Voetbal is niet mijn ding (maar blijkbaar wel mijn leven)

De keuze was niet aan mij

Voetbal.
Niet m’n passie. Niet m’n keuze. Niet m’n vibe.
Maar hé, ik heb twee zoons. En die besloten, totaal vrijwillig, dat ze élk weekend op soms absurde tijden op een voetbalveld wilden staan om achter een bal aan te rennen. Dus ja… daar sta je dan.

Langs de lijn, met liefde

De oudste doet het al een tijdje.
Door wind, regen, kou, tegen teams met nét iets te veel testosteron en trainers die vergeten dat ze geen Champions League coach zijn.
En ik sta daar; met een hartje dat nog slaapt en een paraplu paraat.
Mijn gezicht zegt: “Ik ben betrokken” en mijn lijf schreeuwt : “Waarom doe je dit jezelf aan?”

Vandaag: typisch voetbalzaterdag

Het team: pubers + een paar meiden (die dus meer pit hebben dan de rest bij elkaar).
De tegenpartij: laten we zeggen… verbaal vaardig. Agressief én creatief met scheldwoorden.
De sfeer: gespannen, nat, luidruchtig.
De uitkomst: 1-0 verloren. De bal dacht: “Vandaag even niet. (Precies mijn gedachte toen de wekker afging.)

Maar even serieus, ik zag kansen.
Ja hoor. Daar stond ik. Te knikken alsof ik tactisch inzicht had.
“Hmm ja, goeie pass.”
“Hij had ‘m moeten kaatsen.”
(Heb ik geen idee van. Maar het klinkt goed.)

Thuis: warm, nat en liefdevol vermoeid

Na afloop snel naar huis.
Natte jas, koude handen, mijn ‘sportmoeder-pak’ uit (lees: joggingpak gestolen uit de kast van mijn dochter) en iets warms aan, dat was het plan.
Maar bij binnenkomst stond ze er al… onze koningin met vier poten.
En ogen die zeiden: “We gaan lopen, of je het nou wil of niet.”
Want ja, als je toch al doorweekt bent, waarom stoppen?

Van regen naar moves

De rest van de dag?
Een warme hap naar binnen werken, beetje bijkomen en mezelf op standje “opladen” zetten, want vanavond? Dan moet ik gaan swingen.

Het D.U.R.F. Festival voor alle leeftijden.
Met de kids mee en mijn nichtje en neefje komen speciaal.
Gezelligheid op hoog niveau, spierpijn morgen gegarandeerd.

Morgen? Dat zien we dan wel

Want deze moeder weet:
alles met liefde,
maar met IIH-restverschijnselen gokken we niet op dagprijzen.
To be continued…

Liefs,
Cherry