In mijn vorige blog had ik het over dat ene woord. Dat woord dat alles even stil zet. Dat woord dat je hoort… maar eigenlijk niet wil horen. En daarna? Daarna ga je gewoon weer verder. Of ja… zo voelt het. Welkom bij weer een blog van Cherry. Afgelopen donderdagochtend begon eigenlijk heel normaal voor het hele gezin. Gewoon wat we altijd doen. Iedereen zijn of haar standaard ochtendroutine, kids naar school en mama aan de arbeid… je kent het wel. En ergens is dat misschien ook wel hoe het werkt. Je hoort iets groots… maar de wereld draait gewoon door. Dus ja… wij ook. Toen ik thuis kwam van…