. Want wat is dat lastig er niet voor je gezin te kunnen zijn zoals jij dat wilt. Ook mijn gezin heeft in 2023 helaas de nodige dieptepunten gekend.
Mijn focus voor 2024 is helen & herstellen, individueel maar ook samen met mijn gezin.
Bedankt voor het lezen van mijn laatste blog van 2023. Bedankt voor jullie lieve woorden & steun het afgelopen jaar, ik heb jullie liefde en warmte zeker gevoeld! In 2024 zullen jullie weer consequenter van me gaan horen. Want bij het helen hoort voor mij ook het schrijven.
Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling toe en dat 2024 veel goeds op jullie pad zal brengen.
Lieve groetjes Cherry.
Geef een reactie