Blog #7 I love you to the moon and back, to infinity & beyond!


Een ziekte die 24 uur per dag je aandacht vraagt.


Deze blog draag ik op aan mijn lieve meisje, mijn kleine strijder en goalgetter!  
Hoe jij je door het leven beweegt op zo'n jonge leeftijd blijft voor mij altijd bewonderenswaardig. 
Je hebt het niet altijd even makkelijk en zo jong dat je bent jij laat zien wat sterk blijven inhoudt.
I love you to the moon and back, to infinity and beyond!

” Mevrouw, wij willen u vragen spullen voor uw dochter in te pakken, zij moet vandaag nog met spoed opgenomen worden. Het is een wonder dat uw dochter nog op haar eigen beentjes staat”. Woensdagmiddag, februari 2008 het telefoontje die de wereld onder mijn voeten deed weg laten zakken. We waren nog niet zo lang terug van bloedprikken met “toenie” in het ziekenhuis, ik stond bij mijn moeder in de woonkamer. Ik kijk haar met tranen in mijn ogen aan onze “toenie” moet opgenomen worden. Ik mocht haar niets te eten en drinken meer geven en wij moesten ons zo snel mogelijk op de kinderafdeling melden. Toenie was toen twee jaar jong en had een glucosewaarde van 32 zoveel. Het voelde allemaal zo onwerkelijk in een soort van trans ging ik naar huis om haar spulletjes in te pakken.

Inmiddels is mijn “toenie” 15 jaar jong en heeft dus de chronische ziekte diabetes type 1 of te wel suikerziekte. Een ziekte die nog te vaak onderschat wordt. Het is een ziekte die 24 uur per dag je aandacht vraagt, 7 dagen per week. Je kan er geen break van nemen, nee je zit er de rest van je leven aan vast! Het is natuurlijk dan ook niet heel raar dat wij als gezin hier vaak stress van ervaren. De zorgen om onze meisje zijn elke dag weer aanwezig! Zij ging van de prikpennen naar een insulinepomp en inmiddels zit zij weer op de prikpennen. De insulinepomp gaf haar zoveel meer vrijheid, maar door de puberteit en gierende hormonen en een niet stabiele suiker kon zij deze helaas niet meer blijven gebruiken. Haar waardes stabiel krijgen is nog altijd een hele grote uitdaging. En dat zorgt thuis vaak voor de nodige wrijving. Want ook al valt er met deze ziekte te leven, het kan ook een heleboel kapot maken. Zoals haar ogen, nieren, vaten, voeten, zij kan zelfs aan de gevolgen van diabetes overlijden.

Dag in dag uit jezelf prikken, eerst in je vingers om te meten, dan in je buik om te gaan eten. Toenie prikt s’ochtends 1 keer een langwerkende insuline in haar been. De kort werkende insuline spuit ze voor haar maaltijden in haar buik, dit is met haar ontbijt, lunch en diner. Tegenwoordig heeft ze een sensor en hoeft ze haar vingers niet meer kapot te prikken. Ze koppelt de sensor aan haar telefoon en als zij deze langs haar sensor haalt kan deze haar glucosewaarde scannen. Dit scheelt echt ontzettend voor haar, een goede waarde hoort tussen de 4 en de 8 te zijn. Deze waardes haalt ze jammer genoeg niet altijd en er zitten heel vaak uitschieters bij. Dus in plaats van 5 keer insuline toedienen kan zij dit gerust 6 tot 7 keer op een dag moeten doen om een nette waarde te krijgen. Naast het prikken zijn we ook constant bezig met rekenen, zij heeft een dieet en mag maar een beperkt aantal koolhydraten per maaltijd nuttigen. Zij kan nooit spontaan de deur uit lopen, elke dag weer moet zij controleren of zij alles bij zich heeft.

Haar wisselende waardes hebben heel veel invloed op haar gedrag. Bij te lage waardes kan zij zich heel moeilijk concentreren, voelt zij zich slap, hangt ze het liefst op haar bed en krijgt zij erg veel trek. Gelukkig voelt zij heel goed aan wanneer haar waardes beginnen te dalen en heeft zij nog nooit het bewustzijn verloren. Wanneer haar waardes te hoog zijn kan zij heel erg explosief zijn, zij heeft een heel kort lontje en raakt overal geïrriteerd van. Het hele gezin loopt dan op zijn of haar tenen. Voorheen zorgde dit voor continu ruzie in huis maar nu dat ze ouder is trekt zij zich meer terug op haar kamer. Waar wij als ouders voorheen veel meer controle hadden begint nu het loslaten en wat is dat ontzettend eng. De verantwoordelijkheid voor haar ziekte komt steeds meer bij haar zelf te liggen. En laat zij daar nu als puber heel anders in staan. Ze heeft een periode gehad dat zij heel laconiek met haar suiker is omgegaan. Zij verwaarloosde haar ziekte en prikte wanneer zij zin had of helemaal niet. Dit kwam haar duur te staan want ze was in oktober 2019 een week opgenomen geweest in het ziekenhuis. We waren toen gelukkig op tijd in het ziekenhuis de verzuring van haar bloed was al begonnen. Als we later waren geweest dan hadden lichaamsfuncties kunnen uitvallen en had zij in coma kunnen belanden.

Foto door Polina Tankilevitch op Pexels.com

Door haar schommelende suikers kan zij heel erg last hebben van stemmingswisselingen en wij merken dat dat soms erg in de weg kan staan in haar relaties. Er zijn twee vriendinnen die met de tijd echt hebben geleerd hoe hiermee om te gaan. Ook is zij door die schommelende suikers vaak vermoeid en kan zij zich er moeilijk toe zetten om iets te ondernemen. Soms hoor ik haar met olifanten stappen de trap opgaan omdat ze te laag zit en weer wat moet eten, haar slaap is dan onderbroken en vaak gaat ze dan nachtbraken. Mensen met diabetes type 1 hebben een grotere kans op depressies. Dit is ook 1 van mijn angsten bij haar. Hoe langer de waardes blijven schommelen hoe meer zij zichzelf terug trekt. Ik blijf haar stemmingen altijd peilen en probeer zoveel het kan altijd met mijn puber te praten. Wanneer het nodig is trekken we ook aan de bel bij de kinderpsycholoog. Want voor zo’n jonge meid is het ook allemaal veel waarmee zij krijgt te dealen.

"Jullie weten niet wat ik voel!". 

Dit is vaak het antwoord die wij van Toenie krijgen als wij haar weer even met de neus op de feiten moeten drukken. En lief meisje van mama jij hebt gelijk! Ik weet niet hoe jij voelt, ik kan me er wat bij voorstellen maar ik voel het niet! Maar net als jij maak ook ik me zorgen. Jij zou graag een leven zonder diabetes willen leven, dat is ook mijn wens voor jou. Jij zegt altijd dat ik jouw rol model ben, maar lieve Toenie jij bent dat ook voor mij! Ik bewonder jouw doorzettingsvermogen en jouw kracht. Ik bewonder hoe jij elke dag weer opstaat en jij jouw ziekte niet jouw leven laat overheersen. Ik bewonder jou want opgeven komt niet in jouw woordenboek voor. Op zo’n jonge leeftijd zijn vriendschappen zo belangrijk en helaas ben je al wat vriendinnen verloren. Mensen die met onbegrip reageren en jij veegt je schouders af, steekt je neus in de lucht en gaat gewoon weer door. Ik weet dat ik soms zo overbezorgd kan reageren, wanneer we weer eens boos op elkaar zijn en weer lekker tegen elkaar tekeer gaan vergeet dan niet lieve schat ik wil alleen het beste voor jou! Ik ben zo ontzettend trots op jou elke dag kom jij een stukje dichter bij jouw doelen. Ik geloof in jou ❤️

Blog#6 Wat was de oorzaak?


