Overprikkeling en Paniek: Hoe Een Simpel Kruispunt Mijn Dag Veranderde.

Ook vandaag deel ik weer een persoonlijk verhaal met jullie, een verhaal dat gaat over overprikkeling en het moment waarop mijn lichaam ‘nee’ zei. Ik wil graag mijn ervaring met jullie delen, niet alleen om mijn eigen gevoelens te verwerken, maar ook om anderen te laten weten dat ze niet alleen zijn. Wat er gebeurde toen ik bij een kruispunt stond te wachten, veranderde mijn dag en gaf mij weer belangrijke inzichten over mijn gezondheid en grenzen. Ik hoop dat mijn verhaal je kan helpen of inspireren op je eigen reis.

Welkom bij een nieuwe blog van Cherry.

Afgelopen vrijdag had ik voor het eerst in echt een hele lange tijd een paniekaanval. Ik kan niet met woorden beschrijven hoe beangstigend het was. Die vrijdag begon als een “gewone” dag. Zoals elke andere ochtend stond ik op en maakte ik mijzelf klaar en samen met mijn man de jongste voor school. Want toen we hem hadden afgezet, moest ik mijn man naar het ziekenhuis brengen voor een kijkoperatie en zou ik zelf doorgaan om een ochtendje te werken. Maar ergens halverwege de dag nam de spanning in mijn lichaam toe. De geluiden om me heen leken luider, de lichten feller, en op mijn werk had ik al even een “herstelmoment” ingelast omdat ik last van mijn hoofd had gekregen. Zelf dacht ik dat het kwam door de benauwdheid in de gymzaal waar ik met groepjes kinderen lekker aan het springen en rennen was.

Ik negeerde de eerste signalen, of beter gezegd ik had in de afgelopen week blijkt nu al heel wat signalen genegeerd. Signalen die ik normaliter beter kon herkennen maar nu niet zo goed in de gaten had, door de symptomen die ik heb door mijn IIH. En omdat ik al zolang geen paniekaanval had gehad, dacht ik zelf dus ook dat het met mijn IIH te maken had. En zo makkelijk als het is om door te gaan, en te denken dat je het wel aankunt, deed ik dat dus ook. Totdat het moment komt dat mijn lichaam mij dwong om te stoppen.

Ik was onderweg naar het ziekenhuis om mijn man weer op te halen. Terwijl het heel hard begon te regenen, begon ook plotseling mijn hartslag te versnellen. Mijn ademhaling werd oppervlakkig en een overweldigend gevoel van angst nam de controle over. Zwarte vlekken verschenen in mijn zicht en ik kon nauwelijks helder denken, laat staan functioneren. Ik kreeg een paniekaanval. Ik kon mijn auto nergens aan de kant zetten, ik stond op een kruispunt. Ik kon niet naar rechts, maar naar links lukte ook niet meer. Mijn gedachte was dat ik meteen uit de auto moest, mijn hart ging zo hard tekeer dat ik bang was flauw te vallen achter het stuur. Ik gooide mijn waarschuwingslichten aan en stapte uit op het kruispunt. De heer achter mij had totaal geen boodschap aan het feit dat ik hem wenkte voor hulp. Ik denk dat hij niet nat wilde worden, want het kwam echt met bakken uit de lucht.

