In mijn vorige blog deelde ik hoe ik stilviel, hoe alles stopte en ik mezelf kwijtraakte in de leegte. Dit is het vervolg. Over hoe ik vanuit die stilte weer langzaam opstond. Niet in grote sprongen, maar in kleine, zachte stappen terug naar mezelf. Over liefdesverdriet dat me brak én wakker maakte. Over het vuur dat niet altijd knettert, maar soms zacht smeult tot je voelt: het is tijd. Zoals een phoenix herrijst uit de as, zo begon ook ik weer langzaam te bewegen. Misschien sta jij ook op dat punt. Dan is dit voor jou: je mag klein beginnen. Elke stap is genoeg.