"Het werd duidelijk dat ik in de loop van de tijd een depressie-/angststoornis had ontwikkelt". Voordat ik deze diagnose kreeg is er natuurlijk wel heel veel vooraf gebeurd. Er waren verschillende factoren die hier aan bij hebben gedragen. Gebeurtenissen waar ik helaas niet te veel over kan uiten omdat ik de privacy van mijn naasten niet kan schenden. Het feit dat ik ben begonnen met bloggen betekend niet dat ik ook  hun gebeurtenissen van vroeger zomaar openbaar kan gooien. Waar hun vinden dat het een ander niet aangaat zie ik het meer als - het is ons nou eenmaal overkomen-. En door hun mening te respecteren betekend het wel dat ik mijzelf niet helemaal kan uiten. Maar goed we gaan hier allemaal op een andere manier mee om en helaas kunnen zij zich niet helemaal in mijn manier vinden.  Er zal altijd een hoofdstuk van mijn boek voor hun onbekend blijven. Ik kan wel met jullie delen dat er veel stressvolle situaties waren en periodes met serieuze problemen. Zowel in mijn jeugd maar ook op het moment dat ik een volwassen vrouw werd en een eigen gezin kreeg.  

Foto door Dominika Roseclay op Pexels.com

Ik merk nu tijdens het schrijven dat ik het een stuk moeilijker vindt. Ik zit teveel in mijn hoofd en voel veel te veel. Het is moeilijk om te beschrijven wat de oorzaak is van mijn depressie-/angststoornis als je niet bij het begin kan beginnen. Het voelt ergens alsof ik in 1 klap in mijn hele proces wordt gestagneerd. Ik merk dat ik een onderdrukt gevoel ervaar. Ik kan voor mijn gevoel niet open over gebeurtenissen vanuit mijn visie praten. Doordat ik dit al zoveel voor mij zelf heb gehouden heeft dit mij uiteindelijk ingehaald. Het zijn die opgestapelde gebeurtenissen, bepaalde gebeurtenissen die trauma’s hebben veroorzaakt en gebeurtenissen die veel stress hebben meegebracht. Stress toen en uiteindelijk stress nu. Gebeurtenissen in het heden die mij terug brachten naar het verleden. Gebeurtenissen die bepaalde persoonlijke eigenschappen hebben gevormd. Gebeurtenissen waar we met de buitenwereld liever niet over spraken en nu nog steeds dus nog niet doen. Waarom? Schaamte, schuld, pijn en verdriet? Het was toch niet iets waar we bewust voor hebben gekozen het is ons overkomen! Ik merk dat ik nu niet zoveel met mezelf kan. Ik klap lekker me laptop dicht en probeer het morgen weer.

Foto door Matej op Pexels.com

Na een heerlijke nachtrust klim ik met een kopje thee en een mooi wit uitzicht achter me laptop. Ik heb goed nagedacht over hoe ik de vraag “wat is de oorzaak?” kan beantwoorden zonder daarbij mijn naasten te kwetsen. Bij mij heeft het met verschillende factoren te maken en is er niet 1 oorzaak aan te wijzen. Het heeft bij mij met verschillende gebeurtenissen te maken en traumatische ervaringen. Persoonlijke eigenschappen die ik in de loop der jaren heb ontwikkeld. Als jong meisje had ik altijd al een grote verantwoordelijkheidsgevoel. Hierdoor vindt ik het moeilijk om nee te zeggen en heb ik een periode lang heel veel grenzen verlegd. Iets wat mij in het dagelijkse leven nog altijd in de weg kan zitten. Ik wil alles perfect doen en ben nog altijd ergens bang om te falen. Ik eis vaak te veel van mijzelf en wil niets en niemand te kort doen. Ik had altijd het gevoel dat het mijn taak was om te zorgen dat het goed ging met iedereen. Ik bemoederde zelfs mijn broertjes. En mijn broertjes zijn nu gewoon volwassen mannen hahaha. Nu leer ik dat allemaal los te laten en me helemaal op mijn eigen gezin te richten. Waar Cherry bij elke situatie in sprong omdat ik het gevoel had dat het moest en van mij werd verwacht. Trek ik mij nu veel meer terug. Ik heb het jaren gedaan en het is nu goed zo.

Door de jaren heen ik heb mij te veel en te lang zorgen moeten maken. Ik kreeg hier in mijn dagelijkse leven heel veel last van. Ik kon steeds minder goed met stress omgaan in mijn privé situatie maar ook werk gerelateerd. Een hele lange tijd kon ik mij niet meer ontspannen en kon ik alleen nog maar presteren onder druk. Ik zocht een manier om altijd bezig te blijven en zorgde altijd voor drukte. Nu probeer ik stressvolle dagen zoveel mogelijk te minimaliseren, uiteraard heb ik dit niet altijd in de hand. Want in mijn gezin gebeurd er natuurlijk ook gewoon van alles wat er bij het leven hoort. En geloof me een puberende dochter met diabetes type 1 zorgt eigenlijk dagelijks voor stress. Meer hierover in blog#7.

Mijn oorzaak was dus geen lichamelijke aandoening, ik was niet verslaafd, het lag niet aan eenzaamheid zoals je weleens te horen krijgt. Het had niets met mijn hormonen te maken of met voeding. Nee het waren echt de gebeurtenissen en de persoonlijke eigenschappen die ik heb ontwikkeld. En ondanks die vervelende gebeurtenissen heb ik ook echt wel kunnen genieten van mijn leven hoor! Er zijn zo veel leuke en mooie herinneringen die ik met mij meedraag. En ik ben van plan om er nog veel meer te maken alleen dan in rustigere vaarwater.

Blog#5 Mentale gezondheidsproblemen en relaties


Ik weet dat het frustrerend is maar heb alsjeblieft geduld. Ik moet me soms gewoon even afsluiten van de wereld. Het ligt niet aan jou maar aan mij, dus zie dit echt niet als een afwijzing! Want onze relatie betekend heel voor mij al kan ik dat nu niet makkelijk laten zien. Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is, begrijpen doe ik het zelf ook niet altijd.  -Cherry-

Op Blog#3 heb ik weer hele lieve en mooie berichten mogen ontvangen. Mocht je deze gemist hebben? Onderaan de pagina kan je deze terug vinden. Voor deze blog, inmiddels alweer blog#5 heb ik 1 bericht eruit gepikt waar ik vandaag verder op in wil gaan.

Wij zien jou als een hele mooie vrouw van buitenaf maar wat er in je speelt dat weet jij alleen”.