Ik probeerde zelf weer in te stappen om toch de auto enigszins aan de kant te zetten. Maar ik had geen controle meer over mijn lichaam, mijn handen, zowel mijn benen kon ik niet stil houden, een koppeling intrappen lukte niet meer. Ik stapte weer uit, de dame die achter me stond in de auto stapte uit en snelde zich naar mij toe. Achter haar snelde meteen een andere dame toe. Terwijl een dame zich over mij ontfermde, deed een andere dame de auto’s om mijn auto geleiden. Ook was er inmiddels een heer op de fiets gestopt en ze vroegen of ze een ambulance moesten bellen. Echt waar, op zulke momenten lijkt het alsof je wereld instort. Alles voelt te veel, te snel, te overweldigend. Het is een beangstigend gevoel dat moeilijk in woorden te vatten is. Ik gaf aan dat dat niet nodig was, maar of iemand me wel kon helpen mijn auto aan de kant te zetten en dat ik mijn man moest bellen. Wat me uiteindelijk hielp, was alles over mezelf heen laten komen, mijn ogen dicht te doen en me terug te trekken naar een rustige plek. Diep ademhalen, in en uit, langzaam en gefocust. En ik voelde de druppels over mijn gezicht glijden. Ik probeerde mijn gedachten te kalmeren door te herhalen dat dit gevoel tijdelijk is, dat het voorbij zal gaan. En dat deed het, langzaam maar zeker.

De dames vervolgden hun weg, en toen ik eenmaal rustig begon te worden ook die vriendelijke meneer die ook zeiknat was geworden en mijn auto veilig had geparkeerd. Ik moest duidelijk aangeven dat er hulp zou komen. Onze lieve vrienden, die inmiddels familie zijn geworden, waren er binnen no time. Zelf was ik inmiddels onder een paraplu rustig naast de auto blijven staan en hield vast aan de grondingstechnieken die ik in de periode van de dagelijkse paniekaanvallen heb geleerd; benoem vijf dingen die je ziet, vier dingen die je voelt, drie dingen die je hoort, twee dingen die je ruikt, en één ding dat je proeft. Toen mijn vriendin was aangekomen, werd ik nog rustiger. Ze kalmeerde me door met me te praten en er gewoon voor me te zijn. Langzaam aan landde ik weer in de “normale” wereld.

Eenmaal thuis trok ik de natte kleren uit en dook meteen mijn bed in. Deze aanval had al mijn energie genomen en ben toen ook meteen als een blok in slaap gevallen. Na twee uur slapen werd ik wakker, suf, met erge pijn in mijn nek, schouders en hoofd. Ik ben gaan eten en na het eten meteen weer op bed gaan liggen. De zaterdagochtend was ik nog niet helemaal mezelf, ik ben pas mijn bed uitgekomen toen ik voelde dat mijn lichaam er ook klaar voor was. En we zijn pas de deur uitgegaan toen ik voelde dat ik er klaar voor was. Tijdens het aankleden merkte ik dat mijn lichaam nog wel wat ontregeld was want kleren aan mijn lijf waren een no go ik moest echt iets comfortabels en loszittend. Tijdens de rit naar Den Haag kreeg ik ook weer even een ongemakkelijk gevoel maar begon meteen weer met mijn grounding technieken en heb toen de rest van de rit weer even mijn ogen dichtgedaan om te herstellen. Uiteindelijk ben ik de rest van de dag gelukkig prima doorgekomen.

Deze ervaring herinnert me eraan hoe belangrijk het is om naar ons lichaam te luisteren en om pauzes te nemen wanneer dat nodig is. Overprikkeling kan iedereen overkomen, vooral in een wereld die voortdurend om onze aandacht schreeuwt. Overprikkeling is wat bij mij de paniekaanval heeft uitgelokt, ik had al dagen buikpijn, geluiden die ik vermeed, minder eetlust, aanrakingen die ik heel slecht kon kon handelen en zo waren er nog wat meer symptomen.

Ik wil jullie allemaal aanmoedigen om lief voor jezelf te zijn. Om die signalen van overprikkeling te herkennen en om actie te ondernemen voordat het te veel wordt. Het is geen teken van zwakte om rust te nemen; het is een daad van zelfliefde en zorg. Als je ooit een paniekaanval hebt gehad of je overweldigd voelt, weet dan dat je niet alleen bent. Er zijn zoveel mensen die dit doormaken, en samen kunnen we elkaar steunen en kracht geven. Deel je verhaal, zoek hulp als je die nodig hebt, en geef jezelf de ruimte om te herstellen.

Met heel veel liefde en begrip,

Cherry