Het is goedaardig… maar we zijn er nog niet
In mijn vorige blog had ik het over dat ene woord. Dat woord dat alles even stil zet. Dat woord dat je hoort… maar eigenlijk niet wil horen. En daarna? Daarna ga je gewoon weer verder. Of ja… zo voelt het. Welkom bij weer een blog van Cherry. Afgelopen donderdagochtend begon eigenlijk heel normaal voor het hele gezin. Gewoon wat we altijd doen. Iedereen zijn of haar standaard ochtendroutine, kids naar school en mama aan de arbeid… je kent het wel. En ergens is dat misschien ook wel hoe het werkt. Je hoort iets groots… maar de wereld draait gewoon door. Dus ja… wij ook. Toen ik thuis kwam van…
Dat ene woord
Tumor. Alleen dat woord al. Laten we eerlijk zijn met elkaar: dat is zo’n woord dat je niet eens hardop wilt uitspreken. En toch kwamen wij daar ineens dichtbij. We gingen vorige week eigenlijk gewoon naar het ziekenhuis voor een knobbeltje in zijn arm. Die knobbel zat er trouwens al een tijdje. Voor hem was het niet iets wat er ineens zat, maar het heeft even geduurd voordat hij het vertelde. En ergens snap ik dat ook wel… het deed geen pijn, dus dan schuif je het misschien ook sneller weg. Alleen hij groeide dus wel. En ondanks dat hij geen pijn had, begon het hem wel een vervelend gevoel…