Dat is dus zo *kut* aan mentale gezondheidsproblemen, deze ziekte is niet zichtbaar. Mensen zullen veranderingen zien in je gedrag maar je ziekte? Die zal niet zo snel erkenning krijgen. Door de omstanders niet en laten we eerlijk wezen ook niet door jezelf! Vaak heb je al heel wat van je grenzen verlegt voordat je zelf erkent dat je ziek bent. Ik vond het niet eng om hulp te zoeken maar ik vond het wel heel eng om tegen mijn gezin, familieleden, vrienden en /-of collega’s te vertellen dat ik dus een depressie en angststoornis heb. Maar nu dat ik ben begonnen met bloggen ligt alles open voor iedereen. Het is niet langer meer iets waar ik me voor schaam, het is iets wat me is overkomen. En weet je? Eigenlijk ben ik reten trots op mezelf! Want ook al rust hier nog steeds een taboe op momenteel denk ik alleen maar* fuck* it! This is me with my flaws and all!

“Niet zo aanstellen, kom op je hebt drie kinderen, je moet door”.

Net zoals deze dame in het bericht, kreeg ik dit soort antwoorden dus ook vaak te horen. En net zoals deze dame kreeg ik ook last van een enorme schuldgevoel. Ik weet dat ik door moet, ik weet dat ik drie kinderen heb die op mij bouwen. Ik probeerde het echt waar maar het was zo ontzettend moeilijk! Hun waren en zijn nog steeds mijn motivatie! Ik merkte dat de kwaliteit van mijn relaties afnam. Juist door deze antwoorden die ik kreeg en mijn toen zo zware onzekerheid. Ik probeerde juist mijn problemen te erkennen en had echt een luisterend oor nodig. Maar dat het werd weg gesproken alsof het niets was zorgde alleen maar voor frustratie. En ik neem het echt niemand kwalijk hoor er heerste gewoon zoveel onwetendheid. Maar hierdoor voelde ik me in het begin wel heel erg alleen.

Ik vond het verschrikkelijk als ik adviezen kreeg en mensen dan sproken over ” moeten “. Dit wekte bij mij juist weer heel erg mijn paniek op. Het woordje “moet” zorgde alleen maar meer voor druk, en ik wist dat ik hun verwachtingen niet waar kon maken. Met mijn gezin probeerde ik zo goed mogelijk te blijven communiceren. En ook al begrepen hun bij lange na niet altijd mijn gevoelens, zij deden wel heel erg hun best. Ik probeerde zoveel mogelijk voor mijn kinderen te verbergen in het begin, maar die waren natuurlijk ook niet gek. Zo was mama happy en zo kwam mama gerust twee dagen der bed niet uit. Of stond mama gewoon te stofzuigen en barstte ze ineens in tranen uit. Ik heb ze een periode tekort gedaan en die schade haalde we weer in op goede dagen. Ik was misschien vaak negatief maar niet in mijn liefde voor hun. Ik zal mij naar hun wel voor altijd schuldig voelen, ik vind het verschrikkelijk dat ze dit van zo dichtbij hebben moeten meemaken. Want ook al probeerde ik mijn kinderen gewoon kind te laten zijn, ik weet dat zij zich heel erg verantwoordelijk voelden. Deze verschrikkelijke periode kan ik niet meer uit hun geheugen wissen. Maar ik ben wel van plan om deze “rode draad” die door mijn familie loopt af te knippen. Het stopt bij mij! Gelukkig hadden mijn kinderen een hele goede opvangnet en konden hun vrij praten over hun gevoelens over mij.

Ik kon behoorlijk negatief zijn en dit deed ik niet expres, maar heel eerlijk ik zag het echt gewoon allemaal niet meer zitten. Relaties met familieleden, vrienden en/- of collega’s veranderden. Mensen die niet wisten hoe met mij om te gaan of mensen die het gewoon drukker hadden met hun eigen leven. En dan had je ook de mensen die alleen maar uit nieuwsgierigheid vroegen hoe het met je ging om het verhaal te horen en dan af lieten weten of om het door te kletsen. Vooral dat laatste raakte me erg diep, normaal heb ik hele brede schouders nu voel ik alles veel intenser. In het begin miste ik deze mensen heel erg en voelde het een beetje als rouwen omdat je afscheid moest nemen en banden werden verbroken. Mensen die dag en nacht altijd op je konden rekenen, mensen waar je altijd interesse in hebt getoond, mensen waarvoor de voordeur altijd openstond. En ik weet heel goed dat je hier niets voor terug mag verwachten van een ander, maar toch voelde ik me heel even kut en nog kutter omdat er ook familie tussen zat. Deze teleurstelling moest ik dan ook even goed verwerken. Zelf taal ik er nu ook eigenlijk niet meer naar om naar hun uit te reiken wij passen gewoon niet meer in elkaars leven.

Wanneer iemand je verteld dat zij het leven niet meer ziet zitten en zij rondloopt met gedachtes hoe zij hier eventueel een einde  aan kan maken . Antwoord dan niet " ja we willen allemaal wel even een keer niet meer", en over allerlei ander koetjes en kalfjes. Het feit dat iemand jou dit verteld betekend echt dat iemand het allemaal niet meer kan opbrengen en jouw ondersteuning nodig heeft. Wees gewoon eerlijk en zeg dat je niet weet hoe je hierop moet reageren. Maar diegene voelt zich dan wel echt door jou gehoord. Het is niet erg dat je niet weet hoe je iemand moet ondersteunen, praat hier met iemand over die dat wel weet.  Voor omstanders is het heel belangrijk dat je je goed laat infomeren, zodat je er toch voor iemand kan zijn zonder je eigen grenzen over te gaan.

Gelukkig zijn er ook genoeg mensen aan mijn zijde gebleven, zijn er nieuwe vriendschappen ontstaan en oude vriendschappen weer opgebloeid. Ik ben echt heel wat mensen dankbaar. Deze mensen hebben mij op zo’n fijne manier gemotiveerd. Zij hebben zoveel geduld getoond, zoveel interesses in mijn gevoelens en zonder oordelen of mij een vervelend gevoel te geven richtte zij mij weer naar het positieve. Dit was net zo belangrijk als mijn therapie. Niets moest alles mocht en als ik nog lekker in me badjas op de bank lag en niet veel uit kon brengen dan was dit ook prima. Ze kropen gewoon lekker bij me op de bank en deden met me mee, zolang ik me maar niet alleen voelde. Zij toonde mij zoveel genegenheid een spontaan berichtje of een smsje op verschillende tijdstippen op verschillende dagen. Zij zorgde er net zo goed voor dat ik actief bleef en de lust terug kreeg om dingen te ondernemen. We bespraken herinneringen en hierdoor voelde ik mij zo fijn en realiseerde ik ook echt weer hoe fijn het leven kan zijn. Zij waren er voor mijn kinderen en mijn partner. Want ook mijn partner had het zwaar te verduren.

Het heeft even geduurd voordat ik mij naar mijn partner kon openen. Als hij vroeg wat ik had besproken tijdens therapie dan was mijn antwoord ” gewoon bepaalde dingen”. Ik vond het heel moeilijk om mijn rugzak bij hem te legen. Omdat we al voortdurend wat voor onze kiezen hadden gehad en ik heel goed wist dat we eigenlijk gewoon rust nodig hadden. Maar hierdoor kon hij natuurlijk ook minder begrip opbrengen. Uiteindelijk heb ik besloten hem een brief te schrijven, dit waren heel wat pagina’s. Maar hierin stond alles waar ik tegen aanliep wat ik voelde en wat ik moest verwerken. En ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan. Sindsdien bevindt onze relatie zich op een hele andere level. Hij kan zich nu veel beter inleven en beter luisteren. Want soms is het zo moeilijk om je goed te uiten dat hij nu gewoon tussen de regeltjes door kan lezen. Ik ben ontzettend trots op hem, hoe hij onze kinderen maar ook mij in bescherming heeft genomen. Hij was mijn ruggengraat op het moment dat die van mij, mij in de steek liet. Hij drong zich totaal niet op en gaf me de ruimte. En natuurlijk hadden we weleens kibbel en kijf, we waren beide gewoon heel gefrustreerd. Hij omdat hij mij zo moest zien en ik omdat alles op zijn schouders kwam. Hij gaf me complimenten en liet me echt wel voelen dat ik ondanks alles nog erg geliefd was door hem.

