CHERRY'S JOURNEY

Bevatten dromen verborgen boodschappen?

21:30 uur lag ik in bed. Een mooie tijd zou je zeggen, maar nu is het 00:44 en ligt deze dame nog wakker. Een tikkeltje jaloers kijk ik naar mijn kleine man naast me. Wat heeft hij toch strak gevormde wenkbrauwen en lange wimpers. Van mij heeft hij het in ieder geval niet😅. Mijn hart vult zich met warmte terwijl ik naar hem kijk en hoe hij o zo heerlijk in dromenland ligt. Zijn ademhaling klinkt rustgevend, maar het helpt helaas niet om de onrust in mij te kalmeren.

Welkom bij een nieuwe blog van Cherry

Dat mijn vader was overleden heb ik echt jaren maar dan ook echt jaren altijd dezelfde droom gehad. Ik reed in de straat waar ik vroeger met mijn vader heb gewoond, stopte bij de portiek en stapte dan uit. Ik stond dan onder het raam en keek omhoog, de lamellen gingen aan de kant, ik zag zijn schaduw en ik wist zeker dat hij mij ook zag en dan gingen de lamellen weer dicht. Dat was het.

Een persoon kondigde zich aan in ons leven en de dromen stopten. Was dat het dan? Hoorde het bij het deel wat nog niet afgesloten was? Ons leven werd heel even op zijn kop gezet, net zoals van die persoon. We ontvingen hem met open armen en probeerden een band op te bouwen. Maar laten we zeggen dat dat van beide kanten niet is gelukt. Mijn deur stond voor hem open en hij was altijd welkom en van de één op andere dag geen contact meer. En ik vond het ook wel prima! Het was niet de eerste keer dat ik mijn neus stootte en dat ik dacht dat ik iets goeds deed waarmee ik mijzelf uiteindelijk alleen maar kwetste. Ik sloot het weer af en ging door met mijn leven. En hij ook met dat van hem, no hard feelings, hij was op zoek naar antwoorden en ik hoop dat hij die heeft gekregen. Maar een echte band opbouwen? Ik denk dat we daar beide allebei al te oud voor waren en het veiligst voelde bij de broers en zussen waarmee we zijn opgegroeid. Het enige voordeel van dit alles was dat die bewuste droom was gestopt! En ik hoefde niet meer te gissen wat de droom nou echt betekende.

De afgelopen maanden heeft zich nu een nieuwe droom aangekondigd en dit keer kom ik steeds binnen in het huis waar mijn vader voor het laatst heeft gewoond. Gewoon met een sleutel en het lijkt alsof hij er nog woont maar niet gevonden wil worden. Hoe verdrietig ik ook ben dat hij zich niet aan mij wil tonen, ik maak zijn huis schoon en zit daar maar wachtend op een schim van hem.

Maar vannacht was de droom anders… dit keer ben ik niet alleen in dat huis maar met mijn moeder, gezin en vrienden die de afgelopen periode veel voor mij hebben betekend. Mijn moeder heeft een eigen kamer, mijn gezin heeft een eigen kamer en mijn vrienden hebben een eigen kamer. En terwijl zij hun kamers inrichten of klaar maken om in te verblijven ben ik de enige die achterblijft. Dat voelt heel teleurstellend en dan loop naar de woonkamer en dan zie ik ze op een rij, mijn oma (mijn vaders moeder), mijn vader in het midden en dan zijn broertje (alle drie zijn zij niet onder ons meer). Ze praten met elkaar maar het lijkt alsof ze mij niet zien. Hier snap ik helemaal niets van, ik ben blij om ze te zien maar ergens besef ik dat het ook niet klopt. Ik draai me om en loop terug naar mijn kamer.

En dan word ik wakker met een hoofd waar je u tegen zegt. Het is alweer even geleden dat ik over mijn IIH heb geschreven. Sinds oktober heb ik een aantal stappen weten te maken en verliep het herstel fijn. De angst van wat er in mijn hoofd gebeurde kon ik steeds meer loslaten en leerde weer vertrouwen te krijgen in mijn eigen lichaam.

Maar nu, sinds +/- 2,5 week, begin ik toch weer een raar gevoel in mijn hoofd te voelen. Niet de hoofdpijn waar ik dagelijks mee worstelde. Nee, het is drukkend, op en achter in mijn hoofd. Komt het omdat ik overmoedig ben omdat alles goed gaat en toch te snel en te veel wil? Komt het omdat ik tijdens de kerstvakantie toch een ander soort ritme had? Ik bedoel, iedereen was thuis en ik had nu minder alleen/rustmomenten dan normaal? Dus het zou enigszins logisch zijn. Ik probeer een verklaring te zoeken en de angst voor weer een te hoge druk niet toe te laten.

Maar nu de eerste schoolweek van de kinderen erop zit en er ook weer meer rust voor mijzelf is. Blijft het zich met regelmaat aankondigen en vaker achter elkaar. Ik houd alles bij in mijn hoofdpijndagboek en kan me alleen maar afvragen: zullen de dromen en de hoofdpijn met elkaar in verbinding staan?

Ik had met mezelf de afspraak gemaakt om het weekend nog af te wachten, maar ik denk dat ik maandag toch bij de neuroloog aan de bel moet trekken en moet accepteren dat ik niet kan wachten tot de afspraak eind van de maand.

IIH, 168 dagen houdt je mij al bezig en begin ik mij steeds meer en meer af te vragen of ik ooit helemaal van je af ga komen!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

- Living, Loving and growing through every chapter -

Leave a Reply

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cherry’s Journey × Nahoa Coaching