Het moet er gewoon uit.
“Uiterloo…” galmt het door de wachtruimte. Met z’n drieën staan we op. Je weet wel… zo’n wachtkamer waar iedereen zogenaamd relaxed zit te doen maar ondertussen ieder geluidje opvangt alsof je naam bij de loterij wordt omgeroepen. Alleen is dit geen loterij en zijn we hier gewoon voor antwoorden. Welkom bij weer een blog van Cherry. We zaten afgelopen dinsdag al vroeg in de auto, want na twee weken wachten konden we eindelijk terecht bij het AMC met onze boef. En ergens vond ik het ook een beetje gek… ondanks dat dit allemaal speelt hoe kalm en rustig het leven gewoon doorging. Het was gewoon even naar de achtergrond gezakt.…
Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij geen pijn had, begon het hem wel een vervelend gevoel…