Mijn kinderen en mijn hubby waren en zijn nog altijd mijn houvast ❤️

Ik zal een aantal tips op een rijtje zetten voor als jij iemand kent met mentale gezondheidsproblemen en die in mijn situatie hebben geholpen :

  • Heb geduld.
  • Erken het probleem, praat het niet weg.
  • Wees een luisterend oor maar oordeel niet.
  • Toon genegenheid.
  • Blijf praten en contact houden.
  • Blijf de persoon uitnodigingen.
  • Bespreek leuke herinneringen.
  • Zorg dat diegene actief blijven, neem diegene bijv. mee voor een wandeling.
  • Geef aandacht maar verwacht niets terug.
  • Geef je grenzen aan.

Maar het allerbelangrijkste is, Laat je goed informeren !!

Graag hoor ik jouw mening over mijn blogs tot nu toe. Hoe vindt je het? Wat mis je? Wat kan ik nog verbeteren? En is er iets was jij nog heel graag zou willen weten? Laat het weten in de reacties.

Een lieve groet,

Cherry

Blog#3 – Breath

Alsof iemand me met twee handen bij me keel vastpakt en langzaam steeds meer druk zet om deze dicht te knijpen. Mijn hartslag schiet in een rap tempo omhoog. Mijn handen en benen beginnen te trillen en ik moet vechten tegen de tranen. Ik heb het gevoel dat ik ieder moment kan flauwvallen.Meer lezen over “Blog#3 – Breath”

Blog#4 Alles kwam in een sneltreinvaart op me af.

Ik heb wel zeker 10 minuten naar een lege pagina gestaard. In blog 4 wilde ik het dus eigenlijk met jullie hebben over mentale gezondheidsproblemen en relaties. Relaties in verschillende vormen. Echter lukt het me gewoon niet om hierop te focussen. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar om met een goede eerste zin te beginnen. Ik heb inmiddels een was gevouwen, wederom weer gestaard, een sigaret gerookt, weer gestaard, een film gekeken en nog meer gestaard. Nee ik moet me er bij neerleggen, dit gaat hem echt niet worden. Nu kan ik twee dingen doen, of ik kan gewoon geen blog publiceren of ik kan jullie een kijkje geven in mijn chaotische week. Mijn blog heet tenslotte " Cherry's journey, take a look in my lil world of chaos".

De afgelopen week is thuis een beetje gek verlopen. De kinderen, mijn hubby en ik hebben behoorlijk wat stress ervaren. Mijn hubby ging dinsdag naar de huisarts omdat hij verschrikkelijk last had van zijn rug met uitstralingen in zijn linkerbeen en schaamstreek. Hij is al twee keer aan een hernia geopereerd dus heel gek hiervan op kijken deden wij niet. Wel had ik mijn zorgen omdat hij nu meer pijn had dan normaal. A fijn mijn stiefvader bracht hem naar de huisarts zodat ik thuis de jongens kon helpen met hun thuisscholing. Na ongeveer een kwartier kreeg ik een telefoontje dat hij door werd verwezen naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Oke dit is serieus, ik bel mijn werk dat de kans groot is dat ik niet kan komen. Ik heb een kind met een snotneus en een hoestje dus hem meenemen zit er niet in. Iets waar je hem overigens normaliter niet voor thuis laat, maar goed we leven in het nieuwe normaal. Ik had dus geen opvangnet en we weten ook nog helemaal niet wat we kunnen gaan verwachten. Thuis deden wij ons best om ons te focussen op het schoolwerk maar dat was nu een nog grotere uitdaging geworden. Ik veranderde in een stalkerig typje en vrat wel 10 sigaretten in een uur weg. Ik bleef bellen en appen voor updates, hahaha arme man had het al zwaar genoeg kreeg hij Cherry de stalker er ook nog bij. Uiteindelijk kregen we het verlossende antwoord: ” Hij wordt opgenomen”.

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Alles kwam in een sneltreinvaart op me af, maar ik had het gewoon onder *fucking* controle. Geen hyperventilatie, geen hartkloppingen of zweetaanvallen. Sorry voor mijn taalgebruik maar ik was zo trots op mijzelf. Ik had het de afgelopen week al zwaar, de lockdown en de thuisscholing geven me steeds meer stress en spanning. Daarnaast sliep mijn hubby zo slecht van de pijn, dat ook ik minder sliep. Maar we verdeelde de taken onderling goed en zo kon ik toch wat kleine momenten pakken om op te laden. Niet genoeg rust is echt een serieuze trigger voor mij. Wel stond ik even te trillen op mijn benen en moest ik een traantje wegpinken. Dingen die spannend zijn reageer ik nu veel intenser op. Ik ben op het balkon gaan zitten en stak weer een sigaret op. Even heerlijk die wind op mijn gezicht. Ik heb de jongste zijn boeken dicht laten klappen en laten spelen. Voor mezelf zette ik op een rijtje waar ik tegen aan zou lopen en waar oplossingen voor moesten komen. Ik ben zo onzeker geworden door alles dat ik bij ieder dingetje aan mezelf begin te twijfelen. Want binnen een paar uur moest ik de boel gaan runnen als alleenstaande moeder. En toen dacht ik aan hoe mijn mama het een langere periode heeft moeten doen. Ik kan dit! Ik moest even de tijd nemen om om te schakelen, goed plannen is nu een must!

Foto door cottonbro op Pexels.com

Helaas stortte ik op donderdag toch even in. Een normale nachtrust had ik nog niet kunnen pakken, en een slaaptablet innemen vond ik te eng. Woensdag moest de hubby besluiten of hij voor een pijnblokkade ging of operatie. Hij wilde eigenlijk voor de operatie gaan maar in het ziekenhuis was het advies om deze toch uit te stellen. Hij had zich bij de keuze pijnblokkade neergelegd en ze hadden deze meteen ingepland voor de dag erop. Woensdagavond laat kreeg hij toch twijfels en wist niet meer of hij het nog wilde. De druk thuis was toch wel in een rap tempo opgevoerd. Ik deed heel hard mijn best om mij aan de situatie aan te passen, maar dit vergde heel veel energie die ik niet had. De kinderen inclusief ik waren over geprikkeld. Mijn slaapkamer stond nog op zijn kop door een vreselijke lekkage, met een verschrikkelijke meur en kromgetrokken laminaat. Mijn wasmachine had sinds maandagavond niet meer gedraaid. En met de jongste en de middelste moest ik nog huiswerk maken. In dat thuisscholen moet je ook nog aardig wat uren steken. Daarboven op zag ik ook een gesprek van mijn dochter terug waar zij mij weer aardig als boevrouw had neergezet. Dus ja ik zag het heel even niet meer zitten en het enige wat ik wilde was gewoon even slapen en dat leek onmogelijk. Donderdagochtend zijn we dan ook rustig opgestart en Hubby ging toch voor de behandeling. Dat hij mij om 12 uur belde dat alles was goed gegaan was een hele geruststelling. Wij zijn hier thuis ook toen pas aan onze dag begonnen.

