Twee jaar geleden: de val, de veer en het vuur
Twee jaar geleden begon mijn lichaam keihard ‘nee’ te zeggen. Wat eerst leek op sinustrombose, bleek IIH, een zeldzame neurologische aandoening. Het was het begin van het donkerste hoofdstuk in mijn leven. Medicatie, verlies van werk, relatieproblemen, onbegrip en diepe eenzaamheid volgden. Maar ik stond weer op. In deze blog deel ik hoe ik mezelf opnieuw leerde kennen, waarom chronisch ziek zijn meer is dan ‘even rust nemen’, en wat ik leerde over veerkracht, herstel en eigenwaarde. Voor wie zich ook alleen voelt in hun proces: je bent niet de enige.
De geur van koffie & wat het met me deed
In deze blog neem ik je mee in hoe de geur van koffie onverwacht een oud trauma aanraakte. Een jeugdherinnering aan grensoverschrijdend gedrag kwam plotseling boven, getriggerd door iets ogenschijnlijk kleins: een stromend Senseo-apparaat. Ik beschrijf hoe trauma zich niet alleen in het hoofd, maar vooral in het lichaam nestelt; in geur, in stilte, in dagelijkse gewoontes. Helen gaat niet in rechte lijnen, maar in laagjes. Langzaam. Met terugblikken. Door zachtheid, innerlijk werk en therapie leerde ik mezelf niet meer te verliezen in wat was. Deze blog is een eerlijke, rauwe en helende uitnodiging voor iedereen die herkent hoe een geur of routine iets ouds kan aanraken dat nog steeds…
Hoe Het Leven Doorgaat Wanneer Je Eigenlijk Even Stil Wilt Staan
Soms voelt het alsof alles in het leven tegelijk op je afkomt. Terwijl ik probeer te navigeren door het dagelijkse leven, beland ik ineens in een week vol emoties, verantwoordelijkheden en uitdagingen. Mijn schoonvader is onlangs overleden. Mijn man is naar zijn geboortestad vertrokken om alles te regelen met zijn broers en moeder, terwijl ik thuis ben met de kinderen en probeer het hier draaiende te houden. En terwijl ik dat doe, bedenk ik me ineens: Oh ja, het kerstdiner van de jongste komt er ook nog aan… Gehaktballen en een cake? Dat moet ook nog op mijn lijstje. Want hoe vreemd het ook voelt, het gewone leven stopt niet,…