De kunst van vertragen: Hoe stilte je terugbrengt naar jezelf.

Er was een tijd dat ik dacht dat rust pas kwam als het stil genoeg was buiten mij. Als het huis opgeruimd was, de kinderen rustig, mijn hoofd leeg en mijn hart weer zacht. Dat rust iets was wat ik moest verdienen na genoeg geven, genoeg presteren en na eindelijk goed genoeg zijn. Maar …… inmiddels weet ik beter.

Rust heeft echt helemaal niets te maken met leegte of controle. Het is niet wat je krijgt als alles klopt.
Het is wat overblijft als je ophoudt met vechten tegen wat is.

De eerste keer dat ik echt stil werd, was zeker geen spiritueel moment met wierook en chime-geluidjes.
Het was midden op de dag, muziek op volume 34 ergens tussen het reinigen van mijn tapijt en een koude kop thee. Ik zakte gewoon even door mijn knieën, niet van verlichting maar van vermoeidheid.

En toch… daar, in die stilte die ik vroeger dus “falen” noemde, voelde ik iets nieuws: ruimte.
Ruimte om te ademen zonder iets te bewijzen. Ruimte om even niets te moeten dragen en ruimte om mezelf niet meer te corrigeren, maar te horen. Rust bleek ineens geen luxe maar een vorm van thuiskomen die ik gewoon echt al jaren had uitgesteld.

Let op verstillen is geen magische knop die je indrukt. Het is eerder iets heel langzaam ontleren.
Een verandering in het niet meer reageren op elke prikkel en niet meer elke leegte willen vullen.
Het is een moment waarop je voelt dat je hoofd weer constant aanstaat en je besluit: nee, niet nu, nu gaat deze dame eerst ademen.

En nee, het is niet zen of magisch, soms voelt het gewoon ronduit irritant. Want stilte doet iets wat drukte nooit durft: ze laat je voelen. En heel eerlijk? Dat is niet altijd even gezellig hoor. Ze laat zien wat er nog pijn doet, ze laat zien waar het nog schuurt en wat je genegeerd hebt onder “ik heb geen tijd voor dit.”
Maar ze laat ook zien wat er nog leeft. Wat je eigenlijk mist. Wat er nog zacht klopt diep vanbinnen.
Wat al die tijd heeft gewacht tot jij weer naar haar luistert.

Verstillen in de praktijk

De kunst van het verstillen zit niet in stoppen met doen maar in aanwezig blijven terwijl je iets doet.
En nee, dat betekent niet dat je in lotushouding op een berg hoeft te gaan zitten. Al zou dat met de juiste belichting vast een prachtig Insta-moment zijn 😉.

Verstillen kan ook gewoon terwijl je afdroogt, voordat je de auto uitstapt of op het moment dat je wilt antwoorden. Kies er dan juist voor om eerst te voelen. Dat is verstillen: ruimte maken in jezelf midden in het leven. Niet om alles te begrijpen maar om even niets te hoeven begrijpen.

Rust is een spier. Je bouwt het op door te pauzeren voor je breekt. Niet pas als het “mag”, maar juist als het moeilijk voelt. Geloof me, ik heb het de andere kant ook geprobeerd… meerdere keren. Spoiler: de grond is hard 😅.

Je hoeft niet alles te doorgronden. Soms is verstillen gewoon vijf minuten niet multitasken. Geen nieuwe waarheid. Alleen ademen. En eerlijk? Soms voelt zelfs dat al als een Olympische prestatie ☺️.

Mini-oefening — verstillen voor gevorderden (of voor mensen die gewoon snel overprikkeld zijn, zoals ik)

• Stop. Maar echt. Niet zogenaamd terwijl je ondertussen je mail checkt.
• Adem. Maar niet oppervlakkig zoals bij yoga wanneer je alleen meedoet omdat het “hoort.”
• Voel. Maar zonder er meteen een analyse van te maken. (Ja, ik zie je denken.)
• Vraag jezelf af:“Wat probeer ik nu eigenlijk te vermijden met mijn haast?” Maar wees eerlijk “niets hoor, ik ben gewoon druk” is meestal code voor emotionele chaos in vermomming.
• Laat het even zijn. Maar niet zoals “ik laat het los hoor” waarna je het drie minuten later weer oppakt.
• Zet eventueel een timer van vijf minuten. Maar niet om te kijken hoeveel taken je daarna nog kunt afvinken maar gewoon om even niet te fixen.
• En als je daarna nog steeds onrustig bent? Dan ben je gewoon mens en echt geen falende zen-meesteres.

Let op de neiging om te vullen. Als het stil wordt grijp je dan naar je telefoon? Of naar werk, naar mensen, naar eten, of even lekker scrollen? Vraag jezelf af: “Wat zou ik voelen als ik even niets doe?” Deze dame was kampioen vullen. Alles beter dan dat ongemakkelijke gevoel in mijn borst toestaan om de ruimte te krijgen. Het heeft even geduurd voordat ik ontdekte dat juist dat gevoel mijn kompas was en niet mijn vijand.

Vervang haast door aanwezigheid. Elke keer dat je zegt “ik moet nog even”, vraag jezelf: “moet dit echt, of mag ik gewoon even zijn?” Eerlijk haast was mijn bff. Ze hield me bezig en ik hoefde niet te voelen wat eronder zat. Hoe meer ik deed, hoe meer ik “onder controle” leek te hebben. Of dacht te hebben 🤭. Tot ik ontdekte dat controle vooral een vermomde paniekaanval was met een takenlijst.

Ik dacht ooit dat stilte iets wegnam, dat het me klein of nutteloos zou maken. Maar nu weet ik stilte maakt ruimte voor wie ik echt ben. En als ik eerlijk ben ik ben veel liever deze versie van mezelf. De rustige, aanwezige, soms verwarde, maar oprechte versie. De vrouw die niet meer hoeft te bewijzen dat ze het waard is om te ademen. Al betekent dat niet dat ik ineens alleen nog maar stil en zen ben hoor. Geef me een veilige plek en ik ben nog steeds die prettig gestoorde, melige Cherry die om haar eigen grap lacht. Blijkbaar passen rust en gekte beter samen dan ik dacht.

Dus als jij dit leest terwijl je voelt dat alles te veel is en je hoofd zegt “nog even volhouden” dame stop! En niiet omdat je zwak bent maar omdat je eindelijk sterk genoeg bent om zacht te zijn. Sluit gewoon even je ogen, leg je hand op je borst en adem. Want dat is meer dan genoeg voor nu. Want precies daar, daar begint de kunst van het verstillen.

Reflectie voor jou

• Waar in jouw leven mag het even wat zachter?
• Wat probeer je op te lossen dat misschien alleen maar gevoeld wil worden?
• Wanneer was de laatste keer dat je niets deed zonder schuldgevoel?
• Wat als rust niet pas komt als het stil is maar juist wanneer jij besluit aanwezig te zijn midden in al die herrie?

“Rust is niet de stilte na de storm.
Het is leren ademen terwijl het nog regent.”

Liefs,
Cherry × Nahoa