Inmiddels is alle achterstallige was weer netjes weggewerkt, hebben we een inloop gemaakt op het huiswerk en is mijn kamer weer schoon en fris. Heb ik mijn boodschappen maar online bestelt omdat de stap om alleen een supermarkt in te gaan nog gewoon te groot is. De jongste heb ik voor volgende week opgegeven voor de noodopvang. Wil ik mijzelf staande blijven houden in deze situatie is dat wel echt nodig. Want ook vandaag loop ik met tranen in mijn ogen en daarbij een drukkende gevoel op mijn borst. Ik heb gelukkig extra therapie aankomende week en zal ik weer verder gaan met het re-integreren op mijn werk. Mijn hubby ligt weer thuis in zijn eigen bed en hij zal daar nog twee weken moeten liggen. We zijn er dus nog niet en voorlopig kan hier ook geen beroep op gedaan worden. Het zal een verademing zijn als de scholen weer open gaan, ik denk niet dat ik de enige ouder ben die dit zo ziet. En dat is voor mij een hele grote troost! Want dat betekend dat ik toch wel al een heel eind op de goede weg ben.

Wij zijn gezegend met lieve buurtjes die aan ons dachten en mijn ouders die voor ons deden wat hun konden. Vriendinnen die me een hart onder de riem staken en hulp voor de jongste uit een onverwachte hoek. En ook al is dit niet de blog die ik in gedachten had, het is toch even fijn om eruit te gooien. Daarnaast moet ik ook even zeggen dat ik super trots ben op mijn kinderen! Want samen met mijn kinderen hebben wij deze gekke week, in een hele gekke periode overwonnen.

We heb gesnauwd, gelachen en gehuild.

Blog#3 – Breath


Alsof iemand me met twee handen bij me keel vastpakt en langzaam steeds meer druk zet om deze dicht te knijpen. Mijn hartslag schiet in een rap tempo omhoog. Mijn handen en benen beginnen te trillen en ik moet vechten tegen de tranen. Ik heb het gevoel dat ik ieder moment kan flauwvallen. Ik wordt overmand door misselijkheid en snak naar adem. Het zweet breekt me uit.  En ik denk dat mijn hart er op ieder moment mee kan stoppen.  

De eerste keer dat dit mij zo heftig overkwam was augustus 2020, 4 dagen na de infarct van mijn moeder. Mijn stresslevel is maximaal en dan zit ik zelf nog in een situatie waarbij ik eigenlijk mijn handen vol heb aan mijzelf. Mama ligt nog steeds in het ziekenhuis en mijn stiefvader is slecht te been. We denken aan een infarct maar er zijn eigenlijk nog helemaal geen uitslagen. In plaats van thuis blijven wil ik toch heel graag naar de verjaardag van mijn nichtje. Dit omdat haar oma en opa er ook niet bij kunnen zijn. Tijdens het opstaan deze ochtend wist ik eigenlijk al dat ik teveel van mijzelf vroeg. Maar mijn gedachte stond vast. Ook mijn kinderen kunnen wel wat ontspanning gebruiken. Na de jongste klaar gemaakt te hebben, begon ik aan mezelf. Die twee groters die redden zich zelf al gelukkig. Tijdens het klaarmaken voelde ik mijzelf steeds onrustiger worden. Toch maar even het ziekenhuis bellen om te kijken hoe mama de nacht is doorgekomen. Hierna belde ik me stiefvader om het door te geven en om meteen te kijken of hij nog wat nodig had. Ik race niet alleen van en naar het ziekenhuis, maar ook helpen mijn hubby en ik mijn stiefvader. Ik bespreek met hem dat het klaarmaken me veel energie kost en dat ik een opgejaagd gevoel heb. Hij steekt me een hart onder de riem en we sluiten het gesprek af met een ” I love you en tot vanavond”.

En dan gebeurd het, een paniekaanval. Niet dat ik mijn hubby roep, nee ik ga heel rustig zitten en probeer mijzelf weer bij elkaar te rapen. Ik gebruik hiervoor de ademhalingsoefeningen die ik bij mensendieck heb geleerd. Er was al zoveel gebeurd dit wilde ik niet in het emmertje erbij gooien. Ik vecht tegen me tranen en de angst om de deur uit te gaan wordt groter. Ik vind me haar ineens niet meer goed zitten, twijfel over mijn kledingkeuze en ineens gaan ik mij ook druk maken om wat de mensen van me zullen denken. 1 uur zou de verjaardag beginnen *fuck* dat gaan ik niet meer redden. En weer gooi ik wat extra stress voor mijzelf op de situatie, nu zullen ze helemaal wel wat te zeggen hebben denk ik bij mezelf. Mijn kinderen zitten al in de starthouding om te gaan. En als ik die toetjes zie denk ik oké “we got this”‘, we gaan dit gewoon doen! Ik ga rustig in de tuindeur opening staan een sigaretje roken en praat mezelf moed in. Thuis denken ze dat ik gewoon niet tevreden ben met wat ik aanheb en hierdoor stress ervaar. Want door alles wat er al in de afgelopen periode heeft afgespeeld ben ik ook wat aangekomen. Ze zussen me en zeggen me dat ik er gewoon goed uitzie. Na een half uur ben ik weer redelijk gekalmeerd en stappen we in de auto.

Ik ben doodop, met het zonnetje op mijn gezicht doe ik even mijn ogen dicht. We moeten iets van een half uur rijden. Dus ik let op mijn ademhaling en blijf me zelf nog steeds moed in praten. Aangekomen op plaats van bestemming en we zoeken een parkeerplekje. Ik kijk op me telefoon het is drie uur, mooi dan hebben we nog twee uur om feest te vieren. Ik tover een glimlach op mijn gezicht en stap uit alsof er niets is gebeurd. We lopen de tuin in en de opmerkingen zoals : ” Ik schaam me, zo laat en zijn jullie er eindelijk ” vliegen me om de oren. Ik probeer kalm te blijven en groet netjes de mensen. Bij een vriend van me broertje blijf ik wat langer staan en houd hem even stevig vast tijdens een knuffelmoment. Ik tel snel in mijzelf tot 10 en ga weer door. Na het groetten loop ik meteen weer even de tuin uit. Ik voel de trilling in me handen en ik snak naar nicotine. ” Niet instorten Cher” fluister ik mezelf toe. Een kennisje komt bij me staan en we kletsen even, ze zag dat ik me even moest terug trekken en kwam polsen of het wel ging. Ik loop met haar mee naar binnen het is tijd voor taart. Net voor het zingen moet toch weer iemand beginnen over het te laat zijn. Die zelfde persoon moest het al twee keer zeggen in de tuin en doet het nu gewoon weer.


Jullie hebben geen flauw benul, wat ik vanochtend heb doorstaan. Jullie hebben geen flauw benul wat ik de afgelopen vier dagen heb doorstaan. Dat ik al vier dagen niet heb geslapen en dat de angst van het moment dat ik mijn moeder zo aantrof nog altijd in mijn lichaam zit. Vier dagen ben ik aan het racen van en naar het ziekenhuis, vier dagen zijn wij aan het zorgen voor ons gezin maar ook mijn stiefvader. Mijn kinderen die zo geschrokken zijn en hun oma als een kasplantje afgevoerd hebben zien worden. Ook hun help ik met hun verwerking. Ik ben in  overlevingsmodus en doe me best om gewoon mee te gaan met de flow. Mensen jullie hebben werkelijk geen idee. 

Foto door Suzy Hazelwood op Pexels.com

Het liefst had ik dit uitvolle borst geschreeuwd. Maar het enige wat ik uit kon brengen was ” We zijn er nu toch dat is het belangrijkste”. Ik liep weg en zette mijn masker op en probeer te socializen. Maar O wat voelde ik mij de rest van die verjaardag ongemakkelijk. Mijn manier van reageren was voor mij zwak. Dit ben ik niet, ik laat me niet zomaar door iemand te kakken zetten. Maar ik had geen energie meer voor dit en wilde ook niet mijn nichtje haar verjaardag verpesten. Uiteindelijk is die persoon nog wel naar me toe komen om te zeggen dat ik het niet zo serieus moet nemen, maar het kwaad was al geschiet. Het liefst was ik in de auto gestapt en terug naar huis gereden. Maar voor mijn nichtje, neefje en mijn kinderen ben ik netjes gebleven tot het eind.

Ik had al eerder paniekaanvallen gehad maar niet zo heftig als deze. Ik hoopte dat het bij deze ene paniekaanval zou blijven maar dat is helaas niet waar. Ik merk dat de druk steeds meer van me vraagt ( lichamelijk en geestelijk) en doen alsof alles goed gaat wordt steeds moeilijker. Cognitief ga ik er hard op achter uit, ik doe gekke dingen zoals de autosleutel in de prullenbak gooien maar kan ook me gedachten er niet meer bij houden tijdens gesprekken. Mijn concentratie is ver te zoeken en soms zeg ik dingen en denk ik bij mezelf wat gooi jij er nou weer uit. Ik vergeet dingen en ook mijn werk begint er onder te lijden. Het liefst blijf ik bij huis, uit huis gaan brengt veel stress met zich mee. De momenten dat ik me klaar maak voor werk, mijn zoon naar school brengen of voor afspraken zijn vaak een hel. Het begint met zweten vooral op op me neus,hoge ademhaling, gevoeligheid voor geluid, maagpijn en trillende benen en handen. Deze lichte paniekaanvallen zijn mij totaal niet onbekend, hier loop ik al langer mee rond.

Maar al snel volgt mijn eerste dissociatie ervaring en blijven mijn paniekaanvallen (bijna dagelijks) terugkomen. Mijn dissociatie ervaring overvalt me op mijn werk. Ik zit aan de tafel met een aantal kinderen en ik merk dat ik overprikkeld raak van het geluid om me heen. En dan gebeurd het, het voelt alsof ik buiten mijn eigen lichaam treed. Alsof mijn lichaam en geest van elkaar gescheiden worden. Het voelt allemaal zo onwerkelijk, bij thuiskomst uit me werk heb ik dan ook meteen mijn therapeut een bericht gestuurd. Zij vraagt mij of ik dit al vaker had gehad en maakte zich toch wel erg zorgen over mijn gemoedstoestand. In overleg met haar heb ik mij de dag daarna gedeeltelijk ziek gemeld. Maar ook gedeeltelijk werken trok ik maar drie weken. In die drie weken volgde nog twee dissociatie momenten en de paniekaanvallen bleven komen.


Maar die ene nacht was de druppel. Ik lag te slapen en dacht dat ik stikte, vol angst schoot ik overeind. Me hart ging als een malle tekeer en ik dacht dat ik een hartaanval zou krijgen. Ik sleep mezelf uit me bed en klauter de trap op omhoog. Mijn benen leken wel luciferstokjes die elk moment konden brengen.  En mijn hart? Mijn hart ging als een malle tekeer, ik ging op de grond liggen in de woonkamer op me rug. Ik wist dat het tussen me oren zat en probeerde me ademhaling weer normaal te laten verlopen. Niet in paniek raken, focus,  ik kan dit. Het leek wel oneindig lang te duren voordat ik er uit kwam. De angst bleef nog lang in me lichaam na sidderen. 

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Mijn hubby komt rond 4 uur in de ochtend de woonkamer binnen lopen en vraagt of ik weer naar bed kom. Ik antwoord heel koeltjes dat ik zo kom. Het is donker en ik zit op de bank dus hij ziet de tranen in mijn ogen niet. Terwijl ik nog na beef van de angst ben ik ontzettend moe. Ik kruip dan ook weer veilig tegen hem aan. De volgende ochtend vertel ik hem pas wat er is gebeurd. Hij is licht geïrriteerd maar ook geschrokken en zei :” Voortaan maak je me meteen wakker!”. Wij waren er beide wel over uit dat het klaar was en dat er echt wat moest gebeuren. De paniek sloeg zelfs toe tijdens een simpel stofzuig moment. Ik meld me dan ook voor 100% ziek en mijn therapie begint vanaf hier weer op volle toeren te draaien.

Ik wilde nergens meer heen en dacht ook dat iedereen aan mij zou zien dat er wat mis met me was. Er waren er maar weinig die van de situatie afwisten. Mama moest inmiddels gaan revalideren in een revalidatiekliniek. En dat bracht voor mij een stukje rust, ook mijn stiefvader ging steeds een beetje beter. We maakte een planning wie wanneer naar mama ging. De dagen waarop ik zelf heen ging deed ik extra me best, me leuk aankleden, opmaken, alles om de barsten in mijn masker niet aan mijn moeder te laten zien. Het ging al zo verschrikkelijk slecht met haar. Maar een moeder zal geen moeder zijn als zij de zorgen van haar dochter niet van haar gezicht kon lezen. Inmiddels had ik inslapers gehad en begon ik ook steeds betere nacht rusten te hebben. Het klinkt misschien stom maar mijn moeder revalideerde op zo’n mooie plek. Dat ik het zelfs fijn vond om daar te vertoeven. Daar kon ik alles even vergeten. Nu dat mama weer thuis is mis ik die momenten van samen zijn echt.

Ik heb geen last gehad meer van dissociatie en de laatste heftige paniekaanval had ik begin december 2020. Voor mijn paniekaanvallen heb ik een aantal keer medicijnen geslikt. De wat mildere aanvallen die kan ik nu heel goed zelf regelen. Ik leer steeds beter mijn triggers te herkennen. En ik zorg nu ook veel beter voor mijzelf als dat ik hiervoor deed. Supermarkten ga ik het liefst nog steeds uit de weg en als ik heen ga liever niet alleen. Autorijden deed ik met een verschrikkelijke zweetnaad en me schouders raakte nog net niet het dak. Dit heb ik inmiddels weer kunnen oppakken, eerst stukjes zonder kinderen, toen met partner en kinderen en nu race ik weer lekker overal heen. Mezelf onder de mensen begeven is af en toe nog wel een dingetje , ik kan echt helemaal in de stress raken net voordat ik de deur uitga. Nou scheelt het dat we in deze periode niet heel veel weg kunnen. Voor mijn angststoornis een uitkomst maar voor mijn depressiestoornis weer een hele uitdaging.

Er bestaand verschillende soorten angststoornissen en denk je dat je hieraan lijdt a.u.b. zoek hulp! Heb geen schaamte het is iets wat je overkomt. De heftige klachten die erbij komen kijken en het gevoel hebben alsof je de controle over jezelf verliest is super intens. En het gaat eigenlijk bijna nooit vanzelf over. Wel moet ik er bij zeggen dat therapie alleen gaat helpen als je zelf het probleem erkent en echt open staat voor hulp. Wees eerlijk tegen jezelf maar ook tegen anderen. De schijn op houden is zo vermoeiend maar je paniekaanvallen nog meer.

En voordat ik mijn blog afsluit wil ik mij nu eerst even richten op diegene die door een moeilijke periode gaan, je bent niet alleen en je mag altijd contact met me opnemen. Dit kan via Facebook, instagram of het contactformulier. Is er iets wat je graag in mijn volgende blog zou willen lezen ? Laat dat dan weten in de reacties!

Een lieve groet,

Cherry ❤️

Blog#2 Een tornado van onrust.

” En ook al ben ik er nog niet, ik kan wel zeggen dat ik mij nu al zoveel lichter voel.”

Dit schreef ik vorige week in mijn eerste blog. Maar vandaag raast er een tornado van onrust door mijn lichaam. Mij van mijn bed naar de bank verplaatsen kost me tonnen energie. Mijn hubby kijkt me aan en vraagt of het wel goed gaat. Volgens hem zie ik eruit alsof ik ieder moment kan gaan huilen. Ik kan alleen maar uitbrengen dat ik ontzettend moe ben. Ik plof neer en staar uit het raam. Mijn gedachtes dwalen af. Waar komt deze vermoeidheid vandaan? Waar heb ik last van? Het ging de afgelopen weken echt zo ontzettend goed. Ik had het allemaal onder controle. Dit vertelde ik ook vol trots tijdens therapie. Het schrijven van mijn eerste blog ging me beter af dan ik had gehoopt. En wat een hoop reacties heb ik mogen ontvangen. Zelfs Blue monday kon mij niets maken.

Een kort lontje en waterige oogjes, ik fluister mezelf in : ” Cher luister naar je lichaam”. Deze dagen liggen duidelijk nog steeds op de loer en het is hoe ik er mee omga. Normaliter zou ik nu dus mijn masker opzetten en doorgaan alsof er niets aan de hand is. Mezelf dus eigenlijk nog meer uitputten met mijn eigen toneelstukje naar de buitenwereld. Nu kies ik ervoor om mezelf even terug te trekken in mijn bubbel en mijzelf op te laden. Terugtrekken is op het moment wel weer een uitdaging. Want omgaan met een depressie-/angststoornis tijdens een lockdown lijkt soms onbegonnen werk. Waar je normaal even de tijd had voor jezelf als de kinderen op school waren, moet je ze nu begeleiden met hun huiswerk. Laten we dan ook maar even niet praten over alle andere mama taken die erbij komen kijken. En het re-integreren op mijn werk.

Vandaag neem ik mijn “mama time out”. Gewoon even een “niets moet maar alles mag” dagje. Ik lig als een echte loedermoeder onderuit gezakt op de bank. De jongste die niet wil aankleden en nog steeds in zijn Avengers pyjama loopt. Ik laat ze langer gamen dan normaal en ik loop ook niet constant bij de pubers naar binnen of het lukt met schoolwerk. Twee volle wasmanden die weg gevouwen moeten worden, een berg afwas die zich heeft opgestapeld en speelgoed in overvloed die door mijn woonkamer zwerft. Avond eten doen we niet aan de eettafel maar op de bank voor de tv. Ik merk dat de kinderen helemaal meegaan in mijn flow en ik vindt dat echt een dikke prima voor vandaag. Morgen zal deze mama zichzelf weer bij elkaar rapen.

Foto door Olya Kobruseva op Pexels.com

Terwijl iedereen uiteindelijk op 1 oor ligt heb ik nog even een moment met mezelf. Eindelijk het moment waar ik zo naar verlangde. Ik loop naar de keuken om wat lekkers te pakken en dan valt mijn oog op de kalender. Morgen is het 21 januari, papa’s+ verjaardag. En daar heb ik mijn verklaring, de afgelopen week heb ik best veel prikkels te verwerken gekregen. Deze prikkels heb ik zodanig moeten verwerken dat ik deze dag eigenlijk haast bijna was vergeten. Maar niet in mijn onderbewustzijn, in mijn onderbewustzijn ben ik hier wel heel druk mee bezig geweest. Net zoals alle jaren hiervoor zijn januari en maart mijn trigger maanden. Januari omdat dat de maand is dat mijn vader eigenlijk jarig zou zijn en maart omdat dat de maand is waarin hij is overleden. Het ene jaar ben ik heel verdrietig en voel ik veel pijn en het andere jaar wordt ik overspoeld met warme gevoelens en dierbare herinneringen. Maar ook al zijn we nu bijna 24 jaar verder, het gemis blijft altijd hetzelfde!

Wanneer iemand zo plotseling uit je leven wordt getrokken, is het gemis een plekje geven niet altijd even makkelijk. Hoe lang rouw je eigenlijk? Ik ben van mening dat je rouw je hele leven meedraagt. Ook al ga je verder met je leven. Er zullen momenten zijn dat je stilstaat bij je verlies, dat je schommelt tussen het heden en verleden. Het zijn de kleine dingen die het gemis weer activeren, een geur, een lied, of een omgeving. Een verjaardag, de feestdagen of een ander belangrijk moment in je leven zoals de geboorte van je kinderen. Je zal jouw geliefde nooit helemaal loslaten. Rouw wordt een onderdeel van jouw levensverhaal.

Hallo onrust, hallo vermoeidheid, ik heb jullie geaccepteerd en toegelaten. Maar morgen? morgen nemen wij gewoon weer afscheid van elkaar. Morgen neem ik de controle weer over.

Blog#1 – vrijheid, liefde, vertrouwen en geluk

Wie ben ik om een blog te beginnen?

*Oeps*. Ik heb mijn voorstelstukje al online gegooid, dus het echte werk moet nu gaan beginnen. Waar moet mijn eerste blog over gaan? Wie ben ik om een blog te beginnen? Wie ben ik om te gaan schrijven? En waarom zou iemand überhaupt geïnteresseerd zijn in wat ik schrijf? Vragen die door mijn hoofd flitsen. Zweet in mijn handpalmen en al aardig wat zinnen getikt maar ook weer verwijderd. *Fuck*. Zo makkelijk is het toch nog niet. En dan komt je jongste zoon ook nog eens binnen gerend dat je een lekkage hebt in je slaapkamer. Dat bloggen begint al lekker 😂.

Tijdens het drogen van de vloer ben ik nog steeds met mijn hoofd bij me blog. Laat ik allereerst maar beginnen met de vragen beantwoorden die door mijn hoofd flitsten. Wie ben ik om een blog te beginnen? Wie ben ik om te gaan schrijven? En waarom zou iemand überhaupt geïnteresseerd zijn in wat ik schrijf? Het antwoord is vrij makkelijk. Net als jullie ben ik een persoon. Een persoon met ervaringen, gedachten, kennis en meningen.

Als je ” wie is Cherees ?” hebt gelezen, dan heb je ook gelezen dat ik op een keerpunt sta in mijn leven. Hoe ik hier ben gekomen? Laat ik het zo zeggen in mijn jongere jaren heb ik veel gezien, gehoord en meegemaakt. Maar ik had een geweldige vrouw als rol model, een echte powervrouw, een echte vechter 👊. Zij gaf me de mentaliteit; vallen en weer opstaan, hoofd omhoog en weer doorgaan. Ik zag mijzelf als de vrouwelijke Mohammed Ali, en een potje sparren met ”het leven” daar was ik niet vies van. Ik had al zoveel klappen opgevangen en nog steeds stond ik in de ring. Maar in augustus 2020 had mijn tegenstander me te pakken. Je kan dan ook maar zoveel klappen incasseren en deze stoot zag ik niet aankomen, deze stoot was genadeloos. Down bij knock out!

Wellicht verlies ik nu je interesse en heb je geen zin meer om door te lezen. Dat is echt helemaal prima, deze blog is niet voor iedereen. Maar ken of ben jij iemand met mentale gezondheidsproblemen ? Lees dan vooral nog even door. Voor mijn gezin zal dit heel confronterend zijn, maar zoals ik al heb gedeeld ik wil dat het een persoonlijke blog wordt. En het kan alleen maar persoonlijk worden doordat ik open en eerlijk met jullie ben.

Ik maakte kennis met de zwarte hond die depressie heet. Ik had verloren, deze tegenslag kon ik moeilijk verkroppen. Het voelde alsof ik gefaald had in het leven en ik durfde me bijna nergens meer te vertonen. Ik werd 1 brok negativiteit. Ik was teleurgesteld, zoveel rondes had ik gewonnen en nu kon ik me gewoon niet staande houden. Ik wilde niet meer uit me bed komen. De weg naar de badkamer leek oneindig ver. Wat mij normaal zoveel plezier bracht verafschuwde ik. Ik voelde mij slecht, een slechte dochter, een slechte zus, een slechte vriendin, een slechte vrouw, maar vooral een slechte moeder. De persoon die ik in de spiegel zag was in mijn ogen een totale mislukkeling. Liep ik al rond met al deze gedachtes, kreeg ik ook nog last van angstaanvallen en dissociatie. Ik was de controle totaal aan het kwijt raken. Jij denkt nu vast : wat een labiel persoon. Geloof me ik dacht ook: Cher jij bent helemaal waus 😜! Niemand kan toch meer op deze manier op mij bouwen? Iedereen is beter af zonder mij. Toen deze gedachtes kwamen heb ik aan de bel getrokken.

Soms is het moeilijk om aan mensen uit te leggen hoe je je voelt en wat er in je omgaat. Soms is het voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen. Hieronder vindt je een link van het filmpje ” Leven met de zwarte hond die depressie heet”. Het filmpje duurt ongeveer 4 minuten en het is echt de moeite waard om te kijken. Je kan zo iemand die deze moeilijke periode doorgaat beter begrijpen.

> Klik > https://www.youtube.com/watch?v=vA2b0_Plwbk. <Klik<

In therapie gaan was het beste wat ik heb kunnen doen. Het werd duidelijk dat ik in de loop van de tijd een depressie-/angststoornis had ontwikkelt. En na alles wat er in de afgelopen twee jaar was gebeurd, was de infarct van mijn moeder de druppel geweest. Door middel van mijn therapie kwam ik ter ontdekking dat ik mijzelf in een transformatie bevind. Ik was eigenlijk al maandenlang opgebrand en hierdoor heb ik een diepere boodschap die schuilt in mijn levensprocessen gemist. Er waren zoveel tekenen die ik heb genegeerd, lichamelijk en emotioneel. Zoveel mensen om mij heen maar toch voelde ik mij eenzaam en onbegrepen. Wat was de trigger van mijn transformatie ? Ik denk nog steeds dat het komt door mijn stikervaring in januari op de operatietafel. Het voelde voor mij alsof mijn ziel niet langer akkoord ging met het pad dat ik bewandelde in het leven.

Nu heb ik eindelijk de ballen om mijn trauma’s onder ogen te komen, deze her te beleven, te accepteren en vervolgens los te laten. En ook al ben ik er nog niet, ik kan wel zeggen dat ik mij nu al zoveel lichter voel. Mijn ontwaken staat voor vrijheid, liefde, vertrouwen en geluk! Ik doe dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze leuk zou vinden. Ik ga uitdagingen aan waar ik eerst het lef niet voor had. Zoals dit, hier staat nu mijn eerste blog. Hahaha en wat voor één! Sommige van jullie zullen misschien wel al afgehaakt zijn en vonden de blog misschien wat zwaar van kost. Sommige van jullie zullen hem misschien wel interessant gevonden hebben. En er zullen er zelfs wel een paar denken dat ik ze niet op een rijtje heb. En weet je dat is allemaal ok. Ik kies er bewust voor om mijn ervaringen met jullie te delen. En deze gaat toevallig over mentale gezondheidsproblemen en mijn transformatie. Op mentale gezondheidsproblemen rust nog steeds een taboe. En het wordt tijd dat we dat doorbreken. Mij vriendin zei me dat een hele hoop issues en frustraties komen door het niet uitspreken van wat je voelt. Ik ben blij dat ik het bij deze heb gedaan.

Zo en dan wordt het nu tijd om mijn laptop dicht te klappen. Naast dat ik heel erg benieuwd ben naar wat jullie in mijn volgende blog willen lezen? (drop het in de reacties) Wil ik mij ook even richten op diegene die door een moeilijke periode gaan, je bent niet alleen en je mag altijd contact met me opnemen. Dit kan geheel privé! Op mijn contact pagina vindt je mijn e-mailadres.

Een lieve groet ❤️

Wie is Cherry ?

Oké daar gaan we, wat is dit reten spannend zeg! We gaan met de billen bloot. Na lang wikken en wegen, gaan ik het toch proberen. Bloggen, zal ik het in me hebben? Zal ik lezers kunnen raken met mijn woorden? Maar nog belangrijker kan ik wat voor een lezer betekenen? Ik ben nog wel een beetje zoekende, dus alle tips zijn welkom. Een ding weet ik wel, ik wil dat het persoonlijk wordt.

Het lijkt me dan ook niet meer dan logisch dat ik mijzelf in mijn eerste “korte” blog aan jullie voorstel. Mijn naam is Cherry. Ik ben geboren op 21 maart 1986 te Arnhem. Mijn vader was Surinaams en mijn moeder is Indisch, dat maakt mij een heerlijk mengelmoesje. Was ik enig kind? Nee zeker niet ik heb ook nog twee jongere broertjes. Mijn vader ben ik op jonge leeftijd verloren en dat heeft behoorlijk wat littekens achter gelaten.

Ik heb een hele lieve partner en samen hebben wij drie kinderen. Wij zijn gezegend met 2 jongens (12 en 6 jaar) en 1 meid (15 jaar). Twee daarvan zijn chronisch ziek en dat is soms behoorlijk aanpoten. En als je snel gerekend hebt dan is het antwoord ja, ik ben een jonge moeder.

Ik woon in Beverwijk en ben werkzaam als pedagogisch medewerker. Mijn rust vindt ik in : lekker wandelen, schilderen, schrijven maar ook muziek. Ik ben een gezelligheidsmens en familie staat bij mij bovenaan. Net als jullie ben ook ik Cherry (opnieuw) aan het leren kennen. Na een aantal heftige periodes in mijn leven staan ik nu op een keerpunt. Daar zal ik nu niet teveel over uitweiden, maar ik zal verschillende onderwerpen aansnijden in mijn volgende